دشمن به دنبال جنگ است، ما سرگرم جدال‌های داخلی!

خطرناکترین اتفاق در میانه یک رویارویی بزرگ، لزوم پیشروی دشمن در میدان نبرد نیست؛ گاهی خطر از جایی آغاز می‌شود که نیروهای خودی، بی‌آنکه متوجه باشند، توان و تمرکز خود را صرف منازعاتی می‌کنند که نتیجه نهایی آن چیزی جز تضعیف جبهه داخلی نیست. دشمن برای ضربه‌ زدن به یک کشور، فقط به قدرت نظامی نیاز ندارد؛ فرسایش سرمایه اجتماعی و تبدیل اختلاف‌نظرها به شکاف‌های سیاسی و اجتماعی نیز بخشی از معادله تقابل است.
در شرایطی که کشور با تهدیدهای پیچیده و چندلایه مواجه است، مسئله اصلی صرفاً شناسایی تحرکات دشمن نیست؛ بلکه باید مراقب بود ظرفیت‌های داخلی به‌جای مقابله با تهدید بیرونی، درگیر اصطکاک‌های فرساینده نشوند. اختلاف‌نظر در یک جامعه زنده، طبیعی و حتی ضروری است؛ اما آنچه نگران‌کننده است، تبدیل اختلاف سلیقه و نقد عملکرد به نزاعی بی‌پایان و هویت‌سوز است؛ نزاعی که در آن اصل مسئله فراموش می‌شود و انرژی نیروهای مؤثر کشور به جای حل مسائل، صرف تخریب یکدیگر می‌شود.باید میان نقد و تخریب مرز روشنی وجود داشته باشد. مطالبه‌گری، پرسشگری و حتی مخالفت جدی با تصمیمات مسئولان، نه‌تنها مغایر منافع ملی نیست، بلکه می‌تواند به اصلاح امور کمک کند. اما هنگامی که هر اختلافی به نشانه‌ای از خیانت، نفوذ، ناکارآمدی مطلق یا تقابل با ارکان کشور تعبیر می‌شود، فضای عقلانی گفتگو جای خود را به بی‌اعتمادی می‌دهد. در چنین فضایی، نه امکان اجماع بر سر مسائل اساسی باقی می‌ماند و نه ظرفیت جامعه برای مواجهه با بحران‌ها حفظ می‌شود.نکته مهم‌تر آن است که دشمن برای بهره‌برداری از شکاف‌های داخلی، الزاماً نیازی به خلق همه بحران‌ها ندارد. گاهی یک خطای مدیریتی، یک حادثه تلخ اجتماعی، یک تصمیم نادرست یا یک اختلاف سیاسی واقعی، به‌اندازه کافی ظرفیت ایجاد نارضایتی دارد. هنر عملیات روانی دشمن آنجاست که این مسائل را از بستر واقعی خود خارج کند، به آنها معنایی تقابلی ببخشد و از یک مسئله قابل حل، بحرانی فراگیر بسازد.
از همین رو، نباید هر مطالبه اجتماعی را پروژه دشمن دانست و نباید هر نقدی را با برچسب‌های سیاسی کنار زد. این رویکرد نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند زمینه سوءاستفاده بدخواهان را فراهم کند. جامعه‌ای که صدای اعتراض و انتقاد در آن شنیده شود، در برابر جنگ روانی و عملیات تفرقه‌افکنانه نیز مقاوم‌تر خواهد بود.در سوی دیگر، نیروهای سیاسی و رسانه‌ای کشور نیز باید نسبت خود را با اولویت‌های واقعی مشخص کنند. نمی‌توان از ضرورت حفظ انسجام سخن گفت، اما در عمل با بزرگنمایی اختلافات، انتشار ادعاهای تأییدنشده و تبدیل هر موضوع فرعی به یک منازعه حیثیتی، به فرسایش اعتماد عمومی دامن زد. مسئولیت رسانه، صرفاً بازتاب التهاب نیست؛ کمک به فهم درست مسائل و جلوگیری از گرفتارشدن افکار عمومی در چرخه هیجان و دوقطبی‌سازی نیز بخشی از این مسئولیت است.واقعیت این است که امنیت ملی فقط در مرزها تأمین نمی‌شود. اعتماد عمومی، کارآمدی مدیریت، همبستگی اجتماعی و قدرت تشخیص اولویت‌ها نیز اجزای جدایی‌ناپذیر امنیت کشورند. هرچه این مؤلفه‌ها تقویت شوند، هزینه تهدید و فشار خارجی افزایش می‌یابد.امروز بیش از هر زمان دیگری به یک تفکیک اساسی نیاز داریم: اختلاف‌نظر را به رسمیت بشناسیم، خطاها را بی‌تعارف نقد کنیم، مسئولان را پاسخگو بخواهیم، اما اجازه ندهیم رقابت‌ها و منازعات داخلی، اصل منافع ملی را به حاشیه برانند.نباید آن‌قدر درگیر جدال‌های داخلی شویم که دشمن، بی‌آنکه هزینه‌ای در میدان بپردازد، نتیجه تقابل را در داخل کشور به دست آورد. جبهه خودی نباید به میدان بازی دشمن تبدیل شود.
باید دانست که در این برهه، بی‌بصیرتی با خیانت فرقی ندارد. کسانی که با بهانه‌های بچگانه و اختلافات فرعی و عقده های سیاسی، جبهه‌ واحد را تضعیف می‌کنند، چه از روی نادانی باشد و چه از روی نیت بد، همگی در خدمت پروژه‌ دشمن هستند. حتی اگر در ظاهر، دلسوز انقلاب باشید، اما با ترویج اختلاف و ایجاد شکاف در شرایط جنگی، در واقع دارید «سرباز بی‌صدا» در ارتش دشمن هستید. در زمان جنگ، اختلاف‌افکنی، بزرگترین خیانت است.
18:34 - 27 آبان 1405

2 بازنشر3 واکنش
34 هزار بازدید