جنگ مأموریت جدید هتلهای ایران را آشکار کرد
جنگ تحمیلی اخیر، کارکرد تازهای از صنعت هتلداری ایران را آشکار کرد؛ هتلهایی که در کنار میزبانی از مسافران، به ظرفیت اسکان اضطراری آسیبدیدگان تبدیل شدند و حالا میتوانند بخشی از زیرساخت مدیریت بحران کشور باشند.
گروه اقتصادی خبرگزاری فارس؛ صنعت هتلداری ایران در جریان جنگ اخیر، تنها با یک بحران اقتصادی روبهرو نشد؛ بلکه همزمان نقش تازهای را نیز تجربه کرد. هتلهایی که تا پیش از این عمدتاً بهعنوان بخشی از زیرساخت گردشگری و سفر شناخته میشدند، در شرایط جنگی به یکی از ظرفیتهای عملیاتی کشور برای اسکان اضطراری و پشتیبانی از خانوارهای آسیبدیده تبدیل شدند.تجربه جنگ تحمیلی اخیر نشان داد که صنعت اقامت میتواند فراتر از کارکرد اقتصادی و گردشگری خود، در مدیریت بحران نیز نقشآفرین باشد. بر اساس گزارش مرکز پژوهشهای مجلس، تنها در تهران حدود ۲۱۰۰ خانوار در ۴۱ هتل اسکان داده شدند. این تجربه، ظرفیت کمتر دیدهشدهای را آشکار کرد؛ ظرفیتی که میتواند در بحرانهای آینده، بخشی از زیرساخت خدماتی کشور برای اسکان سریع و سازمانیافته آسیبدیدگان باشد.با این حال، ایفای این نقش تازه در شرایطی اتفاق افتاد که خود صنعت هتلداری نیز با فشارهای اقتصادی قابل توجهی مواجه بود. افت همزمان تقاضای داخلی و خارجی، اختلال در الگوی سفر و حملونقل و افزایش هزینههای عملیاتی، بسیاری از واحدهای اقامتی را با کاهش درآمد و فشار نقدینگی روبهرو کرد. در چنین شرایطی، استفاده از ظرفیت هتلها برای اسکان اضطراری، نیازمند سازوکاری است که مشارکت بخش خصوصی را به یک همکاری پایدار و قابل پیشبینی تبدیل کند.
نکته مهم آن است که همه هتلها شرایط یکسانی ندارند. بخش عمده هتلهای یک تا سه ستاره کشور در مالکیت بخش خصوصی قرار دارند و وابستگی بیشتری به درآمدهای عملیاتی روزانه دارند. بنابراین، اگر قرار است این بخش در روزهای بحران بخشی از ظرفیت خود را در اختیار مدیریت بحران قرار دهد، باید سازوکاری برای جبران هزینهها و حمایت از استمرار فعالیت آن نیز پیشبینی شود.
مرکز پژوهشهای مجلس برای تبدیل این تجربه به یک الگوی پایدار، مجموعهای از راهکارها را پیشنهاد کرده است. نخستین راهکار، طراحی بسته حمایتی ویژه برای هتلهای خصوصی پشتیبان بحران است. امهال و تقسیط مالیات و عوارض شهری، تخفیف یا بخشودگی هزینه حاملهای انرژی، تعلیق جرائم بیمهای و کاهش سهم بیمه کارفرما، از جمله پیشنهادهایی است که میتواند هزینه مشارکت هتلها در مدیریت بحران را کاهش دهد.دومین راهکار، تدوین قراردادهای تیپ اسکان اضطراری میان دولت و هتلهای خصوصی است. در این قراردادها باید نرخ خدمات، نحوه و زمان جبران هزینهها، مشوقهای مالیاتی و بیمهای، تعهدات طرفین و حتی اولویت تأمین انرژی و خدمات شهری از پیش مشخص شود. به این ترتیب، در زمان وقوع بحران نیازی به تصمیمگیریهای پراکنده و موردی نخواهد بود و ظرفیت هتلها میتواند بهسرعت وارد چرخه مدیریت بحران شود.در کنار این موضوع، گزارش مرکز پژوهشها پیشنهاد کرده است که دولت برای بازگرداندن جریان سفر نیز به سراغ ایجاد «کریدورهای امن سفر» برود. استانهایی که از ثبات نسبی برخوردارند و ظرفیت بیشتری برای بازیابی گردشگری دارند، میتوانند با محوریت گردشگری زیارتی، سلامت و طبیعتگردی به تدریج تقاضای داخلی و خارجی را احیا کنند.جنگ اخیر، در کنار خسارتها و چالشهای خود، یک فرصت سیاستی را نیز آشکار کرد: هتلها فقط اتاقهایی برای اقامت مسافران نیستند؛ آنها میتوانند بخشی از زیرساخت پشتیبان کشور در روزهای بحران باشند.اکنون مسئله اصلی، تبدیل این ظرفیت پراکنده به یک سازوکار سازمانیافته است؛ سازوکاری که هم پایداری اقتصادی هتلهای خصوصی را حفظ کند و هم توان کشور برای پاسخ به بحرانهای آینده را افزایش دهد.#جنگ_رمضان#اقتصاد_گردشگری#هتل
14:47 - 6 شهریور 1405