بعضی جاها هیچوقت پُر نمیشوند...بعضی صندلیها تا همیشه خالی میمانند؛ نه بهخاطر فراموشی، بلکه چون صاحبشان دیگر هرگز برنمیگردد. بعضی زنگهای مدرسه برای عدهای هیچوقت به صدا درنمیآید و بعضی رؤیاها پیش از آنکه فرصت پرواز پیدا کنند، در میان خاکستر درد و اندوه جا میمانند.این تصاویر فقط چند چهره نیستند؛ روایت هزاران آرزو، لبخند و آیندهای هستند که میتوانستند امروز کنار ما باشند. میتوانستند در کوچهها بدوند، در کلاسها درس بخوانند، در زمین فوتبال گل بزنند، برای خانوادههایشان افتخار بیافرینند و فردای بهتری بسازند. اما جای خالیشان هر روز فریاد میزند که چه سرمایه بزرگی از دست رفته است.هیچ واژهای توان توصیف داغ خانوادههایی را ندارد که هر صبح با خاطرات فرزندانشان بیدار میشوند و هر شب با حسرت نبودنشان چشم میبندند. دردِ از دست دادن کودکانی که هنوز فرصت زندگی کردن نداشتند، زخمی است که زمان هم بهسختی میتواند التیامش دهد.ما فراموش نمیکنیم. نه نامها را، نه چهرهها را و نه رؤیاهای ناتمامشان را. یادشان در قلبها زنده میماند و خاطرهشان هرگز از ذهن مردم پاک نخواهد شد. آنان که رفتند، شاید در میان ما نباشند؛ اما صدای معصومیتشان هنوز در وجدان انسانها طنینانداز است.برای کودکانی که باید امروز میخندیدند...برای صندلیهایی که خالی ماندند...برای آیندههایی که ناتمام ماندند...یادشان جاودان. 🖤#میناب#کودکان_بیگناه#یادبود#هرگز_فراموش_نمیکنیم#فوتبال