پیشرفت یا عقبگرد؟ نگاهی به نگاه استعماری به نقش مردم در نظام لیبرال
رهبر معظم انقلاب مردم را ضامن اقتدار ملی و عامل اصلی عبور از تهدیدها معرفی کردهاند، اما گزارش معاونت راهبردی ریاست جمهوری برخی تجمعات و کنشهای خودجوش مردمی را مزاحم برخی تصمیمات و سیاستگذاریها دانسته است؛ موضوعی که پرسشهایی درباره نگاه بخشی از بدنه اجرایی به نقش مردم در عرصه عمومی ایجاد کرده
در نظام مدیریتی لیبرال آمریکایی مردم مهره اضافه محسوب می شوند
این دو رویکرد این پرسش را ایجاد میکند که چگونه مردم میتوانند هم ضامن امنیت و اقتدار کشور باشند و هم حضور خودجوش آنان مانعی برای مدیریت جامعه تلقی شود؟ چنین نگاهی با مردمسالاری دینی سازگار نیست؛ چرا که در نظام اسلامی، مردم رکن اصلی حفظ و پیشرفت کشور به شمار میروند.
رهبر انقلاب نیز در سخنان اخیر خود بیش از هر چیز بر نقش و حضور مردم تأکید کرده و حتی نسبت به خطر «کودتای داخلی» هشدار دادهاند. در چنین شرایطی، حضور آگاهانه مردم را که رخبری بر ان تاکید دارند، میتوان مهمترین مانع در برابر هرگونه بیثباتسازی، انحراف یا اقدام علیه منافع ملی دانست.
در نظام لیبرال، اولویت با منافع سرمایهداری است؛ نه عدالت اجتماعی و خواست مردمی
همچنین باید توجه داشت که این حضورها برخاسته از دعوت دولت نیست، بلکه ناشی از احساس مسئولیت و مصلحت رهبری برای دفاع از کشور و انقلاب است و وحدت باید حول یک چیز باشد و آن خواسته های رهبری است و این وحدت و اشتی ملت با غربگدایی برخی جمع پذیر نیست چرا که خواست و منافع اربابشان بر مردم اولویت دارد.
22:23 - 27 خرداد 1405