طرح اسلام ایرانی، خیانتی بزرگ به اسلام و ایران بود/ راه نواب، تحت زعامت ولی فقیه پیمودنی است
خبرگزاری فارس: رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی گفت: مطرح کردن اسلام ایرانی است که بزرگترین خیانتی بود که اینها مرتکب شدند و آتو به دست دشمن دادند.
به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری فارس، حجت‌الاسلام سید حمید روحانی رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی در جلسه هفتگی انصار حزب‌الله با اشاره به اسلام ایرانی،اظهار داشت: مطرح کردن اسلام ایرانی است که بزرگترین خیانتی بود که اینها مرتکب شدند و آتو به دست دشمن دادند. می‌دانید که رژیم‌هایی مانند رژیم سعودی و رژیم صهیونیستی بارها روی این موضوع زمزمه می‌کردند که اسلامی که در ایران حاکم است، ربطی به پیامبر اکرم(ص) ندارد و یک اسلام من‌درآوردی است ولی وقتی از زبان رئیس‌جمهور کشورمان اسلام ایرانی را شنیدند به‌به و چه‌چه زدند و چقدر این در خدمت به دشمن کار واقعا ناشایستی بود که از اینها سر زد.
وی افزود: اسلام ایرانی نشان دهنده این بود که شخص از آغاز اسلام راستین ناامید بود و می‌دانست در اسلام راستین نمی‌تواند قدرت‌طلبی داشته باشد و یک حکومت مادام‌العمر برای خودش تشکیل دهد پس باید در گام نخست اسلام را از مسیر خودش منحرف سازند و اینها در عمل در مواردی پشت به ملت و رهبری کردند و نشان دادند که دم زدنشان از امام و مسئله ولایت هم فریب است همانند اینکه دم زدنشان از امام زمان(عج) هم همین‌طور است.
رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی تصریح کرد: اگر اینها زمینه را مساعد ببینند و شرایط را فراهم ببینند مسلما امام زمان ایرانی هم درست می‌کنند. چرا که می‌دانند اسلام ایرانی بدون امام زمان ایرانی راه به جایی نخواهد برد. البته شرایط به آنها این اجازه را نخواهد داد؛ چرا که همین‌قدر هم که جلو آمدند، رسوا شدند و دیدند که چقدر فضاحت برای آنها به همراه داشت؛ اما نقشه این چنین است که اول اسلام ایرانی، دوم امام زمان ایرانی تا بتوانند اسلام راستین را کنار زده و به مقام و قدرت و شهوت دست یابند.
روحانی تاکید کرد: در طول این 30 سال خیلی‌ها تلاش کردند تا در مقابل رهبری و امام بایستند، اما با شکست مواجه شدند و دشمن دریافت که این ملت با ولایت روح و جان و خونش عجین شده است. و نمی‌توان آنها را از ولایت جدا کرد لذا با شیوه‌ای دیگر به صحنه آمده‌اند؛ به طوری که از رهبری دم می‌زنند از رهبری هم سخن می‌گویند و فراوان از امام تجلیل می‌کنند اما در عمل می‌بینیم که راه دیگری را دنبال می‌کنند.
وی در ادامه در مورد حکم ترور در اسلام گفت که در موضوع ترور باید گفت در اسلام ترور داریم؛ چرا که خود پیامبر حکم ترور صادر می‌فرمود. وقتی که عموی حضرت، حمزه سیدالشهداء، به دست شخصی به نام وحشی به شهادت رسید، حضرت دستور دادند هراس وحشی را در جایی دید او را بکشد. خداوند هم حکم ترور داد، آن هم در جایی که به پیامبر اهانت شود. اما حالا که حکم ترور در اسلام وجود دارد آیا همه آزاد هستند؟ و در هر زمان و هر شرایطی این کار را انجام دهند؟ چنین نیست و این جا است که نقش ولی فقیه و مجتهد و مرجع تقلید به درستی مشخص می‌شود.
رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی اضافه کرد: اینکه کسی این را ملاک قرار دهد و بگوید چون پیامبر اکرم(ص) حکم ترور داد، پس ما همیشه می‌خواهیم این حکم را جاری کنیم! این نوع اندیشیدن به عدم آگاهی و شرایط زمان و مکان برمی‌گردد چرا که اولین مسئله‌ای که مطرح می‌شود این است که آیا این ترور مؤثر است یا نه؟
«امام(ره) به شدت با ترور مخالف بود اما خودش حکم ترور داد؛ چرا؟ برای اینکه در مراحلی که با این حکم مخالفت می‌کرد معتقد بود فایده‌ای ندارد. وقتی که مرحوم انواری(ره) به عنوان نماینده هیئت‌های مؤتلفه اسلامی به حضور امام آمد و اجازه ترور مهره‌هایی از رژیم شاه را خواست، امام مخالفت کرد و دلایلش را چنین فرمود که هر مهره‌ای را شما بزنید یکی بدتر از آن جای او را می‌گیرد و این وضع ادامه پیدا می‌کند».
روحانی تصریح کرد: در هر شرایط وضع به گونه‌ای متفاوت است؛ یک وقت موضوع ترور سلمان رشدی است و زمزمه این است که اگر جلوی او گرفته نشود بعداً خیلی‌ها راه می‌افتند و با پول آمریکا و اسرائیل و صهیونیست‌ها به اسلام توهین می‌کنند. اینجا حکم ترور می‌تواند از این موضوع پیشگیری کند و خیلی‌ها را بترساند. اما در مورد یک نظام حاکم تا دندان مسلح اگر یک مهره‌ای ترور شود دیگری جای او را پر می‌کند و اوضاع بدتر می‌شود.
وی با بیان اینکه امام فرمود حرف منطقی ما در دنیا ضایع می‌شود و ما را آدمکش معرفی می‌کنند چرا که ما یک سلسله حرف‌های منطقی داریم، گفت: نکته سومی که امام فرمود این بود که ما نیازی نداریم برای پیشبرد اهداف خویش از ترور استفاده کنیم. آن زمان که امام این را فرمودند البته ما نتوانستیم موضوع را درک و فهم کنیم و فکر می‌کردیم امام لابد سیاست براندازی طاغوت را دنبال نمی‌کنند و می‌خواهند فقط در محدوده امر به معروف و نهی‌ازمنکر نصیحتی کنند.
رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی اظهار داشت: جریانی برای امام اتفاق افتاد که بنده شاهد بودم و این برای بنده خیلی نامفهوم و مبهم بود. در سال 1342 بعد از آنکه کماندوهای شاه به مدرسه فیضیه حمله کردند و آن را به آتش و خون کشیدند، چند روز بعد از آن حادثه، شبی را به منزل امام(ره) رفتم و در نماز جماعت آنجا شرکت کردم. بعد از نماز ایشان چند دقیقه‌ای می‌نشستند تا اگر کسی مسئله‌ای دارد آن را مطرح کند.
روحانی افزود: یادم هست از روحانیون حاضر کسی از امام این سوال را پرسید که اکنون که دولت نشان داد که از انتقاد به شدت دوری می‌گزیند و انتقادناپذیر است و در مقابل چهار تا اعلامیه و نصیحت شما دست به یک چنین جنایتی زدند و فیضیه را به آتش و خون کشیدند، آیا در چنین شرایطی اعلامیه دادن و سخنرانی کردن عقلایی است؟ و در مقابل توپ و تانک اعلامیه می‌تواند کارایی داشته باشد؟
«امام فرمودند که ما با کسی سر جنگ نداریم تا بحث از این باشد که در مقابل توپ و تانک اعلامیه کارایی داشته باشد یا خیر، بلکه ما یک سلسله وظایف شرعی داریم که باید حقایق را برای مردم بیان کنیم. اما ما اگر بتوانیم مردم را به وظایف اسلامی خویش آشنا سازیم، شاه و ساواک دیگر در این کشور نمی‌توانند بمانند و لذا باید بروند.»
وی در بخش دیگری از سخنانش به تشریح شخصیت و چگونگی شهادت نواب صفوی پرداخت و تصریح کرد: شهید نواب در برنامه ای که در پیش گرفت با اینکه در مورد احمد کسروی تکلیف روشن بود، از همان ابتدا دست به ترور نزد. حتی حضرت مسلم بن عقیل هم زمانی که شرایط فراهم می‌شود دست به ترور نمی‌زند.
رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی اضافه کرد: زمانی که ابن زیاد می‌خواهد به عیادت و دیدن هانی بیاید، هانی به حضرت مسلم پیشنهاد می‌دهد زمانی که ما مشغول صحبت هستیم تو از پس پرده با شمشیر حمله کن و او را بکش. ولی حضرت مسلم این کار را نمی‌کند. آنجا اگر مسئله ترور باب می‌شد، امنیت از جامعه می‌رفت و دیگر هیچ کس به کسی اعتماد نمی‌کرد. اگر قرار می‌شد که یک میهمان در منزل میزبان این امنیت را نداشته باشد و بیم آن رود که او را بکشد، جامعه ناامن می شد.
روحانی گفت: در مورد نواب صفوی باید گفت همانگونه که حکم احمد کسروی از قبل روشن بود و ایشان بدون گرفتن مجوز از علما و مراجع هیچ وقت دست به کاری نزد. در نجف با‌آیت‌الله خویی و در ایران با آیت‌الله محمد تقی خوانساری هماهنگ بود. آیت‌الله خوانساری یکی از علمای مجاهدی بود که در نجف اشرف زمانی که می‌خواستند انگلیسی‌ها عراق را اشغال کنند به جبهه رفت و در آنجا اسیر شد و چند سالی در زندان بود. ایشان بعد از آزادی از زندان به ایران آمد و خیلی به شهید نواب عنایت داشتند و از ایشان حمایت می‌کردند.
«جالب اینکه نواب صفوی این‌گونه نبود که بدون مقدمه سراغ کشتن کسروی برود. او در یکی از ملاقات‌هایی که با احمد کسروی داشت گفت یا بحث من و شما در میان جمعی از صاحب نظران باشد تا آنها قضاوت کنند و بعد بحثی که من و شما انجام می‌دهیم در روزنامه‌ها چاپ شود تا بازهم مردم قضاوت کنند. سوم اینکه من و شما برویم و هر یک از صاحب‌نظران اسلامی را که شما قبول دارید از جمله در قم و مشهد و تهران در حضور آنها بحث کنیم و آنها با منطق با شما صحبت و ثابت کنند که حرف شما باطل است و لیکن احمد کسروی هیچ یک از این سه شرط را نپذیرفت، ولی نواب او را رها نکرد».
وی به نقش نواب در بیداری و تحرک حوزه‌ها پرداخت و اظهار داشت: هم‌مباحثه‌ای به نام حاج‌آقا نورالله طباطبایی نژاد داشتم که سید بزرگواری بود و او هم نواب را ندیده بود. برادر او حاج آقا حسین طباطبایی‌نژاد نسبت به فداییان اسلام علاقه داشت و گاهی در عملیاتهای آنها شرکت می‌کرد. او برای برادرش حاج‌آقا نورالله فقط تعریف کرد که شخصی به نام نواب بوده است که چنین کارهایی را انجام داده است؛ دیگر من حال خودم را نفهمیدم. شبانه به فکر او بودم تا اینکه عکس او را پیدا کردم و دایما این عکس را با خودم داشتم و خیلی‌ها به من نصیحت می‌کردند که مواظب باشم چرا که اگر این عکس را در جیب من ببینند حکمش اعدام است و به شدت رژیم طاغوت نسبت به نواب حساس بود. علاوه بر عکس شهید نواب، کتاب معروف ایشان را هم تهیه کرده بودم و دایما از افراد مختلف درباره او می‌پرسیدم و افکار ایشان را پیگیری می‌کردم.
«هرکسی آن زمان سابقه مبارزاتی داشت از کسانی بود که از نواب الهام گرفته بود. بعدها هم که امام نهضت را آغاز کرد همین‌ها بودند که سر در راه امام گذاشتند. یعنی حوزه قم را انصافا نواب متحول کرد. اندیشه مبارزاتی و اندیشه سیاسی توسط نواب به حوزه قم و محافل مذهبی داده شد؛ چرا که احساس می‌کنم تا قبل از آن چنین وضعیتی اصلا نبود. بارها می‌نشستیم و با طلبه‌هایی که نواب را درک کرده بودند صحبت می‌کردیم، اینها خیلی افسوس می‌خوردند از اینکه نواب از دست رفت و در سالگرد شهادت شهید نواب با چه نگرانی و اضطرابی مجلس بزرگداشت برای او می‌گرفتند؛ چرا که رژیم نسبت به ایشان و علاقمندان او بسیار حساس بود».
رئیس بنیاد تاریخ‌پژوهی و دانشنامه انقلاب اسلامی در پایان با بیان اینکه راه نواب صفوی یک راه فردی نبوده است، گفت: راه شهید نواب صفوی راهی فردی نبود و راهی بود که ما می‌بینیم خود امام همین راه را با حکم اعدام سلمان رشدی مرتد تکمیل کرد و این راه ممکن است در هر زمان و شرایطی ایجاب کند که دنبال شود و امروز اگر راه نواب در بسیاری از کشورها و مراکز جا باز کرده و شناخته شده بود، شاید این‌گونه هجمه‌ای که به اسلام و پیامبر و مقدسات دینی می‌شود انجام نمی‌گرفت و دشمن این قدر راحت گستاخی نمی‌کرد.
انتهای پیام/
16:35 - 26 دی 1391
2 بازنشر
3 بازدید
1 پاسخ