این قرارداد خانوادگی برای روزهای جنگ تعبیه شده است
تصور کنید یک روز عصر، ناگهان تلفنها بیصدا میشوند. اینترنت قطع است. از عزیزانتان بیخبرید. صدای آژیر هم میآید. در این لحظه، اولین کاری که میکنید چیست؟ بیشتر ما برای این سوال، پاسخی نداریم. همین "نقشه نداشتن" برای روزهای بیارتباطی، میتواند بحران را خطرناکتر کند.
خبرگزاری فارس_البرز: تصور کنید یک روز عصر، ناگهان تلفنها بیصدا میشوند. اینترنت قطع است. از عزیزانتان بیخبرید. صدای آژیر هم میآید. در این لحظه، اولین کاری که میکنید چیست؟ بیشتر ما برای این سوال، پاسخی نداریم. همین "نقشه نداشتن" برای روزهای بیارتباطی، میتواند بحران را خطرناکتر کند.این داستان، یک تمرین ذهنی نیست. اتفاقی است که ممکن است در شرایط مختلف بیفتد. وقتی شبکهها قطع میشوند، ترس از "نادانستن" شروع میشود. ذهن ما، داستانهای وحشتناکی میسازد و همین داستانها، ما را به تصمیمهای اشتباه میکشاند: بیرون دویدن برای پیدا کردن خبر، حرکت در خیابانهای ناامن، یا دعوا بر سر اینکه حالا چه کار باید کرد.مصاحبه با دکتر زهرا مرادی، روانپزشک:با دکتر مرادی درباره همین ترس از "بیخبری" صحبت کردیم. او توضیح داد: «در بحران، ذهن ما دشمن خودش میشود. چون اطلاعاتی ندارد، شروع به تولید اطلاعات منفی میکند. فکر میکنیم حتماً اتفاق بدی افتاده. این اضطراب، منطق را خاموش میکند و ما را به سمت رفتارهای خطرناک میبرد. خیلی از آسیبها، محصول همین هراسِ ناشی از سکوت است.»از او پرسیدیم، راه حل چیست؟دکتر مرادی جواب داد: «ما باید با خانوادهمان یک "قرارداد اضطراری" ببندیم. قراردادی که بگوید اگر ارتباط قطع شد، چه کار کنیم. همین قرارداد ساده، مثل یک قرص آرامبخش عمل میکند. حتی اگر نتوانیم با هم تماس بگیریم، میدانیم طرف مقابل طبق نقشه عمل میکند و این، اضطراب را کم میکند.»چطور این "قرارداد خانوادگی" را ببندیم؟
دکتر مرادی و کارشناسان مدیریت بحران، چند گام ساده را پیشنهاد میدهند:۱. یک جمله رمز بگذارید.با خانوادهتان توافق کنید که اگر توانستید فقط یک پیام کوتاه بفرستید، آن پیام چیست؟ مثلاً «همه سالم» یا «خانه ایمن». همین سه کلمه، دنیایی از آرامش میآورد.۲. ساعت مشخصی برای "تلاش" تعیین کنید.قرار نباشد همه، همیشه موبایل به دست باشند و شماره بگیرند. بگویید: «ما فقط روزی دو بار، سر ساعت ۱۰ صبح و ۸ شب، سعی میکنیم به هم زنگ بزنیم.» بقیه ساعتها، هرکسی سر جای امن خودش میماند. این قانون، از هزاران تماس بیثمر و استرس اضافی جلوگیری میکند.۳. برای بچهها نقشه بکشید.این قسمت خیلی مهم است. به کودک خود دقیق و شفاف بگویید: «اگر در مدرسه بودی و شرایط خاصی پیش آمد، تو همانجا در پناه مدرسه میمانی. قول میدهم یا من یا پدرت حتماً به دنبال تو میآییم. تو حرکت نکن.»۴. یک نفر رئیس ارتباطات شود.در خانواده مشخص کنید که یک نفر (مثلاً پدر یا مادر) مسئول اصلی تماس گرفتن با اقوام دورتر باشد. اینطوری، انرژی خانواده هدر نمیرود.۵. بزرگترین اشتباه را نکنید!بزرگترین اشتباه این است: "محل امن را فقط برای خبر گرفتن ترک کنیم." دکتر مرادی هشدار میدهد: «در بحران، بیخبری خطرناک نیست؛ حرکت بیدلیل در شهر، بسیار خطرناکتر است. اگر در جای امنی هستید، همانجا بمانید.»همین امروز، سر شام، با خانوادهتان درباره این موضوع حرف بزنید. ده دقیقه وقت بگذارید و یک "برنامه قطع ارتباط" ساده بنویسید و روی یخچال بچسبانید. این ده دقیقه، ممکن است در روزی سخت، آرامش و سلامت خانوادهتان را نجات دهد.
20:28 - 21 اسفند 1404