امان نامه ی ای که حضرت عباس علیه السلام زیر سایه ی آن به سعادت حقیقی رسید
نقل است که شمر ذی الجوشن، عصر روز تاسوعا به سراغ فرزندان ام البنین رفت و گفت: فرزندانِ خواهر من! کجایید؟ حضرت عبّاس علیه السلام به همراه برادران خود (بعد از آن که امام حسین علیه السلام ایشان را به جواب دادن به شمر توصیه کرد)، گفتند: چه می‌گویی؟
۳ MB
شمر گفت: شما چهار برادر، در امان هستید؛ خود را به کشتن ندهید. آنان گفتند: خداوند تو و امانت را لعنت کند! اگر تو دایی ما بودی، حسین علیه السلام را در نظر می‌گرفتی! آیا سزاوار است ما برادران، در امان باشیم؛ ولی فرزند پیامبر صلی الله علیه وآله بدون امان؟این تمام نقلِ تاریخ از ماجرای امان نامه است.
اما علت این عدم پذیرش امان نامه از سوی عباس بن علی، صرفا نسبت خویشاوندی عمیق تر با امام حسین علیه السلام نبوده است. برای حضرت عباس حسین بن علی(ع) قبل از آنکه برادرش باشد ولی امر اوست.ولی امری که عباس ذوب در ولایتش است.او حتی لحظه ای هم نمی تواند امنیتی را تصور کند که ولی و امامش از آن جدا باشد.
بلکه بالاتر، بدون امام امنیت سرابی بیش نیست.اگر پیرو ولی جامعه باشی و به دنبال پیاده کردن خواسته هایش، قطعه قطعه شدن در سخت ترین معرکه ها امن ترین سرنوشتها برای توست. اما اگر سایه ی امن ولایتِ ولی، که همان ولایت الهی است را از دست دادی،محکوم به ناامن ترین سرنوشتها می شوی.#محرم #تاسوعا#امان_نامه
14:20 - 3 تیر 1405
6 واکنش
466 بازدید