امید، مسئولیت، گفت‌وگو
این روزها، تأکید بر هوشیاری خانواده‌ها، پرهیز از افتادن در دام طراحی دشمنان و ضرورت تزریق امید به جامعه بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد.
پیش از این و در روزهای آغاز اعتراضات که هنوز رنگ اغتشاش نگرفته بود، در فیلمی کوتاه خواهش کردم خانواده‌ها مراقبت کنند و جوان‌ها و نوجوانان‌شان در این شلوغی‌های اعتراضات که در نهایت منجر به اغتشاش شد، حاضر نشوند. چون آن را ادامه حرکت در جدول و طراحی سرویس‌های جاسوسی و گروه‌های تروریستی می‌دانستم.بعد از آن دیدیم که اتفاقات تلخی افتاد که قلب هر ایرانی وطن‌دوستی را جریحه‌دار کرد و همه ما در غم از دست دادن این ۳ هزار و اندی نفر بهت زده و عزاداریم.اما نباید فراموش کنیم که با آه و ناله و فغان کردن و دمیدن در فضای ناامیدی نه‌تنها چیزی درست نمی‌شود که فقط فضا را برای سایر مردم این سرزمین و هر وطن‌پرستی که عشقش ایران است، سخت‌تر و سیاه‌تر و در مقابل، دل دشمنان ایران را با این روحیه شاد می‌کنیم.با نهایت احترام به اهالی فرهنگ و رسانه، برداشت من این است که در این مقطع تاریخی، وظیفه همه ما تلطیف این فضای تلخ، تزریق امید و تذکر و پیگیری مطالبات به حق مردم با گفتن و نوشتن است، نه سکوت، قهر و فغان کردن. اتفاقا سعی می‌کنم در این شرایط بیشتر بگویم و بنویسم ان‌شاءالله.#ایران
21:35 - 8 بهمن 1404