تنگه هرمز پیشکش؛ مراقب «تنگه ترامپ» باشید!
این روزها در ایران، پدیدهای در جریان است که هیچ تئوریسین نظامی در غرب نمیتواند آن را در آزمایشگاههای جنگ روانیاش هضم کند. درحالیکه رسانههای عبری-غربی با پمپاژ اخبار فیکِ «توافق نفتی» و «شمارش معکوس برای حمله» سعی دارند نبض تهران را تند کنند، مردم در میادین اصلی شهرها جمع میشوند، برای اقتدار رزمندگان شعار میدهند و در گوشیهایشان با گافهای ترامپ «جوک» میسازند.
خبرگزاری فارس، چهارمحال و بختیاری| پیرمرد پرحاشیه آمریکایی در مصاحبه اخیرش گفت «تنگه ترامپ» و بعد بلافاصله با دستپاچگی اصلاح کرد: «ببخشید، تنگه هرمز». این گاف تصادفی نیست و نشاندهنده عمق توهم و خودبزرگبینی بیپایان آنهاست. واکنش ایرانیها در فضای مجازی، اما تماشایی و کوبنده بود.علیرضا نوین، نماینده مجلس در واکنش به این توهم نوشت: «تنگه هرمز تا اطلاع ثانوی بسته خواهد ماند، اما نیروهای مسلح ما تنگه ترامپ را باز خواهند کرد!»
این طنز گزنده یعنی ما نه تنها از تهدیدات پوشالی شما واهمهای نداریم، بلکه داریم به توهماتِ یک ابرقدرتِ رو به افول قاهقاه میخندیم. در دنیای ما، «تنگه ترامپ» حالا نامِ جدیدِ سیرکِ رسانهای کاخ سفید است.اما این خندهها و طنزها، تغییری در تلاشهای دشمن برای برهم زدن آرامش مردم ایجاد نکرد و بمباران خبری ادامه داشت.
فوندانسیونی که با زلزله نمیلرزد
همین واکنشهای بیواکنشِ ظاهری نشان میدهد که فونداسیون اعتقادات و اراده ملت، حتی در مقابل زلزلههای سیاسی و رسانهای نیز لرزان نمیشود. به عبارت دیگر، آنچه دشمن تلاش دارد با خبرسازی و شایعه برهم بزند، نه دیوارها و خیابانها، بلکه آرامش و اعتماد مردم است؛ و این همان نقطهای است که هیچ زلزلهای نمیتواند آن را تکان دهد.کاربری در توصیف این امنیتِ روانیِ مطلق نوشت: «بزرگوار(امام خمینی) یه جوری فوندانسیون ریخته که تا ظهور، هیچ زلزلهای نظام رو تکون نمیده.. نحن ابناء الخمینی❤️»
با وجود همه شایعات و تهدیدها، روایتهای میدانی از پیروزیهای رزمندگان، نشان میدهد که اراده ملت هیچگاه تضعیف نشده است.
روایتهای فتح؛ از کوسههای دریا تا ویبرهی اربیل
وقتی خبرهای پیروزی و ضرباتِ متقابل میرسد، فضای مجازی پر میشود از روایتهایی که با چاشنی تحقیرِ دشمن همراه است. کاربران با رصدِ دقیقِ میدان، لحظه به لحظه اقتدار را روایت میکنند.در واکنش به سیلیهای پیاپیِ رزمندگان به پایگاههای جاسوسی، این جملات ترند شد:«اربیل روی ویبره.»«ناقوس مرگ تو سرزمینای اشغالی بصدا در اومد.»زمانی که دشمن خیال کرد با چند پهپاد میتواند موازنهسازی کند، پاسخِ طنزآمیزِ مردم به صهیونیستها این بود: «اسراییل با پهپادای قارقارکیش به جنوب لبنان حمله کرد.»
و روایتِ نابودی تجهیزاتِ متجاوزان در خلیجفارس، اینگونه با افتخار دستبهدست گشت: «دیشب شیربچههای ایران، ۶عدد از این لندینگرافت رزمی آمریکا رو با همه تروریستای داخلش، مهمان کوسههای دریا کردن.»این روحیه، ارثیه پدریِ نسلی است که زیر موشکباران هم بزمِ مقاومت را ترک نکرد.این پیروزیها و واکنشها، تنها در فضای مجازی محدود نماند؛ در خیابانها و میادین اصلی شهرها نیز مردم حمایت خود را به نمایش گذاشتند.
شبنشینی در میدانِ اقتدار؛ نحن ابناء الخمینی
در حالی که رسانههای دشمن تصویری دروغین از وحشت در شهرهای ایران میسازند، واقعیتِ میادین شهرها چیز دیگری است. هر شب، میادین اصلی تهران، اصفهان، مشهد، تبریز و وجب به وجب این خاک، پاتوق خودجوش کسانی است که آمدهاند بگویند پشتِ رزمندگانشان ایستادهاند.این تجمعاتِ پرشور، مکملِ همان طنزهای گزنده مجازی است. دشمن میخواست ما را در خانهها حبس کند، اما ما در خیابانها برای سربازانِ وطن جشنِ حمایت میگیریم.زیر تمامی این پستها و در قلب این تجمعات، یک هشتگ و یک شعار مشترک میدرخشد که مرز بین نسلها را از بین برده است: «نحن ابناء الخمینی». ما فرزندانِ آن پیرِ جمارانی هستیم که گفت: «آمریکا هیچ غلطی نمیتواند بکند».
آقای ترامپ! آقایان صهیونیست! در محاسبات نظامی و اجتماعیتان یک جای کار را بدجور اشتباه کردید. ملتی که با خطر شوخی میکند، پهپادهایتان را «قارقارکک» میبیند و با تهدیداتِ شما بساطِ طنز راه میاندازد، شکستناپذیر است. ما بیداریم، ایستادهایم و به توهمات شما میخندیم؛ چون خوب میدانیم که در این جنگِ ارادهها و اعصاب، «خنده، خشابِ پرِ ماست».
کودکانههایی که امید میسازند
در روزهایی که خبرها سنگینتر از همیشه بر ذهنها مینشینند، کودکان با نگاه ساده و بیپیرایهشان، روایت دیگری از زندگی میسازند؛ روایتی که در آن، هنوز رنگ مدادها از صدای اخبار پررنگتر است و امید، در دل بازیها و سؤالهای کوچک، نفس میکشد.إظهار هذا الموضوع
15:18 - 8 فروردین 1405