روایت تاریکی که از غزه آغاز شد...
در روزهای اخیر، اخبار دهشتناک از نوار محاصرهشده غزه، وجدان هر انسان آزادهای را در هم میکوبد. طبق گزارش رسمی سازمان جهانی بهداشت، طی ۲۴ ساعت گذشته، ۹۱ فلسطینی در جریان انتظار برای دریافت کمک غذایی جان باختهاند و بیش از ۶۰۰ نفر مجروح شدهاند. شمار کودکان جانباخته از گرسنگی به ۱۵۴ نفر رسیده است؛ فاجعهای که سازمان ملل آن را "نقطه ورود به قحطی کامل" توصیف کرده است.همزمان، فرستاده ویژه رئیسجمهور سابق آمریکا، استیو ویتکاف، با نخستوزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، دیدار کرده تا درباره راهکارهای مدیریت بحران انسانی گفتوگو کند؛ بحران انسانیای که حاصل مستقیم حملات اسرائیل و انسداد کمکهای بشردوستانه از سوی همان بازیگرانی است که امروز نگران اوضاع نشان میدهند! این یک نمایش ریاکارانه و بخشی از نقشهای بزرگتر است.
کودکی با تکه نان خشکی در مشت، روی پیکر مادرش خم شده بود. مادر دیگر نفس نمیکشید. پشت سرش، ردی از انسانهای بیجان بر مسیرهای تردد کشیده شده بود. روزی نام یکی از این مسیرها خیابان، "الامل" بود؛ به عربی یعنی "امید".این تصویر تنها یک قاب از نوار غزه نیست؛ این، پرده اول یک روایت تاریک است که قرار است خاورمیانه جدید را بسازد؛ خاورمیانهای بدون فلسطین، بدون سوریه،بدون مصر، بدون اردون، بدون عراق... بدون هیچ مقاومتی.
در آنسو، ساختمانهای شیشهای در دوبی، قاهره و ریاض برق میزنند. اما هیچکدام از آن پنجرهها رو به واقعیت باز نمیشوند. حاکمان در ناز و نعمتاند، اما مردمشان در صف تحقیر آینده ایستادهاند. سکوت سنگین این کشورها در برابر هولوکاست این قرن، فاجعهای نیست که فقط بر سر غزه آوار شود. این سکوت، چکی سفید به آمریکا و اسرائیل داد تا هر کاری میخواهند با منطقه بکنند.طرح چیست؟ بلعیدن مناطق ثروتمند و استراتژیک جهان اسلام. نوار غزه تمرین میدانی این پروژه بود. اینجا امتحان کردند که اگر برق را قطع کنند، مردم چقدر دوام میآورند؛ اگر دارو نباشد، رسانهها چه میگویند؛ اگر کمک غذایی را به صف انتظار و کشتار تبدیل کنند، آیا سازمان ملل بیانیه میدهد یا نه؟جواب گرفتند: هیچکس کاری نمیکند.و حالا، نوبت منطقه بعدی است.کردستان عراق آماده است؛ با رؤیای دولت مستقل، تبدیل به چرخدندهای شده که مخابرات اسرائیل از آن برای رصد تحرکات ایران و عراق استفاده میکند.آذربایجان با چشمانی بسته و لبخندی دیپلماتیک، به اسرائیل اجازه داده تا در قلب قفقاز، پایگاه اطلاعاتی و نظامی بنا کند.ترکیه که زمانی امید جهان اسلام بود، حالا درگیر تورم، بحرانهای قومی است و بدون آنکه متوجه شود، مرزهایش از درون در حال پوسیدن است.در این نقشه، اسرائیل بزرگ میشود؛ نه فقط از لحاظ جغرافیا، بلکه از لحاظ نفوذ و اختیار.عربستان، امارات، قطر، بحرین... هرکدام در سکوت سهم خود را به این پروژه دادهاند. گاه با بستن چشم بر جنایت، گاه با امضای توافقات امنیتی، گاه با عادیسازی بیغیرتی.
نقشه میگوید:اول غزه، بعد مصرِ سینا، سپس اردن و تجزیه عراق، سوریه که تمام شد، ترکیه هم باید فروبپاشد،و سرانجام، دریای خون میان دو رود نیل و فرات، نقشهای نو خواهد کشید: نقشه اسرائیل جدید.در این روایت، پایان هنوز نرسیده؛ اما اگر مسیر همین باشد، پایان دهشتناکتر از آن است که تصور کنیم. نه مسجدی باقی خواهد ماند، نه سرزمینی مستقل، نه نامی از ملت. فقط یک واژه در تاریخ خواهد ماند" خیانت".خیانت حاکمانی که نفهمیدند خون کودک در غزه، مرزهای آنها را نیز خیس خواهد کرد. خیانت نخبگانی که رؤیای قدرت را بر حقیقت مقاومت فروختند. خیانت مردمانی که اخبار را دیدند و عبور کردند.این قصه، ادامه دارد...مگر آنکه کسی برخیزد، صدایی برخیزد، مقاومتی دوباره نوشته شود. در غیر اینصورت، خاورمیانه به دست خویش، فاتحه خویش را خواهد خواند.
امروز غزه، سکوت کنید، فردا نوبت شمااست.
01:34 - 10 مرداد 1404