✍️ترامپ نقاب را برداشت؛ برای نفت ایران میجنگد نه آزادی مردم!
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، با گذشت یکماه از جنگ علیه ایران با همکاری اسرائیل که باعث به شهادت رسیدن بیشاز ۲۰۰۰ زن و کودک و پیر و جوان ایرانی شده است و هزاران خانه در اثر بمباران جنگندههای آمریکایی- اسرائیلی خراب ویران شده؛ در اظهاراتی که توسط فایننشال تایمز منتشر و توسط دهها رسانه معتبر جهانی از جمله رویترز، آسوشیتد پرس و بیبیسی بازتاب یافت، به صراحت اعلام کرد که ایالات متحده میتواند «نفت ایران را بگیرد». این اظهارات، که با اشاره به گزینههایی مانند کنترل جزیره خارگ همراه بود، بار دیگر ماهیت منافعمحور سیاست واشنگتن در قبال ایران را آشکار ساخت.واقعیت تلخ برای بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی ایران که ماهها حمله نظامی آمریکا را به عنوان «آغاز آزادی» و «پایان جمهوری اسلامی ایران» جشن میگرفتند، حائز اهمیت است. از سلطنتطلبان و حامیان رضا پهلوی فرزند آخرین پادشاه سرنگون شده ایران گرفته تا برخی چهرههای هنری مانند مهناز افشار و برزو ارجمند و بخشی از مخاطبان رسانههای ماهوارهای فارسیزبان چون ایران اینترنشنال، عدهای علناً از سناریوی جنگ و بمباران خاک ایران ابراز خرسندی کردند و آن را گامی به سوی «تغییر» تلقی نمودند. با این حال، ترامپ هیچ اشارهای به «حمایت از براندازان»، «بازگشت به سلطنت» یا «دموکراسی در ایران» نکرده است. اولویت او، همانند بسیاری از سیاستهای خارجی گذشته آمریکا، منابع انرژی و منافع اقتصادی است.مقایسه این رویکرد با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که در آن نیز نفت نقش محوری داشت، خالی از لطف نیست؛ جایی که محمدرضا شاه پهلوی، پدر همین رضا پهلوی، بیش از آنکه تصمیمگیرنده باشد، ابزاری برای تحقق اهداف قدرتهای خارجی بود.
کسانی که در این روزها با شادی از شنیدن خبر آسیب به هموطنانشان، از ترامپ و سیاستهایش دفاع میکردند، اکنون باید در سکوت به این واقعیت بنگرند: وطنفروشی هرگز به «آزادی» ختم نمیشود.تاریخ به ما آموخته که هر کس سرنوشت ملت خود را به محاسبات بیگانه گره بزند، در نهایت نه قهرمان میشود و نه نجاتدهنده، بلکه تنها به ابزاری موقت برای منافع دیگران تبدیل خواهد شد.عبرت بزرگ این روزها آن است که شادی از بمباران شهرهای ایران، نه تنها وجدان انسانی را زخمی میکند، بلکه عزت ملی را نیز برای همیشه لکهدار میسازد. البته این نقد به معنای انکار مشکلات جدی و نارضایتیهای واقعی بخشهایی از جامعه ایران نیست. اما امید بستن به دخالت نظامی خارجی و شادی از آسیب به هموطنان، فراتر از انتقاد سیاسی است و به مرز وطنفروشی نزدیک میشود.وطنپرستی واقعی نیازمند واقعبینی، حفظ تمامیت ارضی و تلاش برای حل مسائل از درون با تکیه بر اراده ملی است.تاریخ بارها ثابت کرده که «آزادی» تحمیلی از بیرون، معمولاً به قیمت استقلال و عزت ملی تمام میشود.طی سی روز جنگ رمضان، بمبهای ترامپ و نتانیاهو بر سر باحجاب و بیحجاب، انقلابی و ضد انقلابی، بسیجی و برانداز، نویسنده و کافهدار و ... ریخته میشود و هرروز به تعداد شهدای ایران در این جنگ افزوده میگردد.ایرانیان شایسته بهتر از این هستند که سرنوشتشان را به محاسبات نفتی یک قدرت خارجی گره بزنند. درس امروز ما این است: هیچ قدرت خارجیای برای نجات ما نیامده و نخواهد آمد؛ تنها با وحدت و خودباوری ملی میتوان به آیندهای بهتر رسید.پایان پیام٪
18:59 - 10 فروردین 1405