نبینم روزی را که ایران بزرگم بواسطه نبود جمعیت کافی درون گستره مرزهای بزرگش و نبود نظام تعلیم و تربیت کارامد از مهد کودکها تا دانشگاه ها، تجزیه و تکه تکه شود! العاقل یکفیه بالاشاره، والسلام!
رمزی که تمدن ایران را پس از هزاران سال سرپا نگه داشته
قرنهاست که ایران با همین رمز سرپا مانده است؛ با هم بودن. نه کاخها، نه لشکرها، نه گنجها، که همین پیوند ساده اما محکم مردم با یکدیگر. شب ۸۲ شهرکرد، تصویری از همین رمز بود. پیر و جوان، زن و مرد، کودک و کهنسال، همه در یک صف، با هم بودن. و تا وقتی این شبکه همبستگی پابرجا باشد، هیچ تحریم و فشاری نمیتواند روح این مردم را بشکند.
9 MB
06:55 - 1 خرداد 1405
2 Replies
Replying toنکته مهم اینه که ایرانی ها وقتی میرسن به ته خط تازه حس طنازی و جوکشون گل می کنه یعنی دقیقا همون چیزی که آدم ها رو به هم نزدیک می کنه فارغ از دنیا دوستی و دنیا زدگی...البته این حالت در شب عاشورا بین شهدا و امام حسین (ع) و حتی در بین بچه های جبهه و جنگ هم فضایی آشنا و قابل تحقیق هست