رزق مؤمن از سفره امیرالمؤمنین امام علی (ع) فراهم می شود
آیت الله سید محمد مهدی میرباقری در روز سوم ماه محرم، در حسینیه حضرت زهرا (سلام الله علیها) در ادامه مباحث جلسات قبل خود، به تبیین شبهات و درخواست های نابجای منکرین بعثت انبیاء الهی پرداخت و اظهار داشت: دو جریان در مقابل دعوت انبیاء به توحید و زندگی موحدانه شکل می گیرد. جریانی که با انبیاء همراه می شوند و جریانی که در مقابل این دعوت، استکبار و لجاجت به خرج می دهند. ایشان افزود: گروهی که قصد دارند از این دعوت اعراض کنند، شروع به بهانه جویی و درخواست های نابجا می کنند که در قرآن کریم، به برخی از این بهانه جویی ها اشاره شده است. ایشان با اشاره به آیاتی از قرآن کریم، بعثت انبیاء سلام الله علیهم در لباس بشر و حرکت با انبیاء برای رسیدن به لقای الهی را که از قواعد و ویژگی های طرح هدایت الهی است، مستمسکی در جهت بهانه جویی کفار ذکر کرده و بیان داشت: یکی از اشکالاتی اساسی که به انبیاء الهی گرفته می شود این است که چرا کسانی از جنس بشر برای هدایت ما فرستاده شده اند و یا اینکه چرا خدای متعال، خودش به طور مستقیم ما را هدایت نمی کند. ایشان ضمن بیان پاسخ خداوند متعال به آن ها، طرح اینگونه مسائل را، نشانه ای روشن به استکبار و غرور چنین افرادی برشمرده و افزود: اگر انسان حد خودش را نشناسد، می خواهد در جایگاه پیامبر بنشیند و برای طرح خداوند متعال نیز تعیین تکلیف کند.
استاد سطوح عالی حوزه علمیه در ادامه با شروع بحث جدید خود در این جلسه، به تبیین آیاتی دیگر از کلام الله مجید، در زمینهی بهانه جویی های مشرکین و کفار برای عدم پذیرش طرح هدایت الهی که از جانب انبیا سلام الله علیهم اجمعین برای هدایت بشر آورده شده است، پرداخت و افزود: بر اساس آیه ۳۰ و ۳۱ سوره مبارکه «زخرف»، زمانی که «حق» به سوی آن ها آمد، گفتند: «هذا سحر و انا به کافرون». و همچنین گفتند:«لولا نزل هذا القرآن علی رجل من القریتین عظیم». ایشان افزود: بر اساس این دو آیه شریفه و 5 آیه بعدی در ادامه همین آیات، کسانی که از پذیرش طرح هدایت الهی سر باز میزنند، دو نوع بهانه جویی دارند. اولا می گویند این کلام سحر است و کار انبیا همچون کار ساحران است، لذا ما به آن ها ایمان نمی آوریم و ثانیا می گویند، چرا این قرآن را که مایه ی هدایت است، به یک شخص در جایگاه سیاسی و اجتماعی خاص اعطا نشده است که ما از طریق او هدایت شویم.
عضو مجلس خبرگان رهبری در ادامه به تبیین پاسخ قرآن کریم نسبت به بهانه جویی آن ها پرداخت و تصریح کرد: ما دو نوع رزق داریم که هر کدام از این رزق ها دارای قواعد خاصی است. رزق عام که ناشی شده از رحمت عام پروردگار که همه ی را دربرمی گیرد و همه می توانند از این رزق بهره ببرند و بر اساس قواعد الهی متنعم شوند و این رزق همان رزق معیشت است. البته بر اساس قواعد نزول این رزق، خداوند متعال این امکان را بر خلاف رضایت خود و بر اساس حکمت خود، در عالم ارض ایجاد کرده که عده ای بتوانند در این رزق تصرف کنند و حق دیگران را نیز استفاده کنند و برخلاف طرح هدایت الهی در نزول این رزق، حرکت کنند و بهره مند شوند. همانگونه که در زمان ما هم، مستکبرین عالم را می بینید که چگونه حقوق ملت های دیگر را پایمال می کنند و در جهت منافع خود استفاده می کنند. استاد سید محمد مهدی میرباقری در ادامه به نوع دوم رزق های عالم اشاره کرد و افزود: یک رزقی داریم که رزق خاص الهی است و ناشی شده از رحمت خاص خداوند متعال است که مختص «عباد» است. این رزق قواعدی دارد و بر اساس این قواعد هیچ کسی نمی تواند آن را جابجا کند. مانند رزق «وحی» که قرار نیست طبق امیال شخصی کسی و یا انتخاب دیگران، تقسیم شود. قرآن کریم نیز از همان رزق هایی است که در دسترس برگزیدگان الهی قرار می گیرد و قرار نیست طبق طرح مشرکین برای زندگی خود، در دسترس دیگران قرار بگیرد.
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی در فرازهای پایانی سخنان به این نکته مهم اشاره کردند و افزودند: مومن در همین عالم ارض، به دنبال رزق های خاص الهی است و هرگز از حیات الدنیایی که در دسترس مشرکین و منافقین قرار می گیرد، بهره نمی برد، چرا که سفره ای که در دسترس اهل دنیا قرار گرفت، مخلوط به حرام است. در صورتی که مومن، از سفره الهی و رزق های خاص خداوند متعال بهره می برد و هرگز سر سفره معاویه نمی نشیند. هر چند به ظاهر امر، سفره ی معاوین رنگین تر از سفره امیرالمومنین علیه السلام باشد. باطن سفره معاویه چیزی جز، جهنم نیست که با عبور مومن از حجاب های عالم، برای او واضح می شود.
15:19 - 28 خرداد 1405
