روایت اولین اهدای عضو سال در کهگیلویه و بویراحمد
ثبت اولین اهدای عضو سال در کهگیلویه و بویراحمد با اهدای اعضای نوجوان ۱۸ ساله یاسوجی، آغازگر نجات جان چند بیمار شد و نام سیدحسین منصوری را به عنوان نخستین ایثار ۱۴۰۵ در استان ثبت کرد.
خبرگزاری فارس یاسوج_ زهرا شفیعی: هیچکس فکرش را نمیکرد صبحی که سیدحسین منصوری از مسیر شلوغ تجمعی وطن دوستان خیابان جمهوری اسلامی یاسوج عبور میکند، آخرین قدمهای جوانی باشد که تنها چند ساعت بعد، نامش نه در صفحات حوادث بلکه در دفتر «ایثار ماندگار» استان حک خواهد شد. نوجوانی که هنوز صدای خندهاش در راهروهای دبیرستان نمونه یادگار امام یاسوج شنیده میشد، چنان آرام و بیصدا از میان ما گذشت که انگار تقدیر مأموریت دیگری برای او نوشته بود؛ مأموریتی که با بخشیدن ادامه زندگی به چند انسان، روایتش را به یک قله نورانی رساند.
اولین ایثار ماندگار کهگیلویه و بویراحمد در ۱۴۰۵
سیدحسین منصوری، نوجوان ۱۸ ساله یاسوجی، پس از سانحه رانندگی دچار مرگ مغزی شد و خانوادهاش تصمیم گرفتند در سختترین لحظه زندگیشان، چراغی از حیات را در دل چند خانواده روشن کنند. سرپرست معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی یاسوج اعلام کرد که با رضایت خانواده منصوری، اعضای حیاتی او شامل کبد، دو کلیه و پانکراس جدا و با همکاری تیم پیوند دانشگاه علوم پزشکی شیراز به بیماران نیازمند در بیمارستان فوق تخصصی ابوعلی سینا شیراز منتقل شد.این نخستین اهدای عضو ثبتشده در سال ۱۴۰۵ در استان است؛ اقدامی که علاوه بر نجات جان چند بیمار، تصویری روشن از سرمایههای انسانی و فرهنگی این خطه به نمایش گذاشت.
روایت پدر؛ سوگی که به روشنی بدل شد
پدر سیدحسین، با صدایی آرام اما شکستناپذیر، از لحظهای سخن میگوید که تصمیم گرفتند پاره تنشان را به زندگی دیگران پیوند بزنند: سیدحسین من در آخرین روز و ساعت زندگیاش همراه و همدل مردم در خیابان جمهوری اسلامی قدم برمیداشت. وی گفت: قلبش مثل همه جوانان این سرزمین برای وطن میتپید. نمیخواهم بگویم و باور کنم حسینم فوت کرده؛ من باور دارم تکثیر شده از لابهلای یک تن به چند تن رسیده تا جاودانه بماند. این پدر افزود: رفتن همیشه تلخ نیست؛ گاهی حیاتبخشی ماندنیتر است. ما در آن روزهای سنگین، با حضور مردم فهمیدیم همدلی یعنی چه. دستانی که برای همدردی به سوی ما آمد، هرگز از یادمان نمیرود.
نظر کارشناسی؛ اهدای عضو و بازتاب اجتماعی آن
سودابه رحمت نیا، کارشناس حوزه سلامت اجتماعی این حادثه را از منظر جامعهشناختی تحلیل میکند: اقدام خانواده منصوری فقط یک حرکت انسانی نیست؛ نوعی بازسازی سرمایه اجتماعی در استان است.در جامعهای که خبرهای ناگوار فراوان است، چنین رفتارهایی امید را تقویت و فرهنگ نوعدوستی را بازتولید میکند. هر اهدای عضو، نهتنها زندگی چند بیمار را نجات میدهد، بلکه احساس همبستگی جمعی را نیز افزایش میدهد.
جایی که مرگ به زندگی پیوند میخورد
درخت زندگی، گاهی در جای شگفتانگیزی ریشه میدواند؛ در دل خانوادهای که داغدار است، اما تصمیم میگیرد نور را به دیگران هدیه کند. نام سیدحسین منصوری حالا در چند بدن میتپد و در چهار خانه شادی دوباره جاری کرده است. شاید حق با پدرش باشد: حسین نرفته؛ فقط تقسیم شده است و چه زیباست وقتی رفتن، آغاز ماندگاری میشود.
23:00 - 16 فروردین 1405