این «یک» از آن ۹۹ بزرگتر است! (یادداشت روز)
تنگه هرمز در نگاه نویسنده نه تنها یک آبراه راهبردی، بلکه مهمترین اهرم بازدارندگی ایران است؛ از همین رو هشدار میدهد که حتی کمترین احتمال تلاش آمریکا برای محدود کردن حاکمیت ایران بر این گذرگاه حیاتی، دلیلی کافی برای خارج کردن آن از هرگونه یادداشت تفاهم و مذاکرات احتمالی است.
حسین شریعتمداری ـ ۱- اهمیت احتمال به موضوع آن بستگی دارد. بهعنوان مثال اگر ۹۹ درصد احتمال بدهید که مغازه نزدیک منزل شما، فلان کالا را چند برابر گرانتر از مغازهای میفروشد که با منزل شما فاصله زیادی دارد، بعید نیست که کالای مورد نظر را از همان مغازه نزدیک منزلتان خریداری کنید. در حالت دوم، فرض کنید لیوان آبی در دسترس شماست و شما نیز به غایت تشنه هستید ولی فقط یک درصد احتمال دارد که آب درون لیوان آلوده به یک سمّ کشنده باشد. بیتردید، مادام که از سلامت آب درون لیوان اطمینان کامل پیدا نکنید، هرگز به آن آب لب نمیزنید. حالا اگر از شما بپرسند چرا به ۹۹ درصد احتمال در مثال اول توجه نکردید ولی یک درصد احتمال در مثال دوم را تا این اندازه جدی گرفتید؟! پاسخ منطقی شما این خواهد بود که در مورد اول اگرچه احتمال گرانفروشی ۹۹ درصد بود ولی مورد احتمال و موضوع آن اهمیت چندانی نداشت، اما در مثال دوم اگرچه میزان احتمال فقط یک درصد بود ولی از آنجا که موضوع آن با زندگی و حیات شما ارتباط داشت، از آشامیدن آب آن لیوان خودداری کردهاید!
۲- ما در جنگ ۱۲ روزه، شبه کودتای دیماه و جنگ رمضان، پیروزی بزرگی به دست آورده و پوزه دشمن را به خاک مالیدهایم. این واقعیت نه فقط با نیمنگاهی به رخدادهای پیشروی به وضوح قابل فهم است، بلکه تمامی صاحبنظران و مقامات برجسته دنیا نیز خواسته و ناخواسته به آن اعتراف میکنند. دشمنان ریز و درشت که در مصاف با ایران اسلامی، خیال پیروزی ۷۲ساعته را در سر میپروراندند، با تحمل شکستی سنگین، به گدائی آتشبس و مذاکره آمدند تا آنجا که این روزها سخن از یادداشت تفاهم برای پایان جنگ در میان است. و اما در سوی دیگر این ماجرا با کشوری روبهرو هستیم که اولاً طی ۴۷ سال گذشته براندازی جمهوری اسلامی ایران را به عنوان یک هدف استراتژیک و غیرقابل تغییر دنبال کرده و میکند و ثانیاً؛ بارها نشان داده است که به هیچ عهد و پیمانی پایبند نبوده و نیست. اگر این دو واقعیت قابل تردید نیست، که نیست، و اگر احتمال تلاش همهجانبه دشمن برای سوءاستفاده از مذاکرات با هدف خنثی کردن اهرمهای قدرت ما، بسیار بالاست، که هست، نباید و عاقلانه نیست که اهرمهای قدرت خود را پای میز مذاکره بکشانیم و یا در یادداشت تفاهمی که مقدمه توافق احتمالی است، جای بدهیم.
۳- یکی از اصلیترین اهرمهای قدرت ما که رهبر معظم انقلاب هم با هوشمندی مثالزدنی از آن با عنوان «هدیه الهی» یاد فرمودهاند، تسلط و حاکمیت ما بر تنگه استراتژیک هرمز است. تنگه هرمز، راه تنفس و گلوگاه اقتصاد جهانی است که امروزه بسته شدن آن، دشمن را نه فقط به نفس تنگی انداخته، بلکه به خفگی نزدیک کرده است. آمریکا در فاصله ۱۲ هزار کیلومتری ما قرار گرفته و فعلاً موشکهای ما به آنجا نمیرسد ولی بستن تنگه هرمز به روی آمریکا و مصادره کشتیهای آمریکایی و یا حامل کالای وارداتی و صادراتی آمریکا، افزایش قیمت نفت و... همان خساراتی را به آمریکا وارد میکند که موشکهای آمریکا به جمهوری اسلامی ایران وارد میآورد. به بیان دیگر تنگه هرمز برای ما نقش موشکهایی با بُرد بیش از ۱۲ هزار کیلومتر را بازی میکند. دستاوردهای ناشی از حاکمیت ایران بر تنگه هرمز منحصر به عبور نفتکشها، نقش موشکی و... نیست؛ امروز شریان ۱۰ تریلیون دلاری اقتصاد دیجیتال جهان و شبکههای پرداخت مالی نظیر سوئیفت و پایداری ابرشرکتهایی چون گوگل، متا و مایکروسافت در عمق آبهای تحت حاکمیت ایران قرار دارد و...
۴- آیا آمریکا حاضر است توان هوایی و موشکی خود را در متن یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا قرار دهد و در مذاکرات پیشروی با جمهوری اسلامی ایران به مذاکره و چانهزنی درباره آن تن بدهد؟! بهیقین پاسخ این پرسش منفی است. آیا تنگه هرمز برای حفظ امنیت، اقتدار، بازدارندگی نظامی و اقتصادی نقش همان موشکهای دوربرد آمریکا بلکه بهمراتب بیشتر و برتر از آن را ندارد؟! اگر پاسخ مثبت است که هست، چرا باید تنگه هرمز یکی از موضوعات مندرج در یادداشت تفاهم و مسئله مورد مذاکره برای رسیدن به توافق باشد؟! و کوتاه سخن آنکه آمریکا آنگونه که بارها اعلام کرده است، دست کشیدن ایران از حاکمیت بر تنگه هرمز، یعنی حذف اصلیترین اهرم اقتدار کشورمان را دنبال میکند. این نکته اگرچه بدیهیتر از آن است که کمترین تردیدی در آن راه داشته باشد ولی حتی اگر احتمالی کمتر از یک درصد هم داشته باشد، ضرورت بیرون کشیدن تنگه هرمز از متن یادداشت تفاهم و مذاکرات پیشروی را گوشزد میکند. جایگاه و نقش تنگه هرمز و حاکمیت کشورمان بر این آبراهه استراتژیک به اندازهای حیاتی است که احتمال خدشه بر آن اگر کمتر از یک درصد هم باشد، باید در سیستم محاسباتی مسئولان محترم کشورمان ۱۰۰ درصد و یا دستکم ۹۹ درصد تلقی شود و از آنجا که در مسئولیتشناسی مسئولان محترم تیم مذاکرهکننده کشورمان کمترین تردیدی نیست و به یقین تحرکات دیپلماتیک و ترفندهای موذیانه دشمن را زیر نظر دارند، انتظار آن است که تنگه هرمز را از فهرست یادداشت تفاهم و موضوع مذاکرات کنار بگذارند و در این خصوص کمترین امتیازی به دشمن ندهند.
09:30 - 28 خرداد 1405
1 واکنش
16k بازدید
