مادران دانشجو؛ میانوعده حمایت و واقعیت کمبود امکانات
آیا مادر شدن در دانشگاه، پایان رشد علمی است یا آغازی بر تربیتی عمیقتر؟ریحانه فیاض، روانشناس و فعال حوزه زنان تأکید دارد فرزندآوری در دوران دانشجویی نهتنها مانع پیشرفت نیست، بلکه با مدیریت هوشمندانهی زمان قابلسازگاری است.
بااینحال، آنچه فشار را مضاعف میکند، کمبود امکانات نیست بلکه «انگ اجتماعی» در محیطهای آکادمیک، بهویژه در رشتههای فنی و پزشکی، است که باعث کوچکانگاری مادران و کاهش فرصتهای علمی آنها میشود. تغییری که این روزها ضرورت پیدا کرده، اصلاح نگاه اساتید و بازتعریف تعاملات دانشگاهی با مادران دانشجوست.به گفتهی فیاض، کلید موفقیت در این مسیر، «حمایت اجتماعی» غنی شامل کمک خانواده، دوستان و گروههای مادرانه است. او معتقد است کیفیت حضور مادر در کنار فرزند، بسیار مهمتر از کمیت آن است و رشد علمی مادر، نهتنها به فرزند آسیب نمیزند، بلکه با انتقال دستاوردهای آموزشی، به بهبود فرآیند تربیت نیز کمک میکند.در کنار این، دورکاری و انعطافپذیری در انجام پروژههای پژوهشی، میتواند فشارهای زمانی را به حداقل برساند.با وجود قانون جوانی جمعیت، هنوز بسیاری از دانشگاهها فاقد زیرساختهای اساسی مانند مهدکودک، کتابخانهی همراه کودک و فضای ویژهی مادر و کودک هستند. فیاض از دولت و دستگاههای مسئول میخواهد با اجرای دقیقتر این قانون، بستری فراهم کنند تا مادران دانشجو و شاغل، بدون دغدغه و با آرامش خاطر، هم نقش مادری را بهخوبی ایفا کنند و هم به رشد فردی و اجتماعی خود ادامه دهند.خبرگزاری مهرتحلیل و اخبار زنان را متفاوت بخوانید؛#دانشگاه #دانشجو #مادر #مادری #زایمان #بارداری #زنان #مادردانشجو #جوانی_جمعیت #فرزندآوری
11:26 - 9 تیر 1405
9265 من المشاهدات