شورهزار سیاستهای آزادسازی!
کاملا طبیعی است که قانونگذار و مجری با اینکه انگیزه اصلاح دارند، بهسبب نقص در تحلیل وضعیت اقتصاد ایران یا به سبب ضعف در شناخت آرمانها و راهبردها و اصول اقتصادی اسلام، دچار اشتباه شوند!مسأله مهمتر، عواقب پنهان ضد فرهنگی اجرای برخی سیاستهای اقتصادی در متن زندگی مردم است که تأثیری بلندمدت و مخرب بر مواریث ارزشمند دینی، اخلاق عمومی و روابط اجتماعی میگذراد!
یکی از این سیاستهایی که در این سالیان تلاش در ترویج آن شده، سیاست آزادسازی و تبدیل دولت به یک شرکت تجاری و طرف معامله با مردم است که نگاهش به مردم نگاه پدرانه و دلسوزانه دستگیری و رهبری و تنظیمگری و تسهیلگری نیست!نگاه حداقلی و در چشم رقیب مزاحم به دولت که باید دست و پایش را جمع کند و از خودش به نفع دارایان و طبقه دوزیست دولتی- خصوصی برآمده از ارتباطات ثروت و قدرت، سلب اختیار کند!در این معادله نامتعادل و نامتوازن، متغیر موثر مردم از نقش آفرینی و دسترسی به حقوق خود محروم میشود!ترویج این نگاه بازاری و مسئولیتگریزانه از دولت، افزون بر اینکه خودش غلط و مسیری رو به بنبست است، این اثر شوم اجتماعی را دارد که مرام و رحمت بین مردم را هم به حاشیه میبرد؛ زیرا مردم به دین دولتمردانشان هستند!«الناس علی دین ملوکهم!»قرآن کریم در سوره مکی ابراهیم، مسیرهای هزینه کردن اموال را برای مسلمانان دو راه میشمارد:1.بیع؛ یعنی معامله و بازار!2.خِلال؛ یعنی روابط مالی مبتنی بر صمیمیت و انسجام اجتماعی! «يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرّاً وَ عَلاَنِيَةً مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَ بَيْعٌ فِيهِ وَ لاَ خِلاَلٌ!»(ابراهیم31)اما در سوره مدنی بقره که بعد از تشکیل حکومت اسلامی است، مسیرهای هزینه کردن اموال را سه راه میشمارد:1.بیع!2.خِلال!3.شفاعت؛ یعنی دستگیری و جبران که برای از کارافتادگان با تأمین معیشت و برای صاحبان مشاغل با تسهیل و تقویت و حمایت انجام میشود!این راه سوم یعنی شفاعت و دستگیری از مردم، وظیفه دولت اسلامی است! «أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَ بَيْعٌ فِيهِ وَ لاَ خُلَّةٌ وَ لاَ شَفَاعَةٌ!»(بقره254)#قرآن_مهجور_نباشد
16:28 - 9 شهریور 1405