تبیین چگونگی شکل گیری نزدیک بینی سیاستی در نظام خط مشی گذاری ایران با تاکید بر خط مشی های حوزه جمعیت
در این پژوهش، تلاش گردیده که با تعمیق نگاه در بررسی بیماری نزدیکبینی سیاستی، ابعاد این موضوع از منظر جامعهشناسی، سیاسی، اقتصادی، پویایی سیستم و روانشناسی نیز موردبررسی قرار گیرد.
چکیدهیکی از سؤالهای پیش روی خطمشیگذاران این است که چگونه میتوان تعارض میان خطمشیها را کاهش داد؟ ریشههای شکلگیری این تعارضها چیست؟ در این تحقیق نشان داده شده است که مهمترین ریشه این وضعیت بروز پدیدهای به نام نزدیکبینی سیاستی است. نزدیکبینی سیاستی به کاهش افق نگاه خطمشی گذار در دو ساحت زمان و مکان است. عدم توجه به بازههای زمانی بلندمدت در کنار نگاه بخشی و محدود از پیامدهای دچار شدن به این آسیب است. در این پژوهش، تلاش گردیده که با تعمیق نگاه در بررسی بیماری نزدیکبینی سیاستی، ابعاد این موضوع از منظر جامعهشناسی، سیاسی، اقتصادی، پویایی سیستم و روانشناسی نیز موردبررسی قرار گیرد. بر این اساس در ابتدا به تبیین نزدیکبینی سیاستی پرداختهشده و پس از استخراج چارچوب نظری نزدیکبینی مبتنی بر رویکردهای پنجگانه فوق، بهمنظور تبیین ریشههای شکلگیری آن با 13 نفر از صاحبنظران خطمشیگذاری و جمعیت مصاحبه شده و از طریق روش دادهبنیاد مدل سیستمی نزدیکبینی سیاستی بر اساس روش اشتروس ارائه شده است. در انتها ضمن تبیین عوامل شکلدهنده نزدیکبینی بیانشده که تکرار این آسیب در حوزه جمعیت میتواند به دولت پرتکفل منجر شود که در آینده تمامی ابعاد چرخه خطمشیگذاری را تحت تأثیر قرار دهدکلمات کلیدی : خط مشی گذاری; آینده نگری; جمعیت; تحلیل خط مشی; روش داده بنیادنویسندگان:محسن میری, حسن دانایی فردفصلنامه مطالعات راهبردی بسیج - سال نوزدهم، شماره 73، زمستان 1395.برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.
.pdf
04:45 - 19 مرداد 1396
7 من المشاهدات
1 الإجابة