وقتی ضربانها به یک روایت جمعی تبدیل میشوند
وقتی ضربانها به یک روایت جمعی تبدیل میشوند؛ هنر، انسان و همبستگی ایرانگاهی یک اثر هنری فقط برای دیده شدن ساخته نمیشود؛ برای فکر کردن ساخته میشود. اثری که با دریافت دادههای زیستی انسان، مانند ضربان قلب و اثر انگشت، بدن مخاطب را وارد فرآیند خلق اثر میکند، مرز میان انسان، فناوری و هنر را تغییر میدهد.در آثار Rafael Lozano-Hemmer، از جمله پروژههای مرتبط با مجموعه Pulse، ضربان قلب انسان از یک پدیده درونی و نامرئی به نور و تجربهای قابل مشاهده تبدیل میشود. مخاطب دیگر فقط تماشاگر نیست؛ بدن او بخشی از اثر است.اما اهمیت اثر در همین فناوری خلاصه نمیشود.وقتی ضربان یک نفر در کنار ضربان افراد دیگر قرار میگیرد، یک اتفاق مفهومی رخ میدهد: داده فردی به تجربه جمعی تبدیل میشود. یک ضربان، نشانه زندگی یک انسان است؛ هزاران ضربان، تصویری از یک جامعه زنده میسازد.این اثر ما را به مفاهیمی مانند فرد و جمع، زندگی و مرگ، حافظه و فراموشی، انسان و ماشین و مرز میان بدن و داده میرساند. بدن انسان در اینجا هم موضوع اثر است و هم ماده اولیه آن؛ فناوری نیز به جای حذف انسان، حضور او را به زبان دیگری بازنمایی میکند.اما این هنر یک پیامد مهم دیگر هم دارد: وقتی ضربان قلب و اثر انگشت به داده تبدیل میشوند، پرسشهایی درباره حریم خصوصی، مالکیت دادههای زیستی، رضایت انسان و مرز میان داده شخصی و استفاده عمومی شکل میگیرد. بنابراین این آثار تنها یک تجربه هنری نیستند؛ نقطه تلاقی هنر با فناوری، اخلاق و حتی حقوق هستند.از سوی دیگر، این اثر یک استعاره اجتماعی قدرتمند در اختیار ما میگذارد.
19:38 - 3 شهریور 1405