یاامام رضاع نوکرتونم
وقتی «نرسیدن» هم عین «رسیدن» است
این روزها خیلیها میپرسند: «مگر میشود در آن جمعیت به پیکر رسید؟ اگر نرسیم، چه؟»بیایید صادق باشیم. این سؤال، دغدغهٔ خیلی از ماست. اما جوابش را نباید در محاسباتِ «میرسم یا نمیرسم» جست. جوابش را باید در عمقِ حقیقتی جست که آیتالله بهجت رحمتاللهعلیه، سالها پیش دربارهٔ حرم امام حسین علیهالسلام، به ما آموخت.ایشان فرمودند: در روزهای شلوغ کربلا، آنقدر جمعیت فشرده است که از همان ورودی گاراژ، دیگر نمیشود قدمی جلوتر رفت. اما بر همهٔ اینها، «عند قبر الحسین» صادق است.یعنی حرم، یک نقطهٔ فیزیکی نیست. حرم، یک جهت است. وقتی تو به سمت حرم حرکت میکنی، قدم برمیداری، خودت را به مسیر میزنی و دل را به آن مرکز میبندی، در همان لحظه، به حرم رسیدهای. تمام مسیر تا آخرین زائر، حرم است. حرم، تا زیر پایِ آخرین نفر گسترش مییابد.حالا این نکته را به تشییع امام شهید بیاوریم.تشییع، یک مکان نیست؛ یک حرکت است. یک موج است. پیکر مطهر در نقطهای مشخص قرار دارد، اما حقیقت تشییع، منحصر به آن نقطه نیست. از لحظهای که از خانه بیرون میزنی، از وقتی سوار اتوبوس یا قطار میشوی، از وقتی قدم در مسیر تشییع میگذاری، تو در حال تشییع هستی. جمعیتی که جلوتر ایستاده، تو را به پیکر وصل میکند، همانطور که تو جمعیت پشت سر را به پیکر وصل میکنی. همهٔ ما، حلقههایی از یک زنجیرهٔ دلدادهایم که به یک مرکز متصل شدهایم.پس اگر شلوغ شد و نتوانستی به پیکر برسی، بدان که نرسیدهای؟ نه، رسیدهای. چون حرکت کرده ای. دلت را متوجه کرده ای. خودت را به مسیر زدهای. و این، عین تشییع است.
نکتهٔ مهمتر: بسیاری از ما دغدغه داریم که نکند جمعیت آنقدر زیاد شود که نتوانیم خود پیکر را ببینیم. اما این دغدغه، خودش نشانهای از عزم جدی ما برای حضور است. کسی که نگران نرسیدن است، نشان داده که ارادهٔ رسیدن را داشته و به میدان آمده است. و این اراده، در نزد خدا و در حقیقت این حرکت، بیاجر نمیماند.بیایید با این نگاه به تشییع برویم:- برای حرکت بیاییم، نه فقط برای رسیدن.- برای حضور بیاییم، نه فقط برای دیدن.- برای اتصال به این موج عظیم بیاییم، نه فقط برای ایستادن در یک نقطهٔ خاص.تشییع، تمرین یک حقیقت بزرگ است: در مسیر حق، هر قدمی که برداری، تو را به هدف نزدیکتر میکند، حتی اگر مقصد را نبینی. جمعیتِ پیش رویت، همان پل وصل تو به مرکز است.پس نترسیم از شلوغی. نترسیم از نرسیدن. بترسیم از نبودن.بترسیم از اینکه در خانه بمانیم، چون نگران شلوغی بودیم. آن که حرکت کرده و در مسیر ایستاده، حتی اگر در دورترین نقطه باشد، در حقیقت تشییع، نزدیکتر از آن است که در خانه نشسته و فقط نگاه کرده است.بیایید. حرکت کنیم. حضور داشته باشیم. این حضور، مهمترین ارزش است. باقیاش، برکت مسیر است.#تشییع_امام_شهید#حضور_مهم_است#باید_برخاست#هرقدم_یک_رسیدن✍️ سید ناصر میرمحمدیان
19:44 - 4 جولای 2026