سوگ خورشید خراسان؛ در مدار حسرت یک مشهد بی‌تو
در روزهای پایانی صفر، دلمان بی‌تاب‌تر از همیشه است. هر قدم که به شهادت امام رضا (ع) نزدیک می‌شویم غربت مشهد بیشتر بر جانمان می‌نشیند؛ و حسرتی بزرگ دل‌دل می‌کند پشت پنجره فولاد، برای زائرانی که نرسیده‌اند…
به گزارش خبرگزاری فارس از بیجار؛ باز هم رسیده‌ایم به روزهایی که هوا بوی گریه می‌دهد، بوی حرم، بوی دلتنگی و صدای صلوات از رادیوهای قدیمی می‌آید و دل‌ها، ناخودآگاه راهی مشهد می‌شوند. اما نه با بلیط، نه با چمدان، که با اشک، با حسرت، با دل.شهادت امام رضا (ع) فقط یک تاریخ نیست؛ یک داغ است که هر سال تازه‌تر می‌شود. امامی که از مدینه تا توس، مظلومانه‌ترین هجرت تاریخ را پیمود، تا مشعل هدایت را روشن نگه دارد؛ امامی که در غریب‌ترین گوشهٔ ایران به شهادت رسید، اما دل میلیون‌ها انسان را در هر کجای جهان، به مشهد گره زد.و حالا ما مانده‌ایم و این حسرتِ جامانده، که چرا در روز شهادت، زائر نبودیم؟ چرا مشهد، بی ما گریان است؟ چرا هنوز از دور، دل می‌سپاریم به پنجره فولاد، به گنبد طلا، به صحن انقلاب…
در این غروب‌های تلخ صفر دلمان یک‌صدا می‌گوید:السلام علیک یا علی بن موسی‌الرضا، ای غریب‌ترین آشنای دل‌ها…حضرت علی بن موسی‌الرضا (ع)، هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، در سال ۱۴۸ هجری قمری در مدینه متولد شد و پس از شهادت پدر بزرگوارشان، امام موسی کاظم (ع)، عهده‌دار مقام امامت شیعیان گردید. شخصیت علمی، اخلاقی و معنوی این امام همام، چنان درخشان بود که حتی دربار عباسی نیز نتوانست از نفوذ معنوی او چشم بپوشد.اما مأمون عباسی که نیت سیاسی در دل داشت، امام را از مدینه به خراسان فراخواند و پس از یک مسیر پرفشار و تحمیلی، سرانجام در سال ۲۰۳ هجری قمری، آن حضرت را در طوس با زهر به شهادت رساند.پیکر امام رضا (ع) در همان‌جا به خاک سپرده شد؛ جایی که امروز، قلب تپندهٔ شیعه و میعادگاه عاشقان است: مشهد مقدس.امام رضا (ع) با مناظرات علمی، بااخلاق کریمانه و با صبر بر تمام سختی‌ها، جایگاه ویژه‌ای در میان شیعیان و حتی اهل‌سنت دارد.او امام رئوف است؛ پناه درماندگان، شفای بیماران، و مأمن دل‌هایی که خسته از جهان، فقط یک جمله زمزمه می‌کنند:«السلام علیک یا ضامن آهو…»#شهادت#امامرضا#مشهد
09:04 - 2 شهریور 1404