فعلا که به لطف مذاکره کننده ها گرز پلاستیکی شده
هویج آمریکایی در برابر گرز ایرانی!
اظهارات اخیر وزیر خزانهداری دولت کودک کش و تروریست آمریکا مبنی بر استفاده از «لغو تحریمها به عنوان هویج»، بیش از آنکه نشانهای از قدرت دیپلماتیک آنان باشد، اعترافی ضمنی به استیصال راهبردی در برابر ملت ایران است. تقلیل اراده یک ملت ۸۵ میلیون نفری و تاریخساز به موجودیتی تشنهی «هویج»، نشاندهنده عمق شکاف شناختی صهیونهای آمریکایی با واقعیتهای ایران قوی است. رژیم تروریست آمریکا که در نبرد مستقیم نظامی و جنگ تحمیلیِ پشتیبانیشده توسط تمام متحدانش در برابر ایران به نتیجهای نرسید، اکنون به ترکیبی از جنگ اقتصادی و شناختی روی آورده است. هدف از این تغییر فاز، نه صرفاً فلج کردن اقتصاد، بلکه هدف قرار دادن «امید» و «باور عمومی» است. با این حال، محاسبات واشنگتن بار دیگر خطا کرده است. جامعه ایران نشان داده است که فشار اقتصادی، هرچند دشوار و سخت، اما با وجود رهبری هوشمند و گفتمان مقاومت، به جای فروپاشی درونی، به موتور محرکی برای خوداتکایی، دور زدن تحریمها و توسعهی زیرساختهای بومی تبدیل میشود.طی سالهای گذشته، ایران با اتکا به دکترین «اقتصاد مقاومتی»، توانسته است اثرات مخرب تحریمهای نفتی و بانکی را به حداقل برساند. توسعهی زنجیرههای تأمین داخلی، افزایش ظرفیت پالایشی، فروش نفت از مسیرهای غیرمتعارف و ایجاد مکانیزمهای مالی مستقل، نشان داد که «هویج» پیشنهادی آمریکا دیگر ارزشی ندارد، زیرا ایران پیشتر باغِ خودکفایی خود را کاشته است. این دستاوردها، تحریم را از یک «اهرم فشار» به یک «هزینهی سربار» برای خودِ آمریکا و متحدانش تبدیل کرده است؛ چرا که تداوم آن، نه ایران، بلکه بازارهای انرژی جهان و اعتبار دلار را نشانه رفته است.
در این شرایط پروژهی جنگ شناختی آمریکا با محوریت القای «بنبست» و «ناکارآمدی نظام»، در مواجهه با تابآوری اجتماعی و علمی ایران (از فناوری هستهای تا نانو و هوافضا) به دیوار برخورد کرده است. ملت ایران دریافت که وعدههای برجامی و «هویجهای» دیپلماتیک، نهتنها گرهای از کار کشور نگشودند، بلکه بدعهدی طرف مقابل، عیانکنندهی ماهیتِ «فشار برای تسلیم» بود. این آگاهی جمعی، باعث شد تا جامعه از فاز «انتظار برای گشایش خارجی» به فاز «تکیه بر توان داخلی» عبور کند؛ گذاری که بزرگترین شکست استراتژیک طراحان تحریم محسوب میشود.در نهایت، باید گفت که دورانِ «هویج و چماق» در قبال ایران به پایان رسیده است. ایرانِ امروز، ایرانِ مذاکره از سرِ استیصال نیست، بلکه بازیگری منطقهای و جهانی است که معادلات را بر اساس «احترام متقابل» و «منافع ملی» بازتعریف میکند. لغو تحریمها دیگر یک «امتیاز» از سوی آمریکا نیست که بتواند آن را پس بگیرد، بلکه یک «حقِ قانونی» و «ضرورتِ اجتنابناپذیر» برای بازگشت آمریکا به تعهداتش در تفاهم نامه فعلی است. مقاومت ملت ایران ثابت کرد که هیچ هویجی نمیتواند ارادهی ملتی را که طعم تلخ جنگ و شیرینی استقلال را چشیده است، از مسیر عزتمندیِ خود منصرف کند.ملتی که شهادت دارد، اسارت ندارد...
12:11 - 6 تیر 1405
1 واکنش
40٫9k بازدید