برادرم در میدان «رشید» بود و در خانه غلامعلی
از برادر چیزی نمانده، جز قاب عکسی که حالا نگاه میشود بهجای آغوش و سکوتی که بهجای صدایش نشسته است. از سردار رشید، نه یادداشت مانده، نه دستخط نه حتی لباسی ساده. فقط ردپای او مانده؛ روی نقشههای امنیت، در دل خاطرات یک ملت و خانواده و میان دلتنگیهای مردی که هنوز منتظر است.