توجیه دیپلماتیک یا تکلیف شرعی؟ نقد مواضع اخیر در قبال قاتلان امام امت
ضرورت تشکیل پرونده و پیگیری جدی جنایات و تروره اخیر بهویژه شهادت رهبر امت اسلامی ونایب امام زمان فراتر از یک روند حقوقی، ابعادی فقهی و تکلیفی به خود گرفته است. این اولویت که مورد تاکید رهبر شهید نیز بود، با بیانیه صریح مجلس خبرگان رهبری و حمایت مراجع عظام تقلید و علمای اسلام ابعاد جدیتری یافت.
بزرگان فقهی امت با تکیه بر احکام اسلام، بر مجازات سران مهدورالدم آمریکا و رژیم صهیونیستی و انتقام غیرقابلاغماض خون امام شهید تاکید کردهاند؛ موضعی که مجازات این دژخیمان را فراتر از احکام معمول، به تکلیفی همگانی و قاطع تبدیل کرده و لرزه بر اندام استکبار انداخته است.
رئیسجمهور در مصاحبه با رسانهی آمریکایی،با نفی فتوای قتل یا تهدید سران آمریکا ، این مواضع را شخصی قلمداد میکند؛ صراحتاً اعلام میکند که هدف، تهدید رئیس ایالات متحده نیست. رویکردی منفعلانه که به جای اقتدار، پیام ضعف صادر کرده و دشمن را برای تعرضات بعدی جریتر میسازد.
در منطق امام ، دیپلماسی اقتدار یعنی سازشناپذیری با ظالم و تکیه بر قدرت درون نه فرستادن سیگنال ضعف
سوال اینجاست که رئیسجمهور با پشت کردن به اجماع علما و روی خوش نشان دادن به دشمن خونخوار آمریکایی، آیا به دنبال دیپلماسی اقتدار است یا تسلیم؟این عقبنشینی، انکار فتوا و تضعیف مواضع علما، هرگز مانع عمل به تکلیف شرعی شیعیان نخواهد شد؛مجازات این دو دژخیم، همچنان تکلیفی عینی و واجب بر دوش هر مسلمان است.
14:35 - 11 تیر 1405
