تلنگر تغییر سال نو میلادی
تغییر سال نو میلادی تلنگری بر آمدن‌ها و رفتن‌هاست.
به گزارش خبرگزاری فارس از رشت، با به پایان رسیدن امروز 11 دی ماه 1395 هجری شمسی، سال نو میلادی نیز آغاز می‌شود. آغاز سال 2017 میلادی... وقتی به این عدد نگاه می‌کنیم می‌بینیم دوهزار و 17 سال از این تاریخ تاکنون گذشته و امشب یعنی در آخرین ساعات سال 2016 در گوشه‌ای از این دنیای پهناور به نگارش این یادداشت مشغولم، کاری به این ندارم که 2017 سال جهانی جهانگردی برای توسعه توسط سازمان ملل متحد نامگذاری شده است. من به این فکر نمی‌کنم که ژانویه سردترین ماه زمستان است. به این که آغاز سال نو میلادی با گوزن و سورتمه و پیرمردی با چهره مهربان و ریش سفید بلند و لباس قرمز می‌آید هم کاری ندارم. حتی به کیک و جوراب و درخت سرو و کاج کریسمس، تندیس‌های کوچک فرشته، عصا، کیسه‌ها و نوارهای رنگی درخشان، ستاره‌ها، گوی‌های ساخت چین و چراغ‌های ریز الوان روی درخت هم که این روزها در همین خیابان‌های شهر خودمان نیز دیده می‌شوند هم کاری ندارم. من به عدد 2017 می‌اندیشم چه عدد بزرگی برای سال‌های عمرمان است 2017 می‌تواند یک تلنگر باشد دوره‌های زمانی که تغییر می‌کند یک تلنگری به انسان است که این آمدن‌ها و شدن‌ها و رفتن‌ها نوید پایانی در آینده «که هر آینده‌ای نزدیک است» برای همه ماست و یا اینکه ما را به حوادثی نزدیک می‌کند که انتظارمان را می‌کشند. مرگ، بیماری، جدایی، موفقیت، پیشرفت، پسرفت، آمدن آدم‌های جدید، رفتن آدم‌های قدیم، بر افتادن سلسله‌های محکم، آغاز سلسله‌های دیگر، بهبود وضع مردم، بدتر شدن وضع مردم و...
همه حوادثی است که گذشت زمان تعیین می‌کند که کدامشان باید اتفاق بیفتند پیش‌بینی چنین حوادثی سخت و شاید هم ناممکن است. چه انسان‌هایی که امشب وارد 2017 می‌شوند و هرگز فکر نمی‌کنند که سال 2018 دیگر نباشند اما اکنون با خیال راحت وارد سال نو می‌شوند و از این شدن خوشحال هستند. چه افرادی که در سال نو میلادی به دنیا می‌آیند که دنیای آینده را تغییر دهند. خلاصه ایام از پس هم می‌گذرد و ما هم تغییر می‌کنیم. روند تاریخ ما را به سوی آینده ما رهنمون می‌کند بدون این که حس کنیم. انسان‌های فعال با تلاش خود آینده‌شان را سعی می‌کنند تغییر دهند و یا خود رقم بزنند و روزمرگی‌های خود را به سیلاب زمان سپرده‌اند تا ببینند آنها را به کجا خواهد برد.... من به اینها می‌اندیشم.... به اینکه چقدر عقل ما می‌رسد که زمانه خود را بشناسیم و با تحولات آن خود را نبازیم. من به گذشت زمان می‌اندیشم که چگونه سپری می‌شود و چگونه پرده‌ها را می‌درد و اسرار نهان را بر ما آشکار می‌کند. من به سوزاندن ثانیه‌هایمان می‌اندیشم، من به عمر تنها سرمایه جبران‌نشدنی خود می‌اندیشم ... ------------------------------------ یادداشت معصومه پاداش ستوده ------------------------------------ انتهای پیام/84002/ب/30.
23:45 - 11 دی 1395
1 بازنشر
1 بازدید
1 پاسخ