اینجا صفحه علم و پیشرفت یا جهل و پسرفت؟
بازگشت کبوترهای نامهبر به دنیای پیامرسانها
اپلیکیشنهای جدیدی در حال احیای سبک قدیمی پیامرسانی هستند؛ پیامها بهجای رسیدن فوری، با سرعت کبوترهای نامهبر حرکت میکنند تا کاربران را از شتاب و اعلانهای دائمی دنیای دیجیتال دور کنند.
گروه علم و پیشرفت خبرگزاری فارس- سالهاست رقابت شرکتهای فناوری بر سر یک چیز است: همهچیز سریعتر شود؛ اینترنت پرسرعتتر، پردازندههای قدرتمندتر و پیامرسانهایی که پیام را در کسری از ثانیه به مقصد میرسانند. اما حالا موجی متفاوت شکل گرفته است؛ گروهی از اپلیکیشنها دقیقاً خلاف این مسیر حرکت میکنند و عمداً زمان انتظار را به بخشی از تجربه کاربر تبدیل کردهاند. این جریان که با عنوان «پیامرسانی کُند»(Slow-cial) شناخته میشود، قرار نیست اینترنت را واقعاً کند کند. ایده این است که سرعت و فوریت ارتباطات دیجیتال کاهش پیدا کند تا کاربر مجبور نباشد همیشه در انتظار پاسخ فوری، اعلان جدید یا پیام بعدی باشد.یکی از عجیبترین نمونههای این روند، اپلیکیشنی به نام کریر پیج (Carrier Pidge) است؛ یک پیامرسان که برای ارسال پیام، بهجای تحویل فوری، از یک کبوتر مجازی استفاده میکند. کاربر پیامش را میفرستد و کبوتر دیجیتال مسیری را به سمت گیرنده طی میکند. سرعت این سفر بر اساس فاصله واقعی میان دو کاربر و با استفاده از موقعیت جغرافیایی تعیین میشود.
یعنی برخلاف پیامرسانهای معمول که فاصله بین شهرها تقریباً هیچ تفاوتی در زمان ارسال پیام ایجاد نمیکند، در اینجا فاصله دوباره معنا پیدا کرده است. یک پیام نزدیک میتواند نسبتاً سریع برسد، اما پیام بین دو نقطه دور ممکن است ساعتها یا حتی بیشتر در راه باشد. در این مدت، کاربر میتواند مسیر حرکت کبوتر را روی نقشه دنبال کند. حتی سازندگان کریر پیج تلاش کردهاند بخشی از غیرقابلپیشبینی بودن نامهرسانی قدیمی را هم وارد دنیای دیجیتال کنند. در این اپلیکیشن احتمال بسیار اندکی وجود دارد که کبوتر در مسیر گم شود و پیام به مقصد نرسد. سرعت پرواز نیز میتواند تغییر کند؛ بنابراین ارسال پیام دیگر یک عملیات کاملاً دقیق و قابل پیشبینی نیست. اما کریر پیج تنها نمونه این ایده نیست. روست(Roost)، اپلیکیشن دیگری در همین مسیر، ارتباطات را با استفاده از حیوانات مجازی مختلف کند میکند. از کبوتر و حیوانات دیگر گرفته تا موجوداتی مثل حلزون که عملاً نماد کندی هستند. هدف این است که پیامرسانی از حالت فرستادن و انتظار برای پاسخ در چند ثانیه خارج شود و به تجربهای شبیه نامهنگاری تبدیل شود. وقتی در روست ثبتنام میکنید، ابتدا چهار پرنده را برای اضافه کردن به «پرندهخانه» خود انتخاب میکنید. سپس میتوانید با استفاده از همین پرندهها برای دوستانتان در اپلیکیشن پیام بفرستید.هر پرنده با سرعتی حرکت میکند که در دنیای واقعی پرواز میکند؛ بنابراین شاهین میتواند پیام را بسیار سریعتر از مرغ مگسخوار به مقصد برساند. البته همه پرندهها کبوتر نامهبر نیستند، اما اضافه کردن گونههای مختلف باعث میشود جمعآوری پرندهها و دیدن پرندههایی که دوستانتان انتخاب کردهاند، جذابتر شود.
رشد روست نشان میدهد این ایده فقط یک شوخی اینترنتی نیست. این اپلیکیشن در مدت کوتاهی صدها هزار کاربر جذب کرده و نشان داده بخشی از کاربران حاضرند برای داشتن تجربهای متفاوت از شبکههای اجتماعی، سرعت را قربانی کنند.
چرا کسی باید پیامرسان کند بخواهد؟پشت این ایده ظاهراً عجیب، یک مسئله کاملاً جدی وجود دارد: خستگی از ارتباط دائمی.پیامرسانهای امروزی فقط امکان ارتباط را فراهم نمیکنند؛ آنها دائماً از کاربر توجه میخواهند. یک اعلان، یک پیام جدید، یک پاسخ و دوباره انتظار برای پاسخ بعدی. نتیجه این است که ارتباط دیجیتال دیگر محدود به زمانی نیست که کاربر تصمیم میگیرد با فردی صحبت کند؛ بلکه میتواند در تمام طول روز در پسزمینه ذهن او حضور داشته باشد.فناوری کُند تلاش میکند همین چرخه را مختل کند. وقتی کاربر میداند پیامش قرار نیست بلافاصله برسد، انتظار پاسخ فوری هم تا حدی از بین میرود. در واقع، تأخیر از یک مشکل فنی به یک قابلیت تبدیل میشود.این ایده با موج گستردهتری از علاقه به ابزارهای دیجیتال کمحواسپرتی همزمان شده است؛ از گوشیهای ساده و مینیمال گرفته تا اپلیکیشنهایی که عمداً بعضی قابلیتهای اعتیادآور شبکههای اجتماعی را حذف یا محدود میکنند.در این نگاه، فناوری خوب الزاماً فناوری نیست که همه محدودیتها را حذف کند. گاهی یک محدودیت میتواند باعث شود کاربر آگاهانهتر از ابزار استفاده کند.
حتی تجربه کاربران روست نشان میدهد که این کندی میتواند به بخشی از سرگرمی تبدیل شود. بعضی کاربران برای پیامهای خود لحن نامهنگارانه و قدیمی انتخاب کردهاند؛ انگار قرار است به جای یک پیامرسان فوری، دوباره به دوران نامههای کاغذی برگردند. البته این اپلیکیشنها قرار نیست جای پیامرسانهای سریع را بگیرند. اگر کسی بخواهد یک آدرس، کد ورود یا پیام اضطراری ارسال کند، چند ساعت منتظر ماندن منطقی نیست. ارزش این محصولات دقیقاً در جایی است که سرعت دیگر مهمترین معیار ارتباط نیست.شاید عجیبترین بخش ماجرا همین باشد: فناوری پس از چند دهه تلاش برای حذف انتظار، حالا دارد دوباره انتظار را به محصول تبدیل میکند.کبوتر دیجیتال، حلزون مجازی و پیامهایی که عمداً دیر میرسند، در ظاهر بازیهایی بامزه هستند؛ اما پشت آنها یک پرسش جدی درباره آینده رابطه انسان و فناوری وجود دارد: آیا واقعاً هر ارتباطی باید فوری باشد؟شاید نسل بعدی نوآوریهای دیجیتال دیگر فقط درباره سریعتر کردن زندگی نباشند. شاید بخشی از آینده فناوری به ساختن ابزارهایی اختصاص پیدا کند که عمداً کمی از سرعت زندگی کم میکنند؛ نه به این دلیل که نمیتوانند سریع باشند، بلکه چون کاربران دیگر همیشه نمیخواهند سریع باشند.#فناوری #تکنولوژی #فناوری_کُند #پیامرسان #اپلیکیشن #شبکه_اجتماعی #دیجیتال_مینیمالیسم #گوشی_هوشمند #اینترنت #نوآوریآخرین مطالب حوزه فناوری را در صفحه اصلی «علم و پیشرفت» بخوانید.
23:15 - 2 شهریور 1405
2 پاسخ
@Alirezarezaei121 ساعت پیشپیامدهای و آثار مخرب فناوری های دیجیتالاز ترندهای علمی بسیار جدید و مهم است.در ایران اما کمتر توجه می شود؟!