کاش همه ایرانی‌ها یک بار به آمریکا بروند

«دست‌هایم بعد از گذشت ۳ ماه از آزادی، هنوز ورم دارند بس که دستبندها را محکم می‌بستند. به قاضی آمریکایی گفتم: من تخصص رادیولوژی دارم و در آمریکا ۲۰ مرکز پرتونگاری دایر کردم. ۳۰ سال است دارم به مردم شما خدمت می‌کنم. رفتاری که با من کردید، شایسته نبود...» اینها را مرد جاافتاده‌ای می‌گوید که ماحصل ۳ دهه حضورش در آمریکا، ۹۰ روز زندان، ابطال گرین کارت و در نهایت، اخراج بوده.

گروه جامعه خبرگزاری فارس- مریم شریفی؛ «من از ۱۲ سالگی در آمریکا زندگی می‌کردم. اما انگار نه انگار ۴۴ سال از عمرم را شهروند آنجا بودم و مالیات دادم. بی‌دلیل بازداشتم کردند، ۷ ماه در بدترین شرایط زندانی بودم و دست آخر هم اخراجم کردند.» مرد میانسال که قبل از هر چیز، چهره آشفته و سر و صورت نامرتبش، نگاه‌ها را به سمتش می‌کشد، کلافه‌تر و بی‌قرارتر از آن است که پای پله‌های فرودگاه، تاب شرح ماجرا داشته باشد. با این حال می‌ایستد، با چشم‌های خسته و به خون نشسته‌اش به چشم‌هایمان خیره می‌شود و می‌گوید: «امروز جوانانی همراه ما به ایران برگشتند که در همین دو سه سال اخیر به امید زندگی بهتر به آمریکا پناه برده بودند اما دیدند همه‌اش فریب بود. یکی باید حقیقت را به جوان‌ها بگوید»...در روزی که سومین گروه ایرانیان اخراج‌شده از آمریکا، بعد از ماه‌ها بازداشت در شرایط سخت و غیرانسانی به وطن برگشتند، بعضی‌هایشان از پشت صحنه آمریکای زیبا و آزاد برایمان گفتند.

مرگ تدریجی یک رویا...عصر دوشنبه 6 بهمن 1404، همه‌چیز در فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) به روال عادی در جریان است اما برای 14 نفر از ایرانیان و خانواده‌هایشان، هیچ‌چیز عادی نیست. همان‌ها که ترکش سیاست‌های جدید و سختگیرانه مهاجرتیِ مرد دیوانه به تن رویاهایشان نشسته و خط قرمز کشیده روی نقشه‌هایی که برای آینده کشیده بودند.به جمع مسافران و استقبال‌کنندگان منتظر در فرودگاه که ملحق می‌شویم، معلوم می‌شود هنوز یک ساعت و نیم تا نشستن هواپیمای حامل سومین گروه از ایرانیان اخراج‌شده از آمریکا باقی مانده. و این یعنی یک فرصت مناسب برای کسب اطلاعات بیشتر درباره مسافران خاص امروز؛ گروهی که از مرد 60 ساله تا دختر دهه هشتادی و از شهروندان رسمی آمریکا با گرین کارت تا مهاجران غیرقانونی در میان‌شان وجود دارد. هموطنانی که بعضی‌هایشان بعد از مصائب فراوان، از مسیرهای سخت جنگل و دریا خودشان را به مرز آمریکا رسانده و بعد از ماه‌ها در زندگی کمپ بالاخره موفق شده بودند وارد خاک آمریکا شوند اما شادی‌شان دوامی نداشت...*(یکی از کمپ های مهاجران در مرز آمریکا)

هفت‌خوان بازگشت به خانه با توقف در قاهره و کویتهرچه می‌گذرد، به دانسته‌های تلخ‌مان از سرگذشت مسافرانی که در راهند، اضافه می‌شود؛ مثلا اینکه برای خیلی‌هایشان، سر رسیدن ماموران اداره مهاجرت آمریکا و فرآیند بازداشت و انتقال به زندان، آنقدر غافلگیرانه اتفاق افتاده که حتی فرصت تماس با خانواده‌هایشان را هم پیدا نکردند. و خبر نداشتند همه این استرس‌ها و فشارهای روحی در مقابل آنچه انتظارشان را می‌کشد، شبیه یک شوخی است. آن طرف دیوارهای زندان، نه از غذای مناسب خبری بود نه امکانات بهداشتی و درمانی. و یکی از نتایج آن چند ماه حبس غیرانسانی، شد ابتلای تعداد زیادی از زندانیان ایرانی به بیماری سرخک. در نهایت، با جداسازی و قرنطینه بیماران، فقط این گروه 14 نفری توانستند از آن شرایط اسفناک خلاصی پیدا کنند و در این مرحله راهی ایران شوند. اما حالا نوبت مشکل بعدی بود؛ بعضی‌هایشان حتی لباسی برای پوشیدن نداشتند! اینجا بود که نماینده دفتر حفاظت منافع ایران در واشنگتن پیشقدم شد و برایشان لباس تهیه کرد. و بالاخره زمان پایان آن کابوس سیاه می‌رسد و بعد از ماه‌ها تحمل شرایط طاقت‌فرسا، سفر 14 ایرانی اخراج‌شده از آمریکا به سمت وطن شروع می‌شود؛ سفری که در سه مرحله – از آمریکا به قاهره، قاهره به کویت و کویت به تهران – انجام می‌گیرد اما سختی‌هایش با حس شیرین آزادی و بازگشت به خانه، قابل تحمل می‌شود...

وقتی مرد اخراجی به سجده افتاد!آن طرف دیوار شیشه‌ای، کنار پله‌های فرودگاه که مستقر می‌شویم، خانم میانسالی از کارکنان فرودگاه روی صندلی کناری‌ام می‌نشیند و هنوز جاگیر نشده، می‌پرسد: «مسافری؟» می‌گویم: نه. برای استقبال اومدم. گفتن دم غروب می‌رسن. می‌گوید: «پس منتظر مسافران پرواز کویتی. هواپیماشون چند دقیقه دیگه می‌شینه.» از آن خانم‌های خوش‌صحبت است که برای رفع خستگی یک شیفت کاری سخت، دنبال هم‌صحبت می‌گردد. بختی که نطلبیده درِ خانه‌ام را زده، غنیمت می‌شمارم و می‌پرسم: شنیدم ایرانی‌هایی که از آمریکا اخراج شدن هم، توی پرواز کویت هستن. درسته؟ به نشانه تایید که سر تکان می‌دهد، می‌گویم: مثل اینکه قبلا هم از این مسافران داشتیم که از آمریکا اخراج شده بودن. شما اونها رو دیدید؟ خانم میانسال می‌گوید: «آره. یادمه چقدر خوشحال بودن.»چرا خوشحال؟! مگه اخراج نشده بودن؟! این را که می‌پرسم، به سمتم می‌چرخد و با لحن خاصی می‌گوید: «اونجا توی کمپ و زندان بودن. چرا از برگشتن به ایران خوشحال نباشن؟ سری قبل، یک آقای تاجر بین مسافران اخراج‌شده از آمریکا بود. می‌گفت 7سال توی آمریکا بوده و کلی سرمایه برده اونجا اما آخرش هیچی. یک مرد جوان هم بود که تا از پله‌ها پایین اومد، همین‌جا روی زمین نشست و سجده شکر به جا آورد.»*(زندانی کردن مهاجران آسیایی ازجمله تعدادی ایرانی توسط دولت ترامپ در هتل پاناما و کمک خواستن آنها با دست نوشته «please help us» -اسفند 1403 /فوریه 2025)

کاش همه ایرانی‌ها یک بار به آمریکا بروند...دوست ناشناخته جدید فرودگاهیِ من انگار به نگاه‌های پر از سؤال و ابهام عادت دارد که با واکنش‌های من راحت کنار می‌آید و لبخندبرلب ادامه می‌دهد: «دو تا از خانم‌های اون پرواز رو هم اتفاقی توی سرویس بهداشتی دیدیم. اومده بودن لباس‌هایی که توی کمپ بهشون داده بودن رو عوض کنن و ظاهرشون رو مرتب کنن. بین خودشون صحبت می‌کردن و می‌گفتن: قربون آب ایران. قربون سرویس بهداشتی‌های ایران... بعد، یکی‌شون رو کرد به ما و گفت: کاش می‌شد همه ایرانی‌ها یه بار بتونن برن آمریکا. اصلا یه بار برن خارج از کشور. اون وقت می‌فهمن ایران یعنی چی.راستش رو بخوای، توی این چند سال که من توی فرودگاه کار می‌کنم، تا حالا نشده ببینم کسی از خارج برگرده ایران و ناراحت باشه. همه‌شون با خوشحالی میگن هیچ‌کجا خونه آدم نمیشه. اما خب، بعضی‌هاشون دوست ندارن خانواده و دوست و فامیل‌شون بدونن اون طرف چی به سرشون اومده. یک بار یک زن و شوهر بعد از مدتی از خارج از کشور برگشته بودن و آقا همینطور داشت قربون صدقه امکانات معمولی ایران می‌رفت که همسرش یک سقلمه بهش زد و گفت: حالا رفتیم خونه، جلوی بقیه هی نگی اونجا گرونی بود، امکانات نداشتیم، سخت بود...»

حق ندارید فیلم بگیرید!گرم صحبت شده‌ایم که یکدفعه سرو صدایی از پشت سر، مکالمه‌مان را قطع می‌کند. جمع کوچکی که معلوم می‌شود خانواده ایرانیان اخراج‌شده از آمریکا هستند، از پشت دیوار شیشه‌ای، مشغول داد و فریاد بر سر معدود خبرنگاران حاضر در سالن انتظار هستند. هنوز مسافران از راه نرسیده‌اند و هیچ فعالیت خبری صورت نگرفته اما آن چند نفر با ناراحتی و عصبانیت مدام می‌گویند: «حق ندارید فیلم بگیرید»! خیلی نمی‌گذرد که تنش می‌خوابد. وقتی 2، 3 خبرنگار حاضر با آرامش توضیح می‌دهند گفت‌وگو با رسانه‌ها، یک موضوع اختیاری است و از هیچ‌کدام از مسافران بدون رضایت‌شان، عکس و فیلم گرفته نخواهد شد، خیال خانواده‌ها راحت می‌شود و دوباره نگاه‌ها در سکوت به پله‌ها خیره می‌شود...

بعد از 30 سال سکونت در آمریکا، اخراج شدمگوینده فرودگاه که اعلام می‌کند پرواز کویت-تهران به زمین نشست، همه به تکاپو می‌افتند. با احتساب مراحل جابه‌جایی از هواپیما تا سالن انتظار، وعده 30 تا 45 دقیقه‌ای به جمع منتظر داده شده اما چند دقیقه نمی‌گذرد که مرد جاافتاده‌ای به جمع خبرنگاران نزدیک می‌شود و بعد از رد و بدل شدن جملاتی، به‌عنوان یکی از اخراج‌شدگان آمریکا برای گفت‌وگو با رسانه‌ها اعلام آمادگی می‌کند. مردی که می‌گوید 30 سال ساکن آمریکا بوده و در حوزه خدمات رادیولوژی در این کشور فعالیت گسترده‌ای داشته اما به شکلی غیرمنتظره با برخورد سخت اداره مهاجرت آمریکا مواجه شده...همانطور که دارم با خودم فکر می‌کنم لباس‌های شیک و تمیز و سر و صورت مرتب مصاحبه‌شونده محترم، با توصیفاتی که از مسافران امروز شنیده‌ایم سنخیتی ندارد، جملات بعدی خودش، گره‌گشا می‌شود. معلوم می‌شود از اخراج‌شدگان مراحل قبلی بوده و بعد از اینکه صابون سیاست‌های جدید مهاجرتی دولت ترامپ به تنش خورده، حالا ماه‌هاست در ایران سکونت دارد. امروز هم برای استقبال از برادرش آمده که شتر اخراج دولت ترامپ، در این مرحله درِ خانه‌اش نشسته.*(بازداشت مهاجران توسط پلیس آمریکا)

من، گرین کارت داشتم...«30 سال شهروند آمریکا بودم، گرین کارت داشتم و مدام هم برای دیدار با خانواده و اقوام به ایران رفت‌وآمد می‌کردم. اوایل امسال هم به ایران آمده بودم و بعد از جنگ 12 روزه برای پیگیری یک مسئله حقوقی به آمریکا برگشتم. اواخر تیر ماه، اول با اتوبوس از تهران به ترکیه رفتم و بعد، از استانبول با هواپیما رفتم لس‌آنجلس. اما همین که پایم به فرودگاه رسید، ماجرا شروع شد. گفتند باید بروی سکندری اینسپکشن یعنی بازدید مجدد. گفتند: باید به شما دستبند بزنیم! گفتم: به چه دلیلی؟! اجازه ندارید. گفتند: آقای ترامپ دستور داده تمام ایرانیانی را که مشکل دارند یا ندارند، دستگیر کنیم چون کشور ما با ایران در جنگ است... بعد از اینکه به من دستبند زدند، گفتند: اگر همین الان امضا کنی که گرین کارتت را پس می‌دهی، اجازه می‌دهیم با اولین هواپیما برگردی! گفتم: به چه دلیل باید این کار را بکنم؟! اصلا شما که قاضی نیستی، صلاحیت نداری حکم بدهی...نشان به آن نشان که در قسمتی در طبقات زیرین فرودگاه، مرا 3 روز در انفرادی انداختند! بعد از آن هم با دستبند و پابند، به یک کمپ منتقلم کردند.»*(یکی از کمپ های مهاجران در مرز آمریکا)

جملاتی که یک دنیا درد زیر پوست خود دارد، گواهی می‌دهند برای «رضا میرآخورلی»، کابوس آن روزها که خودش از آن به اسارت در زندان تعبیر می‌کند، هنوز ادامه دارد: «3 ماه در آن کمپ بزرگ در ایالت نوادا بودم؛ کمپی که که پر بود از خانم‌های ایرانی که شرایط اسفناکی داشتند... شرایط در کمپ، واقعا وحشتناک بود و از نظر تغذیه و بهداشت، هیچ امکاناتی نداشت. کمی که گذشت، سینه پهلو کردم. نمی‌دانم چه چیزی به اسم دارو به من دادند که داشتم می‌مردم. آنقدر شرایطم حاد بود که مجبور شدند به بیمارستان منتقلم کنند. اما چه بیمارستانی! مرا در یک اتاق یک متر در یک متر گذاشتند و دو مامور گردن‌کلفت هم در اتاق نشستند. این رسماً گروگانگیری بود...

۹۰ روز زندان، پاداش یک عمر خدمت به آمریکایی‌ها با وجود بیماری، 3 ماه مرا در آن کمپ در اسارت نگه داشتند. شرایط آنقدر وحشتناک بود که اصلاً فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت مرا رها کنند. در تمام آن مدت حتی اجازه ندادند با خانواده‌ام تماس بگیرم. بالاخره بعد از ۹۰ روز، یک دادگاه نمایشی ترتیب دادند. قاضی دادگاه پرسید: شما می‌خواهی گرین کارتت را پس بدهی؟ گفتم: وقتی مرا در این شرایط وحشتناک اجباری انداخته‌اید و ۹۰ روز است در اسارت نگه داشته‌اید، انتظار دارید چه جوابی بدهم؟ بله آقا. گرین کارت نمی‌خواهم. خواهش می‌کنم فقط بگذارید به مملکتم برگردم.به قاضی گفتم: من تخصص رادیولوژی دارم و در آمریکا ۲۰ مرکز پرتونگاری دایر کردم. من ۳۰ سال است دارم به مردم شما خدمت می‌کنم. رفتاری که با من کردید، شایسته نبود...»

آنها به جوانان ما، رویا می‌فروشند...اما آمریکا، کعبه آمال گروهی از جوانان ماست و تصور می‌کنند پایشان که به آنجا برسد، خوشبختی‌شان تضمین است. این را که می‌گویم، انگار بغض چند ماهه که نه، بغض 30 ساله رضا میرآخورلی می‌ترکد و می‌گوید: «اینها همه دروغ است. به دست‌های من نگاه کنید. بعد از گذشت 3 ماه از آزادی و بازگشت به ایران، دست‌هایم هنوز ورم دارد بس که آن دستبندها را محکم می‌بستند، بدون اینکه من مرتکب خلافی شده باشم. من، 3 تا وکیل داشتم اما هیچ کاری در دفاع از خودم نتوانستم انجام دهم.حقیقت این است که به مردم ما، به جوانان ما، رویاهای پوچ می‌فروشند. کدام خوشبختی؟ هرکس به آمریکا برود، اسیر می‌شود. تمام ایرانی‌هایی که آنجا هستند، بدهی‌های سنگین دارند. نه شب‌ها خواب دارند، نه امیدی به آینده. تنها و بی‌کس مانده‌اند.

به همه آنهایی که برای رفتن به آمریکا رویابافی می‌کنند، می‌گویم کاری که آمریکا یا کشورهای اروپایی با شما می‌کنند، این است که روح شما را به اسارت می‌گیرند، گرفتارتان می‌کنند و بعد از ۳۰ سال استفاده جسمی و روحی از شما هم، جانوری مثل ترامپ پیدا می‌شود و بدون دلیل اخراج‌تان می‌کند. همان رفتاری که با من کردند. برای توصیف این رفتار، کلمه‌ای غیر از نازیسم و فاشیسم پیدا نمی‌کنم. آقای ترامپ! چطور می‌توانی از یک طرف خودت را دوست مردم ایران نشان بدهی و از طرف دیگر با گروهی از ایرانی‌ها اینطور ظالمانه رفتار کنی؟»

8 ماه است از پسرم بی‌خبرم...بالاخره انتظار به سر می‌رسد و مسافران سفر طولانی آمریکا-قاهره-کویت-تهران یکی‌یکی از پله‌ها پایین می‌آیند. خبر اصلی اما آن طرف دیوار شیشه‌ای است؛ جایی که خانواده‌هایی که با کمترین تعداد و بدون دسته‌گل برای استقبال آمده‌اند، بی سر و صدا ایستاده‌اند اما آرام و قرار ندارند. مدام گردن می‌کشند تا ببینند نفر بعدی که روی پله برقی ظاهر شده، عزیز خودشان است یا نه؛ همانی که ماه‌ها بی‌خبری از او، شب و روزشان را یکی کرده بود. همانی که رفته بود در «سرزمین فرصت‌ها»! دنبال آرزوهایش بگردد اما با مصائب روحی و جسمی که در کمپ و زندان به سرش آمد، تنها آرزویش شد بازگشت به خانه...

من هم منتظر همین چهره‌های جوان هستم اما بانوی میانسالی از پله‌ها پایین می‌آید و از کنارم عبور می‌کند. خودم را به او می‌رسانم و خوشآمد می‌گویم. دلتنگ شنیدن همین جمله بوده انگار که می‌ایستد و چشم‌هایش می‌خندد. برای پرسیدن سؤال که اجازه می‌گیرم، باز هم این چشم‌های اوست که جواب بله را می‌دهد. از علت سفرش به آمریکا می‌پرسم و در جواب می‌گوید: «به خاطر پسرم رفتیم. جوونا رو که می‌شناسید. عشق آمریکا دارن اما نمی‌دونن اونجا هم هیچ خبری نیست. کار پسرم که اینجا گره خورد، دو سال و نیم قبل تصمیم گرفت برای کار به آمریکا بره. منم همراهش رفتم.»«چه جوری رفتید؟» را که می‌شنود، انگار یک فوج خاطره تلخ به ذهنش هجوم می‌آورد: «تا مکزیک را با ویزای قانونی رفتیم اما از آنجا به بعد را غیرقانونی رفتیم. پسرم در آمریکا هم در همان زمینه کاری‌اش در ایران شروع به کار کرد. من هم کنارش بودم و کمکش می‌کردم. اما زندگی در غربت، اصلا راحت نیست. به من که خیلی سخت می‌گذشت؛ مخصوصا که 4 ماه بعد از رفتن‌مان، خبر فوت پدرم را شنیدم...»*(بازداشت مهاجران توسط پلیس آمریکا)

قطرات اشک که سد راه کلمات مادر می‌شود، می‌پرسم: الان هم با پسرتان برگشته‌اید؟ باز غم دنیا می‌دود توی چشم‌های خیس مادر. سری به علامت نه تکان می‌دهد و می‌گوید: «از وقتی که بازداشت شدیم، دیگه ندیدمش! 8 ماه توی اون شرایط سخت، تنها بودم...». به چروک‌های عمیق زیر چشم مادر که از زیر ماسک هم پیداست، نگاه می‌کنم. همه‌چیز را که نباید گفت. معلوم است تمام سختی‌های آن 2 سال و نیم غربت و دربه‌دری، در مقابل بی‌خبری از پسرش و حالا تنها برگشتنش، هیچ بوده. اما بالاخره چشم‌های مادر از شادی برق می‌زند وقتی از بازگشت به خانه می‌گوید: «4، 5 روز پیش بود که گفتن قراره برگردیم ایران. خیلی خوشحال شدم. این دعای هر روزم بود. وقتی هواپیما در ایران نشست، حس خیلی خوبی پیدا کردم. واقعا هیچ‌کجا خونه خود آدم نمیشه. از خدا می‌خوام پسرم رو هم به من برگردونه.»

صدای این دهل، فقط از دور خوش است«صدای دهل شنیدن از دور خوش است. نزدیک که می‌روی، گوشخراش می‌شود. چطور؟ طرف، 44 سال در آمریکا مالیات داده. دیگر حق آب و گل داشته. زن و بچه‌اش آمریکایی‌اند. اما در یک لحظه، گرین کارتش را باطل و اخراجش کردند و الان با ما برگشت ایران»... این را مرد جوانی می‌گوید که با تمام خستگی‌اش، به هیچ‌کدام از خبرنگاران نه نمی‌گوید و با روی خوش به سؤالاتشان جواب می‌دهد.

سالن انتظار، خلوت شده و مسافران در اولین شب آرامش، به‌اتفاق خانواده‌هایشان راهی خانه شده‌اند. اینطور است که مکالمه کوتاه من با مرد جوان، می‌شود حسن ختام گزارش این سفر ویژه. از کاری که ترامپ با امثال او کرده و از امیدی که بعضی‌ها در ایران به همین آدم بسته‌اند که می‌پرسم، لبخند تلخی می‌نشیند روی لب مرد جوان، مکثی می‌کند و می‌گوید: «من حدود سی سال است دارم کار می‌کنم، یعنی از ۹ سالگی. اما انگار تمام عمر روی سرسره کف مالی شده، تقلای بیهوده کردم. خب، امثال من وقتی به این نقطه می‌رسیم، فکر می‌کنیم باید برویم شانس‌مان را جای دیگری مثلاً آمریکا امتحان کنیم. بعضی‌ها هم از شدت دلخوری و عصبانیت، به کمک کسی مثل ترامپ دل می‌بندند که مثلا بیاید نجات‌شان بدهد. اما ترامپ مگر به دوستش وفا کرد که به دشمنش بکند؟می‌دانم اینجا بعضی‌ها به خاطر خیلی مسائل، دلشان پر است اما بهتر است این را هم فراموش نکنند که آقای ترامپ فقط به فکر جیب خودش است؛ یعنی در نهایت به خاطر منافع خودش، همه را قربانی می‌کند.»پایان پیام/#اخراج_ایرانیان_از_آمریکا #ترامپ #سیاست_مهاجرتی_ترامپ #گرین_کارت #کمپ_مهاجران

15:16 - 9 بهمن 1404

جامعه

گروههای مردمی

14 بازنشر 1 نقل قول 47 واکنش

148٫6k بازدید

79 پاسخ

م
محمد رضا
@Mrkm49 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
اگه آمریکا بد بود چرا خودشون نمیومدن تا زمانی که ننداخته بودنشون بیرون؟ الله اعلم

فردین سنگ چیان
@Fsangchian9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
با این وضع اقتصاد و دلار و حقوق های زیر خط فقر، همه که نه!اما فرزندان مسئولینی که اتفاقاً از شعار مرگ بر آمریکا به نوایی رسیدن، حق داشتن این تجربه را دارند!از بزرگ ترین تناقض های ویران گر که اعتمادها را نابود ساخت،همین پا گذاشتن بر پرچم هایی بود که در پشت صحنه، آمال آرزوهای برخی حضرات برای فرزندا…نمایش بیشتر

ب
بی کار بی عار
@BikarBiaar9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
حالا که انقدر بده به لاریجانی بگید دخترش برگردونه ، طفلکی تو غربت و بی پولی

الیس صبح بقریب
@AlaysaSobhoBeGharib9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
کاربر "محمد رضا": وقتی کسی از غرب برای خودش رویا می سازه، رویای اون رو به همه می فروشه. قبل از رفتنش برای همه شرایط کسی که داره به قبله آمالش می ره رو توصیف می کنه. چنین کسی وقتی رفت و واقعیت های اونجا رو دید که 180 درجه با چیزی که از قاب رسانه دیده و شنیده بود متفاوته، آیا رویی برای برگشتن داره؟

ح
حاج احسان
@Ahvazi9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
کاشکی ، ایشالله بعدش مثل ااینها دیپورت نشیم

الیس صبح بقریب
@AlaysaSobhoBeGharib9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
کاربر "سنگ چیان":‌ مسئولانی که زندگی اشرافی دارند، اتفاقا از روحیه مقاومت فراری اند. صبح تا شب از مذاکره میگند. وسط مذاکره،‌ به ما حمله می کنند، اما مسئولان اشرافی و غربگرا باز دست بردار مذاکره نیستند. مسئولانی تا آخر پای انقلاب و رهبر هستند که مثل رجایی ها و رئیسی ها زندگی شون هم سطح بقیه مردم هست.

9**5443
@user17091000729900597969 بهمن 1404
سالها دل طلب جام جم از ما میکرد وانچه خود داشت زبیگانه تمنا میکرد گوهری کز صدف *** و مکان بیرون است طلب از گمشدگان لب دریا میکرد

امیرمهدی اکبری مطلق
@DrmahdiAkbari9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
https://farsnews.ir/DrmahdiAkbari/1769611421819647018
امیرمهدی اکبری مطلق
@DrmahdiAkbari • 8 بهمن 1404
طرح بازنگری در قانون مشاغل حساس (مصوب ۱۴۰۱)
مطالبه
طرح بازنگری در قانون مشاغل حساس (مصوب ۱۴۰۱)
احتراماً، با عنایت به مسئولیت خطیر مجلس شورای اسلامی در صیانت از امنیت ملی، سلامت نظام اداری و تضمین کارآمدی ساختار مدیریتی کشور، بدین‌وسیله ضرورت بازنگری مجدد، دقیق و همه‌جانبه در قانون مشاغل حساس مصوب سال ۱۴۰۱ به استحضار می‌رسد. دلایل و مستندات ضرورت بازنگری تجربیات سال‌های اخیر، به‌ویژه حوادث سال ۱۳۸۸، وقایع و ناآرامی‌های سال ۱۴۰۱ و تحرکات و اغتشاشات ماه گذشته، نشان داده است که بخشی از تهدیدات امنیتی کشور نه صرفاً از بیرون، بلکه از خلأها و ضعف‌های موجود در نظام انتصابات و نظارت بر مشاغل حساس نشأت می‌گیرد. بررسی‌ها و شواهد موجود حاکی از آن است که متأسفانه برخی از افرادی که در سال ۱۳۸۸ به‌دلیل اقدامات علیه امنیت ملی و نظام جمهوری اسلامی ایران با دستگاه‌های امنیتی و قضایی مواجه بوده‌اند، در سال‌های بعد مجدداً در بسترهای مختلف، از جمله در وقایع سال ۱۴۰۱ و رخدادهای پس از آن، به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم نقش‌آفرینی منفی داشته‌اند. نگران‌کننده‌تر آنکه برخی از این افراد، در مقاطع مختلف، در زمره مسئولان، مدیران قرار گرفته و بعضاً در بزنگاه‌های حساس، مواضعی همسو با جریان‌های معاند، ضدانقلاب و اغتشاش‌طلب اتخاذ کرده‌اند. این واقعیت، بیانگر آن است که قانون مشاغل حساس مصوب ۱۴۰۱، علی‌رغم اهمیت و ضرورت آن، در عمل با نواقص ساختاری، ضعف در اجرا و امکان دور زدن قانون مواجه بوده و نتوانسته به‌طور کامل اهداف پیش‌بینی‌شده را محقق سازد. چالش‌های اساسی قانون و اجرای آن 1. عدم الزام مؤثر به استعلام‌های امنیتی جامع در موارد متعدد، انتصاب افراد به مشاغل حساس بدون طی کامل فرآیند استعلام یا با استعلام‌های ناقص و صوری صورت گرفته است. 2. گسترش بی‌ضابطه انتصابات تحت عنوان «سرپرست» جایگاه سرپرستی به ابزاری برای دور زدن قانون تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که: * برخی افراد سال‌ها بدون اخذ استعلام مشاغل حساس در مناصب کلیدی باقی می‌مانند * عملاً از تمامی اختیارات و مزایای مدیران رسمی برخوردارند * نظارت مؤثر و پاسخگویی قانونی در مورد آن‌ها تضعیف می‌شود 3. مماشات در انتصابات و عدم برخورد قاطع تساهل و تسامح در انتصاب افراد دارای سابقه مسئله‌دار امنیتی، سیاسی یا رفتاری، زمینه‌ساز نفوذ، بی‌ثباتی مدیریتی و آسیب به اعتماد عمومی شده است. درخواست‌ها و پیشنهادات اصلاحی بدین‌وسیله از مجلس شورای اسلامی، به‌ویژه ریاست محترم و نمایندگان گرامی، تقاضا می‌شود: 1. بازنگری مجدد و تقویت قانون مشاغل حساس مصوب ۱۴۰۱ با لحاظ تجربیات امنیتی سال‌های اخیر و رفع خلأهای قانونی موجود. 2. الزام قانونی استعلام امنیتی برای تمامی سطوح انتصاب، بدون استثناء به‌نحوی که هرگونه انتصاب، اعم از رسمی یا سرپرستی، منوط به اخذ تأییدیه کامل از مراجع ذی‌صلاح باشد. 3. حذف یا محدودسازی جدی نهاد سرپرستی از طریق: * تعیین سقف زمانی کوتاه و غیرقابل تمدید * ممنوعیت اعطای کامل اختیارات و مزایای مدیران رسمی * جلوگیری از استمرار سرپرستی بدون طی فرآیند قانونی انتصاب 4. برخورد قاطع و بدون مماشات در انتصابات به‌ویژه در مورد افرادی که سابقه حمایت، همراهی یا نقش‌آفرینی در جریان‌های ضدنظام، معاند یا اغتشاش‌طلب داشته‌اند. 5. پیش‌بینی سازوکار نظارت و ارزیابی مستمر پس از انتصاب به‌منظور بررسی دوره‌ای صلاحیت‌های امنیتی، رفتاری و عملکردی افراد شاغل در مشاغل حساس. جمع‌بندی بی‌تردید، امنیت ملی و سلامت نظام اداری کشور، خط قرمز نظام جمهوری اسلامی ایران است و برخورد قاطع، قانونی و بدون اغماض با ضعف‌ها و انحرافات در حوزه انتصابات، مطالبه‌ای جدی و بحق از سوی دلسوزان انقلاب و مردم شریف ایران محسوب می‌شود. انتظار می‌رود مجلس شورای اسلامی با اتخاذ تصمیمی قاطع و آینده‌نگر، نسبت به اصلاح و تقویت قانون مشاغل حساس اقدام نموده و رای یک‌بار و به‌صورت ریشه‌ای زمینه سوءاستفاده، نفوذ و تکرار خسارت‌های گذشته را مسدود نماید. با تقدیم احترام
خبرگزاری مجلس شورای اسلامی، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، کمیسیون امنیت ملی مجلس، رییس مجلس جناب آقای قالیباف
100
گزارش از مطالبه
1000
پیگیری از مسئول مربوطه

9**5022
@Emad23609 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
حمله امریکا هم به سقوط امریکا و از همه مهمتر پایان دادن وعده های پوچ اصلاح طلبان برای رای جمع کردن با وعده ی مذاکره با امریکا. اصلاحات داخلی دارن تمنا و منت میکشن به پزشکیان مذاکره کنه.چون جنگ مساوی با سقوط هم زمان امریکا و اصلاحات.بعد از جنگ وضعیت اقتصادی و اجتماعی عالی. این همان رسیدن به قله ست.

تمدن نوین ایرانی
@IranianCivilisation9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
https://farsnews.ir/NightMan/1769663903478357931
تمدن نوین ایرانی
@IranianCivilisation • 9 بهمن 1404
مطالبه
لزوم اهمیت دادن و جذابیت‌بخشی به دروس تاریخ و علوم اجتماعی در مدارس
از میان فریب‌خوردگان جاسوسها و تروریستهای آمریکایی-صهیونی در فتنه تروریستی روز سیزدهم؛ قاطعانه نود درصد بسیار جوان بوده اند. همیشه این افت سطح علمی مدارس و جایگزینی آن با شبه اطلاعات فضای مجازی در من حس خطر بزرگی ایجاد می‌کرد. سال به سال کتاب‌های درسی و آزمون‌ها آسان تر می‌شد. مخصوصا در دروس تاریخ و علوم اجتماعی و منطق که با سواد سیاسی و اجتماعی جوانان کار دارد. جدا از اینکه شخصا این تساهل را عمدی می‌دانم و روشهای دشمن غربی را بسیار طولانی و نسلی میشناسم ، این غفلت روی دروس تاریخی اثر مستقیم در آینده امنیتی و سیاسی جوامع دارد. وقتی جامعه‌ای گذشته خود را نمی‌شناسد، هر بحران تازه به نظر می‌رسد، هر وعده بزرگ «بی‌سابقه» جلوه می‌کند و هر راه‌حل فوری و فس‌فودی، جذاب و نجات‌بخش به نظر می‌آید. و از سوی دیگر، فاصله گرفتن از تاریخ، میدان را برای روایت‌های ساده‌انگارانه و ناجی‌محور باز می‌کند؛ روایت‌هایی که جهان را به «قبل» و «بعد» تقسیم می‌کنند و پیچیدگی‌های واقعیت را حذف می‌کنند. در غیاب حافظه تاریخی، مقایسه ممکن نیست و بدون مقایسه، فریب آسان‌تر می‌شود. چیزی که صهیون و یانکی حداکثر استفاده از آن را می‌برند و مسئولان همچنان گرفتار روشهای قدیمی و غیرعلمی در باسواد کردن واقعی جوانان مانده اند.
وزارت اموزش و پرورش وزیر محترم آموزش و پرورش جناب آقای رضامراد صحرایی، سازمان تبلیغات انقلاب اسلامی، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، پایگاه چاپ و تالیف کتب درسی
100
گزارش از مطالبه
1000
پیگیری از مسئول مربوطه

9**0684
@user17091006328841437369 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
خبرگزاری فارس مطمئن باش من ۱۰۰ درصد میرم و از این خراب شده که مردم دارن تو بدبختی میکشن راحت میشم.

ماهی دودی
@Smokyfish9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
خدا از دهنت بشنوه. کاش یه کمک هزینه مهاجرت بدید اصلا.

f
fa m
@user1765394771269 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
اگه آمریکا خوب نیست چرا سی سال اونجا موندی و با اخراج کردن اومدی ایرانبعد دوسال یا نهایت پنج سال برمیگشتی به وطن خودت

ن
نووا
@user1768503996929 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
نشد دیگه اول شما خودت بیا بچه هاتو بیار تو همین خاک بعد بیا بد امریکا رو بگو

اکانت دوم
@user17091000580455432989 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
ولی ظاهرا به آقا زاده ها داره خوش میگذره اونجا که

Mohsenv
@Mohsenv9 بهمن 1404
در پاسخ به
@maryamsharifi
چه متن طولانی بود🤔کاش کوتاه تر و تصویری تر بود