از آنتن جمهوری اسلامی تا ونیز؛ از ایران خوردند به ایران تاختند
از ایران شهرت گرفتند، در ایران دیده شدند و حالا در ونیز برای «زن ایرانی» اشک میریزند؛ اما سؤال اینجاست: این اشک برای زنان ایران است یا بلیت ورود به دنیای پرزرقوبرق جشنوارههای غربی؟
به گزارش خبرنگار خانواده و زنان باشگاه خبرنگاران توانا؛ ماجرای حضور لاله مرزبان در جشنواره ونیز و سخنانش درباره آزادی زنان ایران، یک سؤال جدی را پیش روی افکار عمومی گذاشته است؛ بهراستی زنان در بند از نظر این چهرهها چه کسانی هستند؟ زن ایرانی که در دانشگاه، آزمایشگاه، بیمارستان و خانواده برای پیشرفت کشور تلاش میکند، یا تصویری که جشنوارههای غربی از زن ایرانی میپسندند؟ وقتی کشورمان با مسئله بیحجابی و تغییر الگوهای فرهنگی دستوپنجه نرم میکند، این اشکهای تمساح برای کدام درد زنان ایران ریخته میشود.
بسیاری از این چهرهها از همین کشور رشد میکنند؛ از تلویزیون جمهوری اسلامی دیده میشوند، به شهرت میرسند و بعد راهی سینما و شبکه نمایش خانگی میشوند. اما سؤال اینجاست: آیا دلارهای جشنوارهها، فرش قرمزها و گرین کارت ها این قدر ارزش دارد که پشت به کشوری کند که او را به این جایگاه رسانده است؟ آیا شهرت باید مجوز عبور از ارزشهای جامعه باشد؟ چرا مسئولان فرهنگی در برابر این رفتارها سکوت میکند.
این ماجرا فقط به یک بازیگر ختم نمیشود؛ امثال این رفتارها کم نیستند. از مسئولان فرهنگی و قضایی باید پرسید: چرا برخورد با چهرههای مشهور، شفاف و یکسان نیست؟ آیا سلبریتیها مصونیت دارند یا قانون برای آنها هم اجرا میشود؟ اگر تخلفی صورت گرفته، چرا مردم نباید نتیجه رسیدگی را بدانند؟ مماشات با شهرت، نه عدالت است و نه مدیریت فرهنگی؛ بلکه راه را برای تکرار این رفتارها باز می کند.
در همین کشور، زنانی هستند که با علم و دانش میدرخشند؛ زنانی که افتخار ایراناند، نه ابزار تبلیغاتی جشنوارههای خارجی. شهیده مهسا طاهری، دانشمند ایرانی که در جریان جنگ آمریکا و ایران به شهادت رسید، نمونهای از زنانی است که با دانش و تلاش به قلههای افتخار رسیدند. رهبر شهید انقلاب، آیتالله سید علی خامنهای، بارها بر جایگاه زن ایرانی و موفقیت زنان با حجاب اسلامی تأکید کرده بود. زن ایرانی برای دیدهشدن، نیازی به کنارگذاشتن هویت خود ندارد؛ آزادی را نباید در بیحجاب خلاصه کرد.
در همین اطراف شما، بازیگرانی از جنس خودتان هستند که باید درس عبرت باشند؛ کسانی مانند بروز ارجمند، احسان کرمی، حمید فرخنژاد و اشکانخطیبی، که از ایران رفتند و مسیر دیگری را انتخاب کردند. اما ته این ماجرا چیست؟ آیا شهرت و فرش قرمز، ماندگارتر از وطن است؟ امروز شاید نامها روی پوستر جشنوارهها بدرخشند، اما تاریخ نشان میدهد که هیچ سلبریتی بالاتر از ایران نیست. در نهایت این جمهوری اسلامی است که میماند؛ شماها میروید. پس تا دیر نشده، به جای اشک تمساح برای زن ایرانی، به ایران و مردمش احترام بگذارید!و سوال آخر خانم لاله مرزبان چطور از خجالت نمیمیری وقتی پات رو از پله های هواپیما پایین میزاری و وارد ایران میشوی؟؟
09:33 - 23 شهریور 1405