کاملا صحیح! ممنون از اقای ظهوریان
ارتقای موقعیت چین ناشی از داشتن «دستِ پر» در بازی قدرت بود
۷ MB
۱/ ارتقای موقعیت چین ناشی از داشتن «دستِ پر» در بازی قدرت بود. مائو زمانی با نیکسون مذاکره کرد که چین بمب اتمی خود را ساخته بود (۱۹۶۴) و عضو دائم شورای امنیت شده بود (۱۹۷۱). چسباندن این موفقیت به «اعتماد به‌نفس مائو» مغالطه «علت کاذب» است. ۲/ پافشاری بر شرط و خط‌قرمز «پذیرش اصل چین واحد» (One China Policy) توسط واشنگتن، دقیقاً همان حلقه مفقوده‌ای است که راهبرد چین در مواجهه با آمریکا را با راهبرد جریان ایرانی غربگرا (هر توافقی بهتر از عدم توافق است) غیر قابل قیاس می‌کند. چینی‌ها تا زمانی که امتیاز بنیادین (پذیرش چین واحد) را نگرفتند، تن به رابطه رسمی ندادند. پکن خواسته‌های مشخص داشت و تا زمانی که آمریکا رسماً حاکمیت چین بر تایوان را نپذیرفت و سفارت خود را از تایپه به پکن منتقل نکرد (که تا سال ۱۹۷۹ و زمان کارتر به طول انجامید)، روابط دیپلماتیک رسمی با آمریکا برقرار نکرد.۳/ وقتی کسینجر از مائو نقل می‌کند که «رؤسای جمهور آمریکا می‌آیند و می‌روند ولی اصول چین باقی می‌ماند»، این دقیقاً نشان می‌دهد که چین اصالت را به ساختار و قدرت ملی می‌داد، نه به خوش‌بینی روان‌شناختی نسبت به «شخصِ» رئیس‌جمهور آمریکا (نیکسون یا کارتر).چین بر اساس «صبر استراتژیک و قدرت سخت» با آمریکا مواجه شد، نه بر اساس «اعتمادبه‌نفسِ لحظه‌ای پشت میز مذاکره» و این دقیقاً چیزی است که آقای دکتر ظریف و همفکران وی از درک آن عاجز هستند.
18:00 - 19 مهر 1405
2 پاسخ
@user177800220144 روز پیشدر پاسخ به @Zohurianمضافا اینکه ترس از اتحاد چین و شوروی هم احتمالا آمریکا به این نتیجه رسانده که باید به طرف چینی امتیازاتی بدهند.