به همین خیال باششش
فروپاشی بیسابقه اتحاد انگلوساکسونها
شکست در میدان اجماعسازی یانکیها، اینبار یک ویژگی متمایز دارد؛ این برای نخستینبار در تاریخ است که بلوک موسوم به «انگلوساکسون» در جنگ علیه ایران دچار شکاف علنی و رسمی شده است. اتحادی که از جنگهای جهانی تا مداخلات غربآسیا، همواره بهعنوان یک هسته سخت و هماهنگ عمل میکرد اکنون در برابر ایران، انسجام خود را از دست داده است.
طرح ترامپ برای «محاصره تنگه هرمز» قرار بود بازتولید همان الگوی کلاسیک اقدام مشترک باشد، اما بهسرعت به نقطه گسست تبدیل شد. «آنتونی آلبانیزی» نخستوزیر استرالیا، با رد این سناریو اعلام کرد کشورش «در این طرح مشارکت نخواهد کرد» و بهجای آن خواستار بازگشت به مذاکرات صلح شد؛ موضعی که نشان میدهد حتی نزدیکترین شرکای امنیتی آمریکا نیز دیگر حاضر به همراهی بیقید و شرط نیستند. در لندن، این شکاف بهمراتب معنادارتر بروز یافت. «استارمر» نخستوزیر انگلیس نیز تصریح کرد: «ما هرگز به جنگ با ایران کشیده نخواهیم شد و از تحمیل محاصره بر تنگه هرمز حمایت نخواهیم کرد» و تأکید کرد «مهم نیست فشارها چقدر زیاد باشد». این حد از صراحت، در تاریخ روابط ویژه لندن-واشنگتن کمسابقه است و عملاً به معنای ترسیم خط قرمز مستقل در برابر سیاستهای تهاجمی آمریکا تلقی میشود.
در کانادا نیز «مارک کارنی» با بیان اینکه «دورانی که ارتش کانادا ۷۰ سنت از هر دلار را به آمریکا ارسال میکرد به پایان رسیده» پایان الگوی وابستگی دفاعی را اعلام کرد؛ نشانهای از فاصلهگذاری راهبردی با پروژههایی که هزینه و ریسک بالایی دارند. گذر زمان و استقامت باورنکردنی ایرانیان دارد یک واقعیت جدید را تثبیت میکند که اتحاد انگلوساکسون که دههها بهعنوان موتور محرک مداخلات غربی عمل میکرد، برای نخستینبار دچار شکست و فروپاشی شده؛ آن هم در مقابل ایران. این رخداد صرفاً یک اختلاف مقطعی نیست، بلکه نشانهای از تغییر در محاسبات راهبردی و عبور هزینههای تقابل با ایران از آستانه تحمل متحدان آمریکاست. در میدان رسانهایشناختی، این شکاف یک فرصت طلایی است تا روایت ادعایی «انزوای ایران» به «انزوای آمریکا در پروژه ضدایرانی». بدل شود. این همان نقطهای است که میتواند موازنه ادراکی را بهطور معناداری به نفع ایران تغییر دهد.
18:00 - 26 فروردین 1405