چرا این اتفاقات در روسیه، چین و کره شمالی نمی افتد؟!
حملات سایبری اخیر کار میتوس بوده؟
آیا حملات سایبری اخیر به ایران کار «میتوس» بوده است؟توأم با اقتباس آزاد از جولیا نیهر از نشنال اینترست؛ فقط ایدهای برای تأمل بیشتر▬ ایالات متحده، علاوه بر استفاده از هوش مصنوعی «ماون» شرکت پالانتیر در حمله به ایران، عملاً از «میتوس» شرکت آنتروپیک در حملات سایبری به ایران بهره برده است، و این، پس از مناقشه دامنهداری بود که بین ترامپ و شرکت آنتروپیک رخ داد و عملاً این شرکت توسط پنتاگون تسخیر شد. این تسخیر از نخستین نمایش تواناییهای مرگبار میتوس تا لحظهای که پنتاگون با تمام قدرت، هرگونه محدودیت اخلاقی را طی فرمان اجرایی کنار زد و از این ماشینهای هوشمند برای جنگ سایبری تمامعیار استفاده کرد.▬ در آوریل ۲۰۲۶، شرکت هوش مصنوعی «آنتروپیک» از مدل پیشرفتهای به نام «میتوس» رونمایی کرد که توان بیسابقهای در کشف خودکار آسیبپذیریهای سایبری و بهرهبرداری از آنها داشت. این مدل، که در کنار محصولات شرکت پالانتیر (که بیشتر بر پردازش دادههای اداری و نظامی متمرکز است)، نمادی از همگرایی هوش مصنوعی با آرایش تهاجمی آمریکا به شمار میرود. آنتروپیک برای مدیریت این ریسک، دسترسی به میتوس را فقط به چند شرکت بزرگ زیرساختی (در چارچوب پروژهای به نام «گلاسوینگ») داد تا آنها بتوانند نقاط ضعف خود را شناسایی و برطرف کنند. اما واکنش دولت ترامپ با صدور فرمان اجرایی در ۲ ژوئن برای ایجاد «مرکز تبادل اطلاعات امنیت سایبری هوش مصنوعی»، نشان از تغییر موضع شدید داد. این فرمان، عملاً این امکان را فراهم میکرد و میکند که پنتاگون به محصولات «آنتروپیک» و «پالانتیر» بدون هیچ محدودیت اخلاقی و عملکردی دسترسی داشته باشند و از آنها برای حملات گسترده سایبری استفاده کنند.
ماهیت دوگانه؛ تهدید یا فرصت؟ ▬ داستان میتوس نشان داد که هوش مصنوعی قدرتمند میتواند یک تهدید تهاجمی غیراخلاقی باشد. اما آنچه بیش از خود «میتوس» نگرانکننده است، واکنش دولت و صنعت امریکا به این ریسک است: وضع قوانین کنترل ریسک که به جای افزایش امنیت، قدرت را در دست گروهی کوچک متمرکز میکند و جهان را بیش از حد ناامن ساخته است. نکتهی کلیدی اینجاست که دیگر نمیتوان فقط از زاویهی فنی به این محصولات رایانشی نگاه کرد؛ باید پیامدهای دموکراتیک و تمرکز قدرت را هم در نظر گرفت. این همان چیزی است که در مورد میتوس رخ داد: ابزاری که میتوانست برای دفاع سایبری بهکار رود، در نهایت به سلاحی تهاجمی در دست پنتاگون تبدیل شد.درگیری آنتروپیک با پنتاگون: خط قرمزهای اخلاقی در برابر خواست بیقیدوشرط نظامی ▬ پنتاگون از آنتروپیک خواسته بود تا محدودیتهای اخلاقی قرارداد را برداشته و اجازه دهد از محصولاتش برای «هرگونه استفاده قانونی» (any lawful use) استفاده شود. آنتروپیک که خود را متعهد به «ایمنی هوش مصنوعی» میداند، این درخواست را رد کرد و بر دو محدودیت کلیدی پافشاری نمود: جلوگیری از استفاده از هوش مصنوعی برای «نظارت گسترده بر آمریکاییها» و «تسلیحات کاملاً خودکار» (بدون دخالت انسان). مدیرعامل آنتروپیک، داریو آمدی، اعلام کرد که نمیتوانند با وجدان، پذیرای این درخواست باشند. اما این مخالفت، نه تنها تغییری در مسیر ایجاد نکرد، بلکه سرآغاز جنگی تمامعیار علیه این شرکت شد.
▬ پنتاگون بهسرعت و با شدت واکنش نشان داد و این اختلاف را به یک درگیری ایدئولوژیک تبدیل کرد. معاون وزیر دفاع، امیل مایکل، مدیرعامل آنتروپیک را به «خدایانگاری» و «به خطر انداختن امنیت ملی» متهم کرد. وزارت دفاع تهدید کرد که آنتروپیک را به عنوان یک «ریسک زنجیره تأمین» (supply chain risk) معرفی میکند؛ عنوانی که معمولاً برای شرکتهای متحد با دشمنان خارجی بهکار میرود. این اقدام عملاً آنتروپیک را از هرگونه همکاری با دولت و پیمانکاران نظامی منع میکرد. دونالد ترامپ نیز در این اختلاف وارد شد و در شبکه اجتماعی خود اعلام کرد که هرگز به یک «شرکت چپگرا» اجازه نخواهد داد که نحوه رزم ارتش آمریکا را دیکته کند. این اظهارات، پرده از یک واقعیت برداشت: برای کاخ سفید و پنتاگون، هرگونه محدودیت اخلاقی در کارزار نظامی، خط قرمزی بود که باید برداشته میشد.تناقض راهبردی: استفاده همزمان پنتاگون از کلاود در عملیات نظامی ▬ جالبترین بخش این ماجرا، تناقض آشکار در رفتار پنتاگون است. همزمان با اعمال تحریمها، سیستمهای آنتروپیک، بهویژه مدل کلاود، همچنان در عملیات فعال نظامی آمریکا علیه ایران از طریق سامانه «ماون» شرکت پالانتیر مورد استفاده قرار میگرفتند. کلاود به عنوان هستهی اصلی سامانه اطلاعاتی پالانتیر در خاورمیانه نصب شده بود و وابستگی عملیاتی به قابلیتهای آن در جریان حملات واقعی، یک تناقض راهبردی ایجاد کرده بود: پنتاگون همزمان آنتروپیک را یک تهدید امنیت ملی معرفی میکرد و به فناوری آن برای پشتیبانی تصمیمگیری لحظهای متکی بود (تا تعیین ۸۰ هدف عملیاتی در ساعت، برای هر افسر اپراتور موشکی!).
این تناقض، بهخوبی نشان میدهد که هدف اصلی پنتاگون از این درگیری، نه واقعاً امنیت ملی، بلکه حذف هرگونه مانعی بر سر راه بهرهبرداری کامل از قابلیتهای هوش مصنوعی در نبرد علیه ایران بود.توأمبااقتباسهایآزادوویرایشهایسایبرهوشمآخذ:...جولیا نیهر (۲۹ ژوئن ۲۰۲۶، نشریه نشنال اینترست)هو العلیم
09:49 - 10 تیر 1405
3 Replies
آغاز روند تغییر نام وزارت دفاع آمریکا به وزارت جنگ در دولت ترامپ
بحث مربوط به ماهیت دوگانه بودن AI (ابزاری که میتوانست برای دفاع سایبری بهکار رود، در نهایت به سلاحی تهاجمی در دست پنتاگون تبدیل شد.) و تبدیل ابزارهای دفاعی به سلاح تهاجمی، نکته مهم و واقعیای است که نباید راحت از کنار آن گذشت و به آغاز روند تغییر وزارت دفاع به وزارت جنگ در دولت ترامپ برمیگردد
@USANR2hReplying to andمعرفی کتاب تابستان داغ؛ معماری تعادل بحران در ایران
این کتاب «تابستان داغ» را نه بحرانی گذرا، بلکه لحظهای ساختاری در تاریخ ایران میداند. در نقد روایتهای سادهساز، چارچوبی سهستونی شامل «تعادل نش» در ژئوپلیتیک، «صلح سرد» در امنیت و «تعادل بحران» در اقتصاد ارائه میدهد. بر این اساس، ایران در وضعیت «پایداری ناکارا» به سر میبرد؛ نه در مسیر فروپاشی و …Show moreShow this thread
