رضا پهلوی: زمان پدرم امکانات ورزشی نداشتیم!
چندی پیش رضا پهلوی خاطراتی درباره وضعیت امکانات ورزشی ایرانِ پیش از انقلاب تعریف کرده بود. این گفتههای پهلوی در این روزها دستبهدست میشود؛ سخنانی که از کمبودها و محدودیتهای موجود در حوزه ورزش طی دوران پهلوی حکایت دارد.
گروه فارس پلاس: اخیراً رضا پهلوی درباره وضعیت امکانات ورزشی ایران در دوره محمدرضا پهلوی گفته: «یک زمانی رفته بودیم به جزیره کیش، موقع تعطیلات نوروز بودو البته زمین [فوتبال] خاکی بود. هیچ میدان ورزشی نبود، زمین چمن هم نبود و همه با دو تا آجر گل میگذاشتند و یک توپ. آن زمان با امکانات خیلی محدودی روبهرو بودند».
۳ MB
جالب توجه است که اگر خاطرات و گفتههای پیشکسوتان فوتبال ایران یا دیگر رشتههای ورزشی را مرور کنیم، میبینیم که جملگی از کمبودها و عدم امکانات ورزشی در ایران پیش از انقلاب سخن میگویند.
در همین راستا «حسن روشن» پیشکسوت فوتبال ایران که در دوره پهلوی توپ میزده، عنوان کرده: «ما آرزو داشتیم در زمین چمن بازی کنیم. وقتی برف و باران میبارید هم باید بازیها انجام میشد. الان خیلی امکانات خوب شده؛ اما ما آن زمان حتی چمن مصنوعی ندیده بودیم.اولین بازی مقدماتی جامجهانی با عربستان بازی کردیم، رفتیم ریاض، آنجا چمن مصنوعی بود! من ۳۵ سال بین عربها بودم، ملخ میخوردند، اما چمن مصنوعی داشتند».
۳ MB
گفتنی است که «فرامرز ظلی» دروازهبان اسبق تیم ملی فوتبال ایران در مصاحبهای با مجله دنیای ورزش در اواخر سال ۱۳۵۶، درباره کیفیت لباسهای بازیکنان تیم ملی فوتبال گفته: «در تهران که بودیم، رفته بودیم خیاطی یزدی که سهراه شاه بود و خیلی معروف.آنجا اندازههایمان را گرفتیم؛ اما یک روز مانده به حرکت، به ما گفتند برویم مسجد شاه، آنجا لباسهایمان حاضر است... خیلیها میگفتند خیاطی یزدی آنقدر معروف و ماهر است که با یکبار اندازهگیری، لباس را قالب تن آدم در میآورد. وقتی رفتیم روبهروی مسجد شاه، دیدیم یک طرف مغازه، تعدادی کُت ریخته شده و یک طرف دیگر، مقداری شلوار و ما مجبور بودیم خودمان انتخاب کنیم.وقتی روزِ افتتاح شد و لباسها را به تنمان کردیم، فهمیدیم چقدر مسخره شدهایم! کُت احتشامزاده به تن محمد نصیری رفته بود و شلوار نصیری به پای احتشامزاده. شلوارهایی که کرباسِ سفید بود و کُت آبیرنگی که از جنس «گونی تکس» بود و یککمی باران که میخورد، به تن آدم گریه میکرد.نه تنها کتوشلوارهایمان، وضع گرمکنها و لباسهای دیگرمان هم همینطور بود؛ بهطوریکه روز آخر، هیچ ورزشکاری از کشورهای دیگر، حاضر نبودند لباسشان را با ما عوض کنند. همه به ما میگفتند «No change» یعنی عوض نمیکنیم!ما هم وقتی میخواستیم برگردیم، همه گرمکنها را به تیر چراغ برق دهکده گره زدیم. مثل پارچههایی که به بعضی امامزادههای وسط راه میبندند». (فرامرز ظلی، مجله دنیای ورزش، ۱۳ اسفند ۱۳۵۶، شماره ۳۸۵.)
اگر در میان مصاحبههای تلویزیونی دوره پهلوی نیز جستوجو کنیم، به مواردی برمیخوریم که مردم نسبت عدم وجود امکانات ورزشی گلایه دارند و به آن معترض هستند.
۴ MB
همچنین، در لابهلای روزنامههای آن دوران نیز، موارد بسیار زیادی در اینباره وجود دارد. روزنامه اطلاعات، در ۲۰ بهمن ۱۳۵۶، به وضعیت تهرانپارس پرداخته و گزارش داده است: «میلیونها تومان تأسیسات ورزشی و تفریحی بیاستفاده مانده است».
روزنامه اطلاعات در ادامه، گفتههای دیگر اهالی محله تهرانپارس را در این گزارش جای داده که از این قرار است: «شهرداری منطقه ۸ و یا هر سازمان دیگر هم با وجود اینکه میدانند جوانان و نوجوانان تهرانپارس تا چه اندازه از نظر امکانات ورزشی و زمین بازی در مضیقه هستند، درصدد خرید یا اجازه یا تملک موقت این محل و تبدیل آن به ورزشگاه برنمیآیند و این همه زمین را به حال خودش رها کردهاند». (روزنامه اطلاعات، ۲۰ بهمن ۱۳۵۶، صفحه ۷.)
با دنبال کردن صفحه فارس پلاس، از بهروزترین تحلیلها در حوزه سیاست داخلی و خارجی باخبر شوید.
07:57 - 18 ژوئن 2026
0 بازدید
