@identityreminder25 دی 1404در پاسخ به۱فرض کنیم آستانه لمس خشونت و واکنش مردم به آن «واقعاً» بالا رفته است. هنوز باید نشان داد که رواج این شکل از تابآوری «چطور» نشانه موفقیت آشوبگران و خشونتطلبان در عادت دادن مردم به عدم حساسیت است؟ «عاملیت آنها» در این تغییر فرضی از کجا معلوم شده است؟
@identityreminder25 دی 1404۲فرض کنیم «بشدت برآشفته شدن و سریعاً به میدان اعتراض آمدن» واقعاً نشانهی اختصاصی و الزامیِ اثباتِ «عدم تابآوری» باشد. پرسش اینجاست که در یک جامعهی عمیقاً سایبری شده؛ بر چه اساسی قرائنِ «بشدت برآشفته شدن و سریعاً به میدان اعتراض آمدن» را صرفاً باید در محیطهای «فیزیکی» رصد کرد؟
@identityreminder25 دی 1404۳آیا بالاتر رفتن آستانه تحمل خشونت و هتک حرمت، بر عملکرد تخریبگران اثر تعیینکنندهای دارد که آن اثر را مثلاً «جسورتر شدن آنها» در نظر بگیریم؟آشوبگران چقدر به «واکنش حامیان نظام» فکر میکنند چقدر به واکنش نظام؟ «الگوی» رفتاری نظام به آشوبگران میگوید حامیان رأساً وارد میدانهای مقابله فیزیکی میشوند؟
۴آیا عدم ورود مردم به «دوقطبی تشدید و تصاعد خشونت» ناشی از مجربشدن آنها در آشوبهای قبلی است؛ یا متکی بر رشد شناخت آنها از «سبک نظام در آشوبها» و درک عمیقترشان از «انتظار نظام از مردم در زمان اغتشاش»؟آیا نظام «حتی یکبار» از مردم توقع کنشی «که به تصاعد خشونت بینجامد» داشته؟ بلکه «اجازهای» داده؟
12:55 - 25 دی 1404
34 بازدید
1 پاسخ
@identityreminder25 دی 1404۵آیا «ذهنیت برنده مردم» بوده که دشمن را وارد «فازهای ارتجاعی سخت» کرده؛ و این را باید به حساب «بلوغ جامعه» گذاشت؛ یا اتفاقا تحکیم «ساختاری» دولت اسلامی تحت تدابیر رهبر انقلاب و پرداخت هزینه ریزشها بوده که حالا غالب کنشگران را از صرافت حرکتهایی «که حتی ممکن است برچسب نابالغ به آنها بخورد» انداخته؟