بفرمایید چرا آلمانیها ایران را تحریم کرده اند اما خود در داخل ایران کارخانجات زیادی دارند(و سود های کلانی از این کارخانجات که مشتری محصولاتش ایرانی هستند)اما تحریم نیستند؟؟موشک جواب موشک آلمانیها نباید در ایران بمانند
ماشه و سایهبین دشمن نباشیم
پویشی شخصی در فارسمن هست با عنوان «جلوی فعالسازی مکانیسم ماشه را بگیرید» که گفته :«فعال شدن مکانیسم ماشه یعنی فلج شدن تمامی عرصههای ایران، از ورزش گرفته تا اقتصاد». باید گفت که #مکانیسمماشه مصداق «اندازه یک شی و سایه آن» است. نباید سایه را دید و همان را منعکس کرد. سلاح تحریم اکثر گلولههایش را شلیک کرده و کمی باید از وسواسخبری و خودجوّی پرهیز نمود. در نظریههای #دیپلماسیاجبار و #تحریم گفته میشود تحریم یک تاریخ انقضایی دارد و اگر در مقطع مشخصی تاثیر نگذارد دیگر خود به خود کماثر میشود. ضمن اینکه تحریم باعث ایجاد زاویه کشورها علیه منافع کشور تحریمکننده میشود. در همین باره رجوع شود به کتاب «مطالعات امنیت معاصر» نوشته الن کالینز فصل چهاردهم با عنوان «دیپلماسی اجبار» و همچنین کتاب «نتیجه معکوس: چگونه تحریمها موجب شکلگیری خصومت علیه منافع ملی امریکا میشود» نوشته آگاته دمارایس شود. در مورد اول، بر این مساله تاکید میشود که «شواهد تاریخ معاصر از موفقیت دیپلماسی اجبار حکایت نمیکند بطوریکه از ۳۶ مورد استفاده از دیپلماسی اجبار غرب علیه ۱۰ کشور بین سالهای ۲۰۰۸-۱۹۹٠، تنها ۶ مورد به موفقیت بادوام دست یافته که البته ۵ مورد آن در مراحل نخست با شکست مواجه شد. بنابراین همان موفقیتهای اندک هم تاکتیکی و موقت بود.» در صفحه ۳۳۶ این کتاب آمده «اجرای موفقیتآمیز دیپلماسی اجبار، کم هزینه؛ اما شکست در اجرای آن پرهزینه است.» حرف حساب کتاب دوم مذکور نیز به اصطلاح ایرانی این است که: تحریم تُف سربالاست.
ضمنا این خودجویها باعث ایجاد ریزپرندههای روانی همچون پدیدههای اینستاگرامی-تلگرامیِ «آقای تحلیلگر» و ظهور ستارهشناسنماها و نئورَمّالها و «جماعت تقویم به دست» شده که با تحلیلهای متشکل از دادههای ناقص هوش مصنوعی و ترور آلارمی و حس شخصی و جنّی و کمی هم اخبار روزانه، با روان جامعه کسب و کار میکنند. کسی هم نیست به درستی این بسترهای بی ریشه و گاها بیهویت را محدود کند. هرچند خود مردم باید ادعاهای متعدد محقق نشده آنان را به یاد آورند که چقدر انرژی و روح آنان را سائید. درواقع تعیین زمان و تاریخ دقیق باعث ایجاد انتظار مرگبار میشود و وقتی محقق نمیشود ناخودآگاه با احساس خوشی به بخش بایگانی ذهن می رود و فرد فراموش می کند که با او بازی شده و این چرخه ادامه مییابد. طبیعی است که از میان پیش بینی های متعدد، بالاخره چند مورد آن محقق می شود و اتفاق عجیبی نیست. همان روش کهن رمالها. البته کمگویی و کجگویی مطلعان از واقعیتهای موجود هم بنزینی برای سوخت این صنعت پیشبینی و پیشگویی است.
18:34 - 7 شهریور 1404
2 پاسخ