آب رسید، دلمان شاد شد؛ ولی خودش نماند
سالها از بیآبی سخت گذشت، اما وقتی شیر آب رو باز کردیم و دیدیم خانههامان بالأخره آب داره، فهمیدیم یکی از اون بالا، دلش برای پاییندستیها سوخته. حالا یک ساله اون مرد رفته، ولی آب که از لولهها میریزه، هنوز نشان از کار بیمنتشه، شهید رئیسی مردی که نیامد روستامان، ولی برکت قدمش رسید.
به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه، بعضی آدمها، وقتی میرن، تازه معلوم میشه چقدر حضورشان وزن داشت. بعضی جای خالیشان فقط یه صندلی خالی نیست، یه ستون فرو ریختهست...ما توی کشور، زیاد مسئول دیده بودیم. از اونایی که از توی ماشین دست تکان میدن و رد میشن. اما یه روز، یکی آمد که فرق داشت. نه فقط با ما حرف زد، نه فقط قول نداد که یادش میمانه؛ ماند، پیگیر شد، خسته نشد.
از اون روز یک سال گذشته
راستش ما سالها با بیآبی ساختیم.توی روستای ما، همین پاییندست کوههای کرمانشاه، آب همیشه کم بود. لولهها خراب بودن، چاهها خشک شده بودن، خیلی وقتا بچهها با دبه میرفتن مدرسه. مادرا صبح تا شب با دَلو میرفتن سر چشمه، باباها هر شب با دلنگرونی میخوابیدن که نکنه فردا، یه قطره آب هم نباشه.
ما دیگه امیدی نداشتیم. چند بار وعده داده بودن، ولی هیچوقت کار به آخر نرسیده بود.تا اینکه اسم «جهاد آبرسانی» رو شنیدیم. گفتن رئیسجمهور گفته خودش پای کاره. گفتن روستاهایی که سالها آب درست و حسابی نداشتن، حالا میخوان لولهکشی بشن.
اولش باورمان نمیشد
ولی چند وقت بعد، ماشینها آمدن. مهندسها نقشه پهن کردن، بیل مکانیکی کارش رو شروع کرد. روز به روز کار جلو رفت. و یه روز، وقتی شیر آب را باز کردیم و آب با فشار ریخت توی ظرف، همهمان یه لحظه ساکت ماندیم.مادرم گریهاش گرفت. گفت: «الهی خیر ببینه، هر کی این آب رو رساند به خانهمان...»بابام هم گفت: «خدا رحمت کنه رئیسجمهور رو... این مرد، دلش برای روستاها میزد.»ما هیچوقت آیتالله رئیسی رو از نزدیک ندیده بودیم، ولی وقتی خبر شهادتش آمد، حس کردیم یکی از خودمان رفته. کسی که شاید پا به روستامان نذاشت، ولی نیت و کارش تا دل زندگیمان رسید.اون شب، که تلویزیون خبر سقوط رو داد، ساکت نشستیم. مادرم گفت:«یکی بود که کار کرد و رفت... دل مردم رو شاد کرد، ولی خودش نماند.»بابام هم گفت: «این آب، به دعای اون مرد رسید.»
حالا یه سال گذشته
ولی هر بار که شیر آب رو باز میکنیم، انگار صدای اون خلوص نیت، اون خدمت بیمنت، تو گوشمان میپیچه.میگیم: «خدا بیامرزدت شهید جمهور...خدمتت ماند، یادت هم میماند.»
11:27 - 26 اردیبهشت 1404