راهی که تیم ملی از بلژیک امتیاز میگیرد
تیم ملی در دومین بازیاش در جام جهانی از ساعت ۲۲:۳۰ به مصاف بلژیک خواهد رفت. شیاطین سرخ اروپا در بازی اول مقابل مصر متوقف شدند. نتیجهای که ایران هم با رعایت شروطی میتواند به دست بیاورد.
گروه ورزشی فارس؛ تیم ملی ایران در دومین دیدار خود در جام جهانی ۲۰۲۶ باید به مصاف بلژیکی برود که اگرچه دیگر آن نسل طلایی سالهای گذشته را در اختیار ندارد اما همچنان یکی از باکیفیتترین تیمهای تورنمنت محسوب میشود. حضور بازیکنانی مانند کوین دیبروینه، روملو لوکاکو، جرمی دوکو، لئاندرو تروسارد و شارل دکتلار باعث شده بلژیک همچنان تیمی خطرناک باشد؛ حتی اگر نمایش این تیم مقابل مصر چندان درخشان نبوده باشد.دیدار بلژیک و مصر نکات مهمی را درباره نقاط قوت و ضعف این تیم نشان داد؛ نکاتی که میتواند برای تیم ملی ایران بسیار مهم باشد.
بلژیک چگونه بازی میکند؟
رودی گارسیا در بازی مقابل مصر از ساختار ۳-۲-۱-۴ استفاده کرد.
در مرکز زمین، اونانا بهعنوان هافبک شماره ۶ بازی میکرد، تیلمانس نقش هافبک شماره ۸ را داشت و کوین دیبروینه آزادی عمل زیادی برای حرکت در مناطق مختلف زمین پیدا کرده بود.در خط حمله نیز دوکو و تروسارد دائماً بین خطوط جابهجا میشدند و سعی داشتند با دریافت توپ در فضاهای میانی، دفاع مصر را به هم بریزند.بلژیک وقتی به نیمه زمین میرسید به آرایشهای سه دفاعه تبدیل میشد. بلژیک سعی کرد شناور بازی کند و هم با یک و هم با دو هافبک دفاعی ظاهر شد.
روی کاغذ، این ساختار بسیار خطرناک به نظر میرسید؛ اما در عمل مشکلاتی داشت که مصر توانست از آنها استفاده کند.
مشکل بزرگ بلژیک؛ شلوغ کردن یک فضا
یکی از مهمترین مشکلات بلژیک در این مسابقه این بود که بسیاری از بازیکنان تهاجمی در مناطق مشابهی قرار میگرفتند.دیبروینه، تروسارد، دکتلار و حتی تیلمانس بارها در یک نوار افقی مشابه بازی میکردند.
در نتیجه حملات بلژیک بیش از حد فشرده میشد و بازیکنان فضای کافی برای خلق موقعیت نداشتند.در نقشه پاسهای بلژیک نیز مشخص بود که بخش بزرگی از بازیکنان در یک منطقه متمرکز شدهاند و فاصله مناسبی بین خطوط هجومی وجود ندارد.همین موضوع باعث شد مصر بتواند با فشرده کردن مرکز زمین، بسیاری از حملات بلژیک را خنثی کند.
مصر چگونه بلژیک را کنترل کرد؟
مصر بدون توپ بسیار منظم عمل کرد.آنها با حفظ فواصل کوتاه بین خطوط، اجازه نمیدادند بازیکنان خلاق بلژیک در فضای بین خطوط صاحب توپ شوند.فضای بین خطوط به مناطقی گفته میشود که میان خط دفاعی، خط هافبک و حمله حریف قرار دارند؛ در مورد بلژیک فاصله بین خط دفاع و هافبک جایی بود که معمولاً بازیکنانی مانند دیبروینه بیشترین آسیب را وارد میکردند.مصریها همچنین به مدافعان مرکزی بلژیک اجازه میدادند صاحب توپ شوند اما مسیر پاس به مناطق خطرناکتر را میبستند.در نتیجه بلژیک مالکیت توپ زیادی داشت اما بخش زیادی از این مالکیت در مناطق کمخطر زمین اتفاق میافتاد.
نقطه قوت اصلی بلژیک
با وجود مشکلات هجومی، بلژیک همچنان یک سلاح بسیار خطرناک دارد؛ کیفیت فردی بازیکنانش.در نیمه دوم، زمانی که دوکو آزادی بیشتری برای دریبل زدن پیدا کرد و دیبروینه در مناطق پیشرفتهتر صاحب توپ شد، حملات بلژیک بسیار خطرناکتر شدند.ورود روملو لوکاکو نیز تأثیر قابلتوجهی داشت.با حضور یک مهاجم هدف واقعی، بلژیک ناگهان گزینههای بیشتری برای حمله پیدا کرد و توانست فشار بیشتری روی خط دفاع مصر وارد کند.همین موضوع احتمالاً مقابل ایران نیز تکرار خواهد شد.
بزرگترین هشدار برای ایران
اگر بخواهیم فقط یک نکته را از بازی بلژیک و مصر استخراج کنیم، آن نکته مربوط به فاصله خطوط است.در بازی ایران و نیوزیلند بارها مشاهده شد که فاصله میان خط دفاع و خط هافبک ایران بیش از حد زیاد میشود.
این دقیقاً همان فضایی است که بازیکنانی مانند کوین دیبروینه و یوری تیلمانس عاشق آن هستند.اگر این فاصلهها مقابل بلژیک تکرار شود، دیبروینه و تیلمانس بهراحتی بین خطوط صاحب توپ خواهند شد و تنها با یک پاس میتوانند دوکو، تروسارد یا لوکاکو را در موقعیت خطرناک قرار دهند.بلژیک شاید در حملات سازمانیافته همیشه روان نباشد، اما کیفیت پاسهای دیبروینه به تنهایی میتواند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد.
ایران نباید بازی را به انتقالها بکشاند
یکی دیگر از نکات مهم مسابقه بلژیک و مصر مربوط به انتقالها بود.انتقال (Transition) به لحظهای گفته میشود که تیمی توپ را از دست میدهد یا توپ را به دست میآورد.بلژیک تیمی است که فواصل بازیکنانش نسبتاً کوتاه است و پس از ازدستدادن توپ، سریع برای بازپسگیری آن واکنش نشان میدهد.در مقابل، یکی از مشکلات ایران در برخی دقایق بازی با نیوزیلند، فاصله زیاد بین خطوط بود.اگر مسابقه مقابل بلژیک وارد فاز رفتوبرگشت و انتقالهای مداوم شود، این شرایط احتمالاً بیشتر به سود بلژیک خواهد بود.
عدم فشار مناسب به بازیکن حریف هنگام انتقال منفی، درنتیجه تیم حریف زمان و مکان خوبی برای ضد حملات خطرناک خواهد داشتبه همین دلیل ایران باید تا حد ممکن مالکیتهای خود را طولانیتر کند و از لودادن توپ در مناطق مرکزی زمین پرهیز کند.
مسئله لوکاکو و نبردهای هوایی
یکی دیگر از نگرانیهای مهم برای ایران، نبردهای هوایی است.در دیدار مقابل نیوزیلند، کریس وود بارها توانست مدافعان ایران را در دوئلهای هوایی تحتفشار قرار دهد.روملو لوکاکو از نظر قدرت بدنی، زمانبندی و توانایی حفظ توپ، مهاجمی حتی خطرناکتر از وود محسوب میشود.اگر بلژیک نتواند از مرکز زمین نفوذ کند، بهاحتمال زیاد از ارسالها و سانترها برای استفاده از تواناییهای لوکاکو بهره خواهد برد.در چنین شرایطی، هماهنگی مدافعان مرکزی ایران و حمایت هافبکهای دفاعی اهمیت بسیار زیادی خواهد داشت.
ایران چگونه میتواند به بلژیک ضربه بزند؟
نقطهضعف اصلی بلژیک در بازی مقابل مصر، فضای پشت مدافعین کناری و همچنین کندشدن ساختار دفاعی پس از ازدستدادن توپ بود.هر زمان مصر توانست از پرس اولیه عبور کند، فضای مناسبی برای ضد حمله در اختیار داشت.ایران نیز میتواند از همین مسیر استفاده کند و این کار نیازمند سرعت فیزیکی خوب از سوی وینگرها و ضمناً سرعت تصمیمگیری خوب از سوی هافبکهاست.درنتیجه سرعت وینگرها، ارسال پاسهای مستقیم پشت مدافعان کناری و حمله سریع به فضای خالی میتواند یکی از بهترین راههای تهدید دروازه بلژیک باشد.البته شرط اصلی موفقیت در این روش، حفظ انسجام دفاعی و جلوگیری از باز شدن فاصله خطوط است.
جمعبندی
بلژیک تیمی است که هنوز کیفیت فردی فوقالعادهای در اختیار دارد، اما مقابل مصر نشان داد که بینقص نیست.مصر با فشرده کردن مرکز زمین، بستن فضاهای بین خطوط و جلوگیری از دریافت آزادانه دیبروینه توانست بخش بزرگی از حملات بلژیک را خنثی کند.برای ایران نیز کلید موفقیت احتمالاً در همین نقاط قرار دارد؛ حفظ فاصله مناسب بین خطوط، جلوگیری از دریافت آزادانه دیبروینه و تیلمانس، کنترل انتقالها و آمادگی برای دوئلهای هوایی مقابل لوکاکو.اگر ایران بتواند این جزئیات را مدیریت کند، شانس گرفتن نتیجه مقابل یکی از قدرتمندترین تیمهای اروپا کاملاً وجود خواهد داشت.#ایران #بلژیک#جام_جهانی 18:40 - 31 خرداد 1405