از پیشرفت و توسعه اتوبوسرانی تهران جلوگیری نکنیم
یکی از برنامه های اصولی شهرداری تهران در دوره مدیریت شهری ششم خرید و نوسازی ناوگان شرکت واحد اتوبوسرانی می باشد که علاوه بر آن با اصلاح روش غیر اصولی و غیر منطقی خصوصی سازی ناوگان شرکت واحد از اواسط دهه ۸۰ به بعد ، باعث افزایش تدریجی مسافران ، آشتی مجدد مسافران با شرکت واحد ، کاهش ترافیک و آلودگی هوا و ... که در سطح شهر قابل رویت و غیر قابل انکار می باشد. در روزهای اخیر آقای ناصر امانی، عضو محترم شورای اسلامی شهر تهران در جلسه ۲۶ مرداد ۱۴۰۴ شورای اسلامی شهر تهران اظهار داشته اند : " انتقاد من از راهبرد شهرداری تهران در خصوص مدیریت شرکت واحد اتوبوسرانی تهران است که آیا قرار است مجدد به دو دهه قبل برگردیم و کار تصدیگری و مالکیت خطوط و اتوبوس و حجم زیاد نیروی انسانی به حدود ۱۸ هزار نفر را دوباره احیا بکنیم؟ یا قرار است روند کوچک سازی و خصوصیسازی را که از اواخر دهه ۸۰ شروع شد ادامه بدهیم؟ اخیراً مدیرعامل شرکت واحد اتوبوسرانی گفته که ما در حال برنامهریزی جهت استخدام چند هزار راننده هستیم هم در برنامه چهارم که به تصویب شورای اسلامی شهر رسیده و هم در برنامه هفتم توسعه کشور در خصوصیسازی و واگذاری امور تصدیگری توسط نهادهای عمومی غیر دولتی من جمله شهرداریها تاکید شده است. " با بهره گیری از این سخنان چند نكته اساسی جهت جلوگیری از انحراف در نوسازی ناوگان و گسترش شبکه اتوبوسرانی بعرض میرسد : ۱) شهرداری تهران و بطور کلی شهرداری ها بر اساس وظایف ذاتی خود ، مسئولیت خدمت رسانی با قیمت مناسب ، آسان و در دسترس همگان را بر عهده داشته و دارند . در این راستا بهره گیری ( استخدام ) از نیروی انسانی مورد نیاز برای این بخش ها نظیر رانندگان و کارکنان فنی شرکت واحد اتوبوسرانی لازم و ضروری می باشد و این نوع اقدامات هزینه زایی برای شهر نیست بلکه سرمایه گذاری برای شهروندان می باشد . در این خصوص عضو محترم شورای شهر بهتر می دانند سیاست های اجرا شده در کاهش نیروی انسانی مولد و پربازده همانند رانندگان اتوبوس طی سالهای ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۰ علاوه بر اجحاف به شهروندان ، باعث ضربه و لطمه اساسی به یکی از اصول مسلم پدافند غیرعامل در شهر و کشور شده که با وجود تلاش های بسیار شهرداری تهران در سالهای اخیر هنوز این ناوگان سرپا نشده است . آنچه باعث تاسف بیشتر هست این تعدیل نیروی انسانی در بخش خدماتی اتوبوسرانی به ضرر همه تمام شد و به عوض آن نیروهای موثر و کارآمد اتوبوسرانی یعنی رانندگان در همان دهه ۸۰ و ۹۰ ، تعدادی زیادی نیروهای اداری تحت عنوان کارشناس و ... به بدنه شهرداری تهران افزوده شد که بودن یا نبودن این افراد تاثیری در خدمات دهی بهتر به شهروندان نداشت و فقط هزینه های شهرداری را افزایش داد و این عضو محترم شورای شهر می دانند که مسبب این اقدام هزینه زا و بی ثمر در آن ایام چه فردی بوده است ؟ با این اوصاف اصلاح اشتباهات گذشته و برگشت به دو دهه قبل در خصوص اتوبوسرانی تهران نه تنها ایرادی نداشته بلکه یک حسن بوده و شایسته تقدیر و تشکر می باشد نه انتقاد ! ؛ یک سئوال اساسی که باید توسط ایشان و پایه گذاران روش غلط خصوصی سازی اتوبوسرانی پاسخ داده شود اینست که آیا کاهش حجم نیروی انسانی برای بخش خدمت رسان جامعه یعنی اتوبوسرانی لازم بود یا استخدام افرادی فاقد کاربرد در بدنه اداری شهرداری تهران که هیچ ضرورتی هم در آن مشاهده نمی شد و نمی شود . ۲) ابهاماتی در واگذاری اتوبوسها به شرکتهای خصوصی در گذشته با توجه به سوابق وجود دارد که علی رغم هزینههای بالا از جمله یارانه بیش از ۸۲ درصدی واگذار اتوبوس از بودجه عمومی کشور یا حمایتهای شهرداری از محل عوارض شهری نتیجه دلخواه یعنی افزایش مسافران و کاهش تردد خودروهای شخصی بعلت روند ناقص خدمترسانی در بخش خصوصی حاصل نشد و خارج شدن اتوبوسهای در فرآیند قبلی بعد از چند سال از چرخه خدمترسانی، فروش اتوبوسهای مذکور و انتقال به شهرهای مختلف، فعالیت ناقص و کمتر از ۱۶ ساعت در روز و… اتفاق افتاد که یکی از دلایل اصلی فقدان اتوبوس و کسر شدن چند هزار دستگاه اتوبوس از آمار اتوبوسهای فعال شهر تهران همین رویه اشتباه بود . در اتوبوسرانی درون شهری بحث صرفه و سود مطرح نیست بلكه بحث جابجایی روان شهروندان و كاهش ترافیک و آلودگی هوا مهم می باشد از سوی دیگر مسئولان محترم در شورای اسلامی شهر تهران، شهرداری تهران و… همچنین خبرنگاران شهری از جمله خبرگزاری فارس این موضوع را پیگیری تا بودجههای دولتی و شهری که در شرایط حاضر به سختی تامین میشود به نفع عدهای مصادره نشود چون از دوره قبل خصوصیسازی شرکت واحد تجربه تلخ و نافرجامی در اختیار هست که به قول معروف آزموده را آزمودن خطاست تا مجدد به مصائب واگذاری اتوبوسها در روش قبلی دچار نشویم و از همان روش دوباره گزیده نشویم.
شورای اسلامی شهر تهران، شهرداری تهران، وزارت کشور
