یکی دو پرسش از شما دارم که امیدوارم پاسخ دهید. با توجه به مطالبی که میگذارید به نظر میرسد طرفدار مذاکره (با قید عدم اعتماد) هستید.سوال: چه اتفاقی بیافتد میگویید خب دیگر بس است؟آیا مذاکره حد یقف هم دارد؟ با توجه به وضعیت اضطراری کشور، آیا معقول نیست یک سقف زمانی قائل شویم و پلن بی داشته باشیم؟
گفتوگو آری؛ اعتماد به آمریکا نه
مذاکره آری؛ سادهباوری نه. گفتوگو آری؛ اعتماد به آمریکا نه 🔹 بازخوانی یک پیمایش از «انسجام داخلی» تا «منطق مذاکره»🔹در هفتهها و ماههای اخیر، برخی جریانها و رسانهها در بیرون از ایران مدام این گزاره را تکرار کردهاند که جامعه ایران پس از آتشبس دچار فرسایش و فروپاشی شده، مردم «بریدهاند» و کشور در انزوای کامل قرار گرفته است. اما نتایج یک نظرسنجی وابسته به دانشگاه تهران ــ که در میانه فضای فشار و جنگ انجام شده ــ تصویری متفاوت ارائه میدهد: ایران از درون «نریخته» و حتی نشانههایی از افزایش همبستگی اجتماعی در آن دیده میشود. ۱) تصویر کلی: جامعه فرو نپاشیده، منسجمتر شده است بر اساس دادههای همین پیمایش، برداشت عمومی از نتیجه جنگ و نیز نوع مشارکت اجتماعی مردم، نشان میدهد پروژههای القای ناامیدی و شکاف اجتماعی، دستکم در سطح ادراک عمومی، به نتیجهای که طراحانش انتظار داشتهاند نرسیده است.- ۵۹٪ پاسخدهندگان گفتهاند نتیجه جنگ به سود ایران بوده است. - تنها ۱۰.۲٪، آمریکا و اسرائیل را پیروز دانستهاند. - ۵۸.۸٪ اعلام کردهاند در تجمعات یا تشییع شهدا حضور داشتهاند. - «احساس افتخار به جایگاه ایران در جهان» از ۴۴.۲٪ به ۶۶.۹٪ افزایش یافته است.این اعداد ــ فارغ از هر تحلیل سیاسی ــ یک پیام روشن دارند: در شرایط فشار، بخشی قابلتوجه از جامعه بهجای پراکندگی، به سمت همگرایی و همبستگی حرکت کرده است. ۲) مذاکره؛ آری، اما بدون خوشبینی سادهانگارانه موضوع داغ این روزها «مذاکره» است. در فضای رسانهای معمولاً دوگانهای ساده ساخته میشود: یا مذاکره یعنی عقبنشینی، یا مخالفت با مذاکره یعنی ماجراجویی. اما نتایج همین پیمایش
نشان میدهد نگاه جامعه نه احساسی است و نه صفر و صدی؛ بلکه تفکیک دقیقی میان «گفتوگو» و «اعتماد» وجود دارد.- ۶۲.۳٪ از آتشبس حمایت کردهاند. - ۵۴.۲٪ گفتهاند مذاکرات ادامه پیدا کند. - اما همزمان ۷۸.۹٪ معتقدند حتی اگر توافقی هم شکل بگیرد، آمریکا به تعهداتش پایبند نمیماند.جمعبندی این بخش ساده است: مردم مذاکره را رد نمیکنند، اما به آمریکا اعتماد هم ندارند.این نگاه، در واقع نوعی «عقلانیت محتاطانه» را بازتاب میدهد: مذاکره میتواند ابزار مدیریت بحران و کاهش هزینهها باشد، اما فقط زمانی که پشت آن تضمین، راستیآزمایی و اهرم فشار وجود داشته باشد؛ وگرنه تبدیل به ریسک یکطرفه میشود. ۳) پاسخ به یک ادعای رایج: «هر مذاکرهای یعنی عقبنشینی»؟ در برابر هر بحثی درباره گفتوگو، گروهی فوراً نتیجه میگیرند که مذاکره مساوی است با نرمش افراطی و عقبنشینی. اما دادهها این گزاره را هم به چالش میکشند:- تنها ۹.۹٪ گفتهاند ایران زیادی نرمش نشان داده است.یعنی حتی در میان کسانی که از ادامه مذاکرات حمایت میکنند، میل به «عقبنشینی» مشاهده نمیشود؛ بلکه مطالبه اصلی، عقلانیت همراه با اقتدار است: تعامل برای مدیریت بحران، نه اعتماد بیهزینه و بدون ضمانت.🔹جمعبندی: راه سوم جامعه پیمایش مورد اشاره یک نتیجهگیری کلیدی را برجسته میکند: جامعه ایران نه طرفدار هیجانزدگی است و نه حامی سادهلوحی. ترجیح غالب، «گفتوگو بهعنوان ابزار» است، نه «اعتماد بهعنوان اصل».مذاکره آری؛ سادهباوری نه. گفتوگو آری؛ اعتماد به آمریکا نه.بزنی ،می زنم .دوران بزن دررو، تمام شد .به ایران تعظیم کن#جهادتبیین #امام_خامنه_ای #لبیک_سید_مجتبی #مرگ_بر_اسرائیل #مرگ_بر_آمریکا
09:38 - 10 خرداد 1405
2 پاسخ
@cyberian17 دقیقه پیشدر پاسخ به۲-۳ خط پایانی مطلب خودتان را بخوانید. خلاصهاش میشود یک کلمه: انفعال. یک پیمایش را برداشتهاید و یکطرفه به قاضی رفتهاید که بعله، گویا مردم راضیاند. یا علی از تو مدد برویم به مذاکرات بیپایان. آیا نگاهی به تورم و وضعیت کشور و تابآوری خودمان کردهاید؟ مذاکره تا ۳ ماه دیگر ادامه یابد چه میشود؟