رفراندوم ۲۲بهمن و میلیونها ایرانی در میدان

عزت اله ولی پورکانی کارشناس مطالعات راهبردی🟢 مقدمه: نکته اوّل برای مطالبه گران« تغییر پارادایم» درداخل :از صبح امروز۲۲ بهمن۱۴۰۴ آنچه در علوم سیاسی «پارادایم غافلگیری» نامیده می‌شود را نیز بخوانید!در نظریه‌های کلاسیک ژئوپلیتیک، «قدرت ملی» به مؤلفه‌هایی چون وسعت جغرافیا، توان نظامی و تولید ناخالص داخلی تقلیل داده می‌شود. اما آنچه درچهل‌وهفتمین بهار انقلاب اسلامی در ایران رخ داد، نگره‌های سنتی شما را به چالش کشید؛ چراکه ملتی تحت سنگین‌ترین تحریم‌های یک‌جانبه و تهدیدات ترکیبی، نه در پای صندوق رأی که در متن خیابان، «رفراندومی تمام‌عیار» برای تجدید بیعت با اصول انقلاب شکوهمند خویش برگزار کرد.گزارش‌های میدانی از حضور ۲۳ تا ۲۶ میلیون نفری در ۱۴۰۰ نقطه شهری و ۴۰ هزار روستا، با رشد ۵۳ درصدی نسبت به سال گذشته، صرفاً یک آمار نیست؛ ونه تنها پاسخی به شما،بلکه ارسال قوی «سیگنال راهبردی» به نظام بین‌الملل و پاسخی مستند به پروژه دروغین «ایرانِ خسته و فرسوده» است. این نوشتار می‌کوشد با روش‌شناسی «تحلیل لایه‌ای علت‌ها»، پیامدهای این راهپیمایی بی نظیر را در سه سطح «ملّی»، «منطقه‌ای» و «بین‌المللی» واکاوی کرده و به شبهه‌افکنانی پاسخ دهد که مشارکت سیاسی را در برابرحل مسائل معیشتی قرار می‌دهند و راهپیمایی را زیر سئوال می برند.
بخش اول: هندسه جمعیت؛ از رکوردشکنی کرمانشاه تا وحدت در سیستان و بلوچستان۱.۱. گسست از الگوهای رفتاری متعارفبررسی تطبیقی مشارکت در راهپیمایی‌های سالگرد انقلاب طی چهار دهه اخیر، از یک قاعده تکرارپذیر پیروی می‌کرد: همبستگی معکوس میان فشار اقتصادی و حضور در صحنه‌های سیاسی. اما آمار ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، این قاعده راکاملا نقض کرد. رشد ۱۰۰ تا ۱۶۲ درصدی در استان‌های کرمانشاه، مرکزی، البرز و آذربایجان شرقی و ثبت ۱۵ استان با رشد بالای ۱۰۰ درصدی، یک «ناهنجاری علمی» در مطالعات اجتماعی ایجاد کرد،یعنی چشم ها را باید شُست،جور دیگری باید دید.نکته قابل توجه دیگربرای تحلیلگر آن است که،استان کرمانشاه طی سال‌های اخیر کانون عملیات‌های تروریستی و پروژه‌های رسانه‌ای معاند برای القای «گسست قومی» بوده است، لیکن بالاترین نرخ افزایش مشارکت را ثبت کرد. این پدیده، معنایی جز «شکست میدانی دشمن درپروژه توهّمی تجزیه طلبی» ندارد.۱.۲. کردستان و سیستان‌بلوچستان؛ رزمایش وحدت در نقطه مرزیحضور مردم استان‌های کردستان و سیستان‌بلوچستان در شرایطی که جریان‌های افراطی ، تحریم راهپیمایی را اعلام کرده بودند، نشان داد «انسجام ملی» و«,وحدت مذاهب» در ایران، نه یک شعار سیاست‌زده که یک «واقعیت جامعه‌شناختی» است. این حضورمقدس و افتخار آمیز، به مثابه درسی فراموش ناشدنی، می تواند تصویر ایرانِ تجزیه‌پذیر را برای همیشه از اذهان دشمنان فرصت طلب بزداید.
بخش دوم:پیام آشکار امسال لشکر کالسکه‌سواران و موشک خیبرشکن؛ از انتقال نسلی تا بازدارندگی اجتماعی۲.۱. نوزادان کالسکه‌سوار و پیرمردان ۵۷؛ حلقه مفقوده نظریه «انقلاب‌های ناتمام»یکی از آسیب‌پذیرترین نقاط هر جنبش سیاسی، «شکاف بین‌نسلی» و افول حرارت انقلابی در نسل‌های پسین است.نکته ای که سالهاست رسانه های فریب وتحریف اپوزیسیون بر ضریب القای آن می افزایند، ولی مشاهده تصاویرحضوردر راهپیمایی امسال، اما از «تولید پیوسته گفتمان انقلاب» در زیست‌جهان نسل Z و آلفای مدنظر دشمنان حکایت داشت. کودکان و نوجوانان دهه هشتادی ودهه نودی به صحنه آمدندکه شعارها و آرمانهای انقلاب ۴۷ ساله خویش را نه از کتب درسی که از سینه مادران و پدران خود آموخته بودند.تحلیلگر منصف باید اذعان کند: این پدیده، دشمن را با «مسئله بازدارندگی بین‌نسلی» مواجه می‌کند. دشمن شاید بتواند یک نسل را خسته کند، اما چگونه می‌خواهد با نسلی مقابله کند که پیش از رسیدن به سن تکلیف سیاسی، هویت خود را در مخالفت با سلطه جهانی تعریف کرده است؟بایدبه دشمن ایران گفت:حال عصبانی باش و ازاین عصبانیت بمیر!۲.۲. موشک در دست مردم؛ نمادشناسی پیچیده دفاعیحضور نمادین ماکت موشک خیبرشکن در راهپیمایی بندر دیّر و تابوت‌های نمادین فرماندهان آمریکایی در مسیر راهپیمایی تهران، فراتر از یک کنش تبلیغاتی بود. این «عینی‌سازی قدرت دفاعی» و تبدیل آن از «پدیده‌ای نخبه‌محور» به «گفتمانی عمومی» درجامعه است.پیام مردم دراین کنش نمادین این بود: «توان موشکی، ملک شخصی نهادهای نظامی نیست؛ امانتی است در دست ما که به آنان سپرده‌ایم و برسر آن معامله ای نخواهدشد. بخش سوم: نبرد روایت‌ها؛ از «ایران خاموش» تا «کودتای رسانه‌ای معاندان»«کودتای رسانه‌ای معاندان»
. فروپاشی گفتمانی در اتاق‌های فکر ضدانقلابواکنش رسانه‌های معاند تا این لحظه به راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال را می‌توان در سه مرحله «انکار»، «تحقیر» و «توجیه غیرواقعی» دسته‌بندی کرد. این الگوی رفتاری در علوم ارتباطات، نشانه «شوک پارادایمی» و «فروپاشی چارچوب تحلیلی» است. جریانی که تا دیروز از «بی‌اعتنایی عمومی» سخن می‌گفت، امروز نمی‌تواند ۲۶ میلیون نفر در میدان را توضیح دهد.
۳.۲. سانسور خبری به مثابه اعترافبسیاری از رسانه‌های غربی با وجود پوشش گسترده رویدادهای پیشین ایران، در قبال راهپیمایی ۲۲ بهمن سکوت نسبی اختیار کردند. در نظریه برجسته‌سازی رسانه‌ای، «سانسور» نه به معنای نادیده گرفتن، که به معنای «اعتراف به شکست در روایت‌سازی» است. آنان نمی‌توانند تصاویر ایرانِ متحد را با روایت فریب وتحریف «ایرانِ در آستانه فروپاشی» هم‌راستا کنند. بخش چهارم: نقد و پاسخ به مغالطه «راهپیمایی در برابر اقتصاد»۴.۱. تفکیک ناپذیری «نان و عزت» در زیست‌جهان ایرانییکی از شبهات پرتکرار روزهای اخیر، تقابل کاذب میان «حضور در خیابان» و «رفع مشکلات معیشتی» بوده است. این استدلال، دچار سه خطای تحلیلی اساسی است:الف) خطای علت و معلولی: بخش قابل توجهی از مشکلات اقتصادی، نتیجه مستقیم تحریم‌های ظالمانه و فشار حداکثری است. اگر دشمن امروز تصویری از «ملت خسته و منفعل» ببیند، تحریم‌ها را تشدید خواهد کرد، نه کاهش. بنابراین، نمایش حماسی «اراده مقاومت ملی» فراتر از یک تاکتیک دفاعی بلکه تهاجمی به دشمن برای کاهش فشار اقتصادی است.ب) خطای تجربه تاریخی: مرور مذاکرات دو دهه اخیر نشان می‌دهد هرگاه تیم مذاکره‌کننده ایرانی با پشتوانه « ملت» پای میز مذاکره حاضر شده، امتیازات بیشتری کسب کرده است. تصاویر راهپیمایی غرور آفرین ودشمن شکن، بی تردید باید عملیات دیپلمات های ما را در میز مذاکره پررنگ تر کند.
ج) خطای انسان‌شناختی: تقلیل جامعه ایران به «انسان اقتصادی صرف» و نادیده انگاشتن «انسان سیاسی، فرهنگی و هویتی» اشتباه مهلک در شناخت ایران است. مردم ایران ثابت کرده‌اند می‌توانند هم دغدغه معیشت داشته باشند و هم پای اصول وآرمان ها وارزش های خود بایستند. این، نه تناقض که عین «بلوغ سیاسی» است.۴.۲. راهپیمایی به مثابه «محرک اقتصادی»حضور ۲۶ میلیونی، بزرگترین «کمپین افزایش سرمایه اجتماعی» پس از اغتشاشات دشمن ساخته، برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری در ایران بود. تصویر ایرانِ با ثبات و متحد، ضریب امنیت سرمایه‌گذاری را در محاسبات سرمایه‌گذاران خارجی به شدت افزایش می‌دهد. این، یک «تحریک اقتصادی» غیرمستقیم اما بسیار «پرقدرت» وجاذب است.
بخش پنجم: پیام به واشنگتن و تل‌آویو – بازدارندگی از جنس دیگر۵.۱. هزینه‌سازی اجتماعی پیش از هزینه‌سازی نظامیدر نظریه بازدارندگی، «هزینه‌سازی برای متجاوز» منحصر به افزایش توان موشکی یا پهپادی نیست. مهم‌تر از آن، «اثبات غیرقابل فتح بودن ملت» است. ارتش‌ها سرزمین‌ها را فتح می‌کنند، اما چگونه می‌شود ملتی را فتح کرد که پیرمردانش با عصا و زنانش با کالسکه کودکان به استقبال نبرد رویارو با دشمن می‌روند؟۵.۲. پاسخ به بلوف «گزینه نظامی روی میز»برخی مقامات آمریکایی و صهیونیستی از «گزینه نظامی» و «فرصت محدود ایران» سخن می‌گفتند. ۲۶ میلیون ایرانی در ۲۲ بهمن امسال پاسخ دادند: «گزینه نظامی شما، نه روی میز، که زیر پای این ملت له شده است.» تصاویر راهپیمایی۲۲ بهمن، بزرگترین مانور «بازدارندگی مردمی» بود که تاکنون در جهان معاصر ثبت شده است.
بخش ششم: چشم‌انداز آینده – از بازدارندگی تا تهاجم گفتمانیراهپیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، یک رویداد منفرد و مناسک‌زده ودولتی نبود؛ «نقطه عطفی» در تنظیم معادلات قدرتمقابل دشمن بود. دشمن تا پیش از این، بر «فرسایشی شدن مقاومت» حساب باز کرده بود. امروز می‌بیند که وفاداران انقلاب اسلامی نه تنها فرسوده نشده اند، که هر سال پُخته‌تر، منسجم‌تر و پُرجمعیت‌تر از پیش به میدان می‌آیند.🟢 پیش‌بینی راهبردی:۱. پروژه «جنگ شناختی» دشمن پس از این راهپیمایی با« بحران اعتبار» مواجه خواهد شد.۲. محور مقاومت، قطعا راهپیمایی ۲۲ بهمن ایرانیان را به مثابه «پشتوانه مردمی جبهه خود» در محاسبات راهبردی لحاظ خواهد کرد.۳. معادلات مذاکراتی ایران در سطوح منطقه‌ای و بین‌المللی، با پشتوانه این «رفراندوم میدانی» وزن بسیاربیشتری خواهد یافت.وکلام آخر: این، یک «فتح بزرگ» بود«فتح»، همیشه به معنای ورود لشکریان به خاک دشمن نیست. گاهی فتح، به معنای بیرون راندن دشمن از خاک خودی است. دشمن در جنگ شناختی، وموج سواری بربرخی اعتراضات به دنبال تصرف «قلب‌ها و اذهان»وفروپاشی اجتماعی بود. مردم بصیر ایران در ۲۲ بهمن،با حضور عملیاتی و میدان داری خود، این خاک مقدس را بازپس گرفتند.
سخنی با دشمنان:شما گمان کردید فشار اقتصادی، جنگ ۱۲ روزه، ترور فرماندهان و فتنه‌های پی‌درپی، این ملت صبور ومقاوم را از پا می‌اندازد. اما نمی‌دانستید انقلاب اسلامی، حتی یک رویداد ۴۷ ساله نیست؛ یک عطیه الهی و کوثر «چشمه همیشه جوشان» است. امروز ما ۲۶ میلیونیم. فردا وفردا هابیشتر . و پس‌فردا، آن چنان سیلی‌ای به صورت شما نواخته خواهد شد که تا ابد فراموشش نکنید. قدردانی از مردم ایران:شما امروز، پیش از آنکه به دشمن «یأس» تزریق کنید، به دوستان خود «امید» هدیه دادید. این راهپیمایی، بزرگترین «سرمایه اجتماعی» نظام جمهوری اسلامی ایران را نه در شعار، که درمنظر جهانیان و متن واقعیت عینیت بخشید. باقی راه، کوتاه‌تر از گذشته است؛ چون شما ثابت کردید «هیچ راهی با چنین مردمی، نرفتنی نیست.»ایّام عزّتتان مستدام باد
22:30 - 22 بهمن 1404

2 بازنشر6 واکنش
61٫6k بازدید