قهرمان پارادومیدانی در آرزوی دیدار با رهبری
سیده مهرانه طباطبایی، قهرمان پارادومیدانی دامغانی، آرزو دارد پس از کسب مدال در مسابقات پارا آسیایی جوانان ۲۰۲۵ امارات، پرچم ایران را برافرازد و رهبر انقلاب را از نزدیک ملاقات کند. او که با وجود معلولیت، هفت سال است در این رشته میدرخشد، میگوید: «دیدن رهبر، یک هدف والا و انگیزهای بزرگ برایم است.»
خبرگزاری فارس_ دامغان: در روایتهایی که از دل زندگی روزمره جوانان ایرانی برمیآید، گاهی داستانهایی دیده میشود که بیش از هر تحلیل و آمار، معنای «اراده» و «پیشرفت» را روشن میکند. سیده مهرانه طباطبایی از همین نمونههاست؛ دختر ۱۹ سالشه دامغانی که با وجود محدودیتهای جسمی، ورزش را نه فقط یک مسیر حرفهای، بلکه راهی برای بازیابی اعتمادبهنفس و هویت خود انتخاب کرد. در دنیایی که محدودیتها غالباً مانع پیشرفت میشوند، این دختر بااراده، با عزم راسخ خود موفق به غلبه بر محدودیتها شده و به یکی از قهرمانان دوومیدانی تبدیل شده است. وی با زحمات و تمرینهای سخت، نه تنها به موفقیتهای ورزشی دست یافته، بلکه الهامبخش سایر افراد نیز شده است تا در برابر چالشهای زندگی ایستادگی کنند.طباطبایی، عضو تیم ملی پارا دوومیدانی جوانان و نوجوانان کشور از شهرستان دامغان قرار است به عنوان نماینده ایران به مسابقات پارا آسیایی جوانان ۲۰۲۵ در امارات اعزام شود؛ این ورزشکار در سه رشته پرتاب دیسک، نیزه و وزنه در کلاس F۳۴ با حریفان خود رقابت میکند؛ در ادامه، جزئیات مسیر موفقیت او و روایت این تجربه را از زبان خودش میخوانید.او خود را اینطور معرفی میکند؛ من سیده مهرانه طباطبایی، عضو تیم ملی پارادوومیدانی جوانان و نوجوانان هستم. هفت سال است که ورزش دوومیدانی را آغاز کردهام و سه سال است که بهطور حرفهای ادامه میدهم و یک سال است که عضو تیم ملی هستم.
فارس: چه انگیزهای باعث شد که شما به ورزش پارادوومیدانی روی بیاورید و این رشته ورزشی را انتخاب کنید؟طباطبایی: در دوران مدرسه، به دلیل مشکل معلولیتم نمیتوانستم مانند دیگران در زنگ ورزش شرکت کنم و همیشه در حیاط مدرسه نشسته و ناراحت بودم که نمیتوانم ورزش کنم. همین حس محرومیت باعث شد بیشتر به این فکر کنم که باید راهی برای فعالیت بدنی پیدا کنم. بعدها، وقتی با رشته پارادوومیدانی آشنا شدم، احساس کردم این همان فرصتی است که سالها دنبالش بودم؛ رشتهای که در آن میتوانستم تواناییهایم را نشان دهم و محدودیتهایم مانع پیشرفتم نباشد.فارس: چطور با وجود معلولیت به ورزش روی آوردید؟طباطبایی: با همراهی مادرم و راهنمایی مربیانی که پس از یک تماس اولیه مرا به تمرینات دوومیدانی دعوت کردند، وارد این رشته شدم و از همان زمان فعالیت جدیام را آغاز کردم.معلولیت هرگز نمیتواند مانع پیشرفتهای شگفتانگیز و توانمندیهای افراد شود. برای بسیاری از افراد دارای معلولیت، چالشها بهعنوان فرصتی برای رشد و ترقی تلقی میشود. آنها با پشتکاری مثالزدنی و ارادهای قوی نهتنها بر موانع فیزیکی غلبه میکنند، بلکه توانستهاند در عرصههای مختلف جامعه، به موفقیتهای درخشانی دست یابند.پشتکار در زندگی افراد معلول همچون نوری در تاریکی است که مسیر را روشن میکند. این افراد با تلاش و تمرین مستمر، به آگاهی از تواناییهای خود میرسند و در بسیاری از موارد، بهعنوان الگوهایی الهامبخش برای دیگران به شمار میآیند. توانمندیهای جسمانی آنان فراتر از محدودیتها و ناتوانیهاست و نشاندهنده عمق اراده، هدفمندی و عشق به زندگی است.
چالشهای پیشرو هرگز نمیتواند روحیه سرسخت و مثبتی را که این افراد دارند، تضعیف کند. آنها به ما یادآوری میکنند که زندگی بهطور مداوم امکانهای جدیدی را ارائه میدهد و با تلاش و ناامیدی، میتوانیم به مرزهای جدیدی دست پیدا کنیم. این افراد با تعهد به پیشرفت، مسؤولیتپذیری و پشتکار خود، جهانی بهتر و عادلانهتر برای همه ما میسازند.فارس: از زمان شروع فعالیتتان بگویید؛ چه چالشهایی را در این مسیر تجربه کردید؟طباطبایی: شروع فعالیتم در ورزش دوومیدانی برایم بسیار هیجانانگیز بود، اما چالشها نیز کم نبود. در ابتدا، تمرینات برای من سخت و گاهی حتی ناامیدکننده بود، به خصوص زمانی که نمیتوانستم به آن سرعتی که میخواستم برسم. اما با راهنماییهای مربیانم و تشویقهای مادرم، همواره به جلو پیش رفتم. هر بار که به خط پایان نزدیکتر میشدم، حس موفقیت و شادی در من شکل میگرفت.فارس: آیا لحظاتی وجود داشته که احساس کردهاید به هدف خود نزدیکتر شدهاید؟طباطبایی: بله، یکی از لحظات کلیدی برای من در مسابقات ملی بود. وقتی توانستم حتی از رکورد قبلیام فراتر بروم، احساس کردم زحماتم به بار نشسته است. این لحظه نه تنها برای من، بلکه برای خانوادهام و تمام کسانی که از من حمایت کردهاند، بسیار معنادار بود.
فارس: چه کسانی در این مسیر شما را حمایت کردند؟طباطبایی: حمایت خانوادهام در آغاز این مسیر نقشی تعیینکننده داشت. پس از آن، مربیانم بهویژه خانم کوثر وفایینژاد، آقای اکبر فراتی و آقای امیر عزیزی در همه شرایط، از گرما تا سرما، همراه من بودند و با تشویقهای مداوم خود تأثیر بزرگی بر پیشرفتم داشتند. آنها با زحماتشان باعث رشد من شدند و کمک کردند به نقطهای که امروز در آن قرار دارم برسم. همچنین، پدر و مادرم هر خواستهای که داشتم را برایم فراهم کردند و هیأت جانبازان و معلولین دامغان، به ویژه آقای مجید خدابخش، نقش بهسزایی در حمایت از من داشتهاند. انشاالله بتوانم زحمات این عزیزان را جبران کنم و با سرافرازی از مسابقات پارا آسیایی جوانان ۲۰۲۵ در امارات بازگردم.فارس: خاطرات تلخ و شیرین دوران فعالیتهای ورزشی خود را بیان کنید.طباطبایی: خاطرات تلخ و شیرین دوران قهرمانی و ورزشکاری برای هر ورزشکاری حائز اهمیت است. یکی از خاطرات شیرین من، لحظهای بود که برای نخستین بار نامم به عنوان عضو تیم ملی اعلام شد و به اردو دعوت شدم. این لحظه برایم بسیار خاص و شیرین بود؛ زیرا نتیجه زحماتم را دیدم و احساس کردم که تمام تلاشهایم ثمر داده است.اما در کنار این خاطرات شیرین، یک خاطره تلخ نیز دارم. چند سال پیش که تصمیم به ادامه فعالیت در رشتهام گرفتم، مربی عزیزم، خانم برناکی که تأثیر بسیاری در مسیری که پیمودم داشت، فوت کردند. این فقدان برای من بسیار غمانگیز بود و باعث شد که تمریناتم به مدت 2 سال، به دلیل کرونا و همچنین این واقعه، تعطیل شود. این دوران سخت تأثیر زیادی بر من گذاشت و به خاطر این موضوع غم و اندوهی عمیق را تجربه کردم.
فارس: بزرگترین آرزویت چیست؟طباطبایی: اکنون آرزوی بزرگی دارم؛ دوست دارم در بازیهای پارآسیایی جوانان و نوجوانان، افتخاری بزرگ به ارمغان بیاورم و پرچم زیبای شهرم دامغان و کشورم ایران را با افتخار بالا ببرم. امیدوارم با کسب مقام در این مسابقات، فرصتی پیدا کنم تا رهبرم را از نزدیک ببینم. این آرزو در دل من شعلهور است و برای تحقق آن تمام تلاشم را به کار خواهم گرفت.در واقع، دیدن رهبرم برای من نه تنها یک آرزو، بلکه یک هدف والایی است که در دل دارم. او همیشه نماد امید و تلاش برای پیشرفت کشورمان بوده است و من به عنوان یک ورزشکار، در تلاش برای افتخارآفرینی برای وطنم، میخواهم نشان دهم که تلاش و زحمت قابل تقدیر است. دیدن رهبر و گفتوگو با ایشان میتواند برای من انگیزهای بزرگ باشد. این دیدار برای من فرصتی است تا بتوانم از تجربیات و نظرات ایشان بهرهمند شوم و برای آیندهام الهام بگیرم. همچنین میخواهم نشان دهم که نسل جدید آماده است تا پرچم ایران را در عرصههای بینالمللی بالا ببرد.امیدوارم با کسب مقام در مسابقات پارا آسیایی، نه تنها خودم را بهعنوان یک ورزشکار به اثبات برسانم، بلکه نشان دهم که عشق و وفاداری به وطن در دلهای ما جوانان وجود دارد و ما آمادهایم تا برای آیندهای بهتر از هیچ تلاشی دریغ نکنیم. این آرزو برای من فراتر از یک دیدار شخصی است؛ این یک نماد از اتحاد، تلاش و امید برای ایرانی روشنتر است.
فارس: چه پیامی برای جوانان دارید که به دنبال رؤیای خود هستند؟طباطبایی: به آنها میگویم که هیچ چیز غیرممکن نیست. اگر عزم و پشتکار داشته باشیم و از شکستها نترسیم، میتوانیم از هر چالشی عبور کنیم. هر زمانی که احساس کردید در حال سقوط هستید، به یاد داشته باشید که این تنها یک قسمت از مسیر است و همیشه میتوانید دوباره بلند شوید.به جوانان و نوجوانانی که با شرایط جسمانی خاصی مواجه هستند، توصیه میکنم که هرگز اعتماد به نفس خود را از دست ندهند. مهم است که به تواناییها و استعدادهای خود توجه کنند و آنها را کشف کنند. با تلاش و تمرین مداوم، میتوانند در زمینههایی که به آن علاقه دارند، به بهترینها دست یابند و به موفقیتهای بزرگی برسند.یادمان باشد که چالشها هرگز نباید مانع پیشرفت شوند. بلکه به عنوان فرصتی برای رشد و یادگیری از آنها استفاده شود. همچنین از هیئت جانبازان و توانیابان شهرستان دامغان که در این مسیر همراه و یاور من بودند، صمیمانه تشکر میکنم. همکاری و حمایت آنها برای من بسیار ارزشمند بود و به من این امید را داد که بتوانم به اهدافم نزدیکتر شوم.
در ادامه از کوثر وفایینژاد، مربی خانم طباطبایی، پرسیدیم ایشان چه چالشهایی را در طول تمرینات و مسابقات پشت سر گذاشتهاند؟وفایینژاد: مهرانه در هنرستان در رشته گرافیک تحصیل میکرد و با وجود کارهای عملی، توانست به باشگاه بدنسازی بیاید و تمرین کند. روزی که تمریناتش را به صورت حرفهای آغاز کرد، یعنی از سال ۱۴۰۱، وارد مسیری جدید شد که توانست هم در حوزه ورزش و هم در زندگی حرفهای پیشرفت کند و این مسیر مستلزم تلاش و پشتکار بسیاری بود.داستان سیدهمهرانه طباطبایی، با آرزوی برافراشته شدن پرچم ایران در بازیهای پارآسیایی و دیدار با رهبر انقلاب گره خورده است؛ آرزویی که برای او فقط یک رؤیای شخصی نیست، بلکه تعهدی است به شهر، کشور و نسلی که میخواهد ثابت کند «هیچ چیز غیرممکن نیست». شاید مهمترین پیام او برای جوانان بهویژه آنان که با شرایط جسمانی خاص مواجهند ـ همین باشد: راه سخت است، اما تا زمانی که امید، تلاش و حمایت در کنار هم قرار گیرند، مسیر قهرمانی باز خواهد ماند.
17:31 - 15 آذر 1404
