وداع با جان جانان
برای ذکر و مفهوم "وداع" و احساس آن، آنهم با عزیزترین محبوب قرن حاضر، چه باید گفت.اساسا در این عزت فراتر از هر عشق، در پیوند این همه قلوب آزادگان جهان، می شود واژه وداع را بکارگرفت،او را همگان ایرانی ترین ایرانی تاریخ، حیدر مرام و زهرا دوست و دلسوزترین برای ایرانیان می دانند.
در این ایام سرافکندگانی را می بینی که چون اغوای بوقهای شیطان شده بودند اشک حسرت بر دیده دارند. او مانند جدش امیر المومنین مظلوم اما قوی بود. در حیاتش ایران را به یک نقطه ای از اقتدار و والایی رساند .برای همین است که همه ایران دوستان دوستش دارند.
سرداران شهید این ایام ،دانشمندانِ پاکباختهِ مورد بغض شیاطین صهیونی آمریکایی، زودتر از او رفتند تا در بهشت برین استقبالش بیایند و جمعی در این سفر روحانی همراهیش کردند.دشمن پلیدش گمان کرد که با شهادتش جانش را گرفت. در حالی که شیشه عمرش که شکست، بوی عنبر معطر با طراوتش به مشام همه ازادگان عصر با هر مرام و مذهبی رسید؛ تا منشا نورانی این نهضت، یعنی خواستگاه انقلاب خمینی را که این رهبر شهید برای عزت همه مظلومان جهان بر پا نگه داشته است بیابند. گرچه فریبِ جنگ شناختی دشمن، خواست که در درون این کشور انقلابی، خائن و سازش کار و فریب خورده بسازد،اماحالا در درون ام القرای انقلاب اسلامی ایران فقط یک صدا غالب و طنین انداز است و آن نام خامنه ای قهرمان است.این ملت گر چه عزا دارند ولی با بغض فروخفته چند ماهه بعد شهادت او،به عبارتی شور آفرین "باید برخواست" به فریاد خونخواهی" آقای ایران" پرچمهای سرخ بر دست گرفته اند. زیرا که در عزای انتقام، شهید نمی رود می ماند.امروز در وداع آن یار سفر کرده همه فریاد داشتند که: آقا جان ما بعد تو فرزند شهید و خون خواه تو ایم.اشک باران زمزمه می کنند" ای رهبر حیدر مرام و زهرا دوست،ای یادگار محله کشور دوست،ای ایرانی ترین دلسوز ایران خدا حافظ"حالا بدون شما آقا، فقط تسلایمان نام خامنه ای جوان "سید مجتبی حسینی خامنه ای" است حلالمان کن آقا جان
10:56 - 14 تیر 1405
45٫1k بازدید