وداعی که آغاز راه است
در میان خیل مردمی که برای وداع با امام شهید به میدان میآیند، یک پیام از هر شعار رساتر خواهد بود: این بدرقه پایان راه نیست، بلکه آغاز دوبارۀ مسیر مقاومت است؛ تجدید میثاق با راه شهیدان و اعلام استواری بر مسیری که با خون پاک آنان قوام یافته و امروز، استوارتر و امیدآفرینتر از همیشه امتداد دارد.
بدرقۀ آقای شهید ایران، تنها یک مراسم سوگواری نیست؛ این یک «بعثت خون» است. وقتی پیکر کسی که سی سال نماد مقاومت و ایستادگی بود، در میان موج میلیونی ملت به خاک سپرده میشود، آنچه اتفاق میافتد، یک «تولد دوباره» است. شعار «باید برخاست» که از سوی ستاد بزرگداشت اعلام شده، کلیدواژه این تولد است. این شعار میگوید: ما برای نشستن و گریه کردن نیامدهایم؛ برای برخاستن آمدهایم. برخاستن از خاکی که با خون شهید آبیاری شده، برخاستن برای ادامه مسیری که او آغاز کرد، برخاستن برای تبدیل سوگ به حرکت. این تشییع، وداع با یک جسم است، اما بیعت با یک روح است؛ روح مقاومتی که در رگهای این ملت جاری شده.
خونخواهی به معنای واقعی کلمهخونخواهی امام شهید، فراتر از قصاص فردی است؛ این خونخواهی، «قصاص یک ایده» است. ایدهای که دشمن سعی کرد با ترور شخصیت، تحریم و در نهایت ترور جسمانی، از صفحه تاریخ پاک کند. حضور ۱۵ تا ۲۰ میلیون نفر در خیابانهای تهران، خود بزرگترین پاسخ به این ترور است. این جمعیت به دنیا میگوید: شما شهید را کشتید، اما ایدهاش زندهتر از همیشه است. ما نه تنها این ایده را دفن نمیکنیم، که آن را بر دیده میگیریم و به پیش میبریم. این، معنای واقعی خونخواهی در مکتب حسینی است: زنده نگهداشتن آرمان شهید، تا زمانی که دشمنانش در تاریخ محو شوند.
تداوم خط سرخمقایسه این تشییع با تشییع تاریخی امام خمینی (ره) در سال ۱۳۶۸، یک پیام روشن دارد: «خط سرخ ولایت، گسستناپذیر است». همانطور که ملت ایران پس از رحلت بنیانگذار انقلاب، با رهبر جدید بیعت کرد و مسیر را ادامه داد، امروز نیز با حضور در تشییع رهبر شهید و بیعت با رهبر معظم انقلاب، حضرت آیتالله امام سید مجتبی خامنهای، سنت انقلابی «تداوم» را تجدید میکند. این مراسم، نه پایان یک دوره، که آغاز مرحلهای نوین است. مرحلهای که در آن، مکتب فکری رهبر شهید – مکتب استقلال، مقاومت و عزت – نه تنها دفن نمیشود، که توسط ملتی هوشیار و توسط رهبری جدید، احیا و تداوم مییابد.
نتیجهگیریتشییع رهبر شهید، سه رویداد همزمان است: یک «وداع» باشکوه با جسمی که از دست رفته، یک «بعثت» جمعی برای روحی که زندهتر شده، و یک «تجدید میثاق» تاریخی با مسیری که باید ادامه یابد. این مراسم به دنیا میگوید: ملت ایران، ملتی است که شهیدانش را در خیابانهایش به خاک میسپارد، اما آرمانهایشان را در قلب تاریخ زنده نگه میدارد. و این، همان رمز ماندگاری انقلابی است که خون، سوخت حرکتش است و شهادت، موتور پیشرانش.
11:14 - 9 تیر 1405