زنگ خطر افول ساختاری اسرائیل و پیامدهای جنگطلبی آن برای امنیت منطقه
اظهارات اخیر یوآو گالانت، وزیر دفاع پیشین رژیم صهیونیستی، که آشکارا «آمادگی برای دور تازهای از درگیری با جمهوری اسلامی» و حتی «برنامهریزی برای حذف» مقامات عالی کشور را بیان میکند، نه صرفاً یک موضعگیری تندروانه، بلکه سندی بر بحران هویت و کاهش بازدارندگی راهبردی این رژیم است. چنین ادبیات و رویکردی بیانگر تلاشهای شتابزده تلآویو برای جبران خلأ امنیتی فزاینده در پی شکستهای میدانی و فروپاشی تدریجی ساختار قدرت آن در جهان عرب و محور مقاومت است.
در چارچوب سیاست بینالملل، تکیه بر تهدید به زور—مغایر با ماده 2 منشور ملل متحد—نشانهای از ضعف قدرت نرم و ناتوانی در شکلدهی به نظم منطقهای مطلوب است. اسرائیل امروز با کاهش مشروعیت در افکار عمومی جهانی، رسواییهای مستمر در عرصه حقوق بشر، و نیاز به انحراف افکار از بحرانهای داخلی (سیاسی، اقتصادی و جمعیتی)، به سمت سیاستهای پرریسک نظامیگری سوق پیدا کرده است.جنگطلبی این رژیم، که در عمل شامل اقدامات خرابکارانه، حملات سایبری و نظامی علیه زیرساختهای ایران و متحدان منطقهایاش است، میکوشد موازنه قدرت را به سود تلآویو تغییر دهد. اما واقعیت میدانی نشان میدهد که هرگونه تشدید تنش نهتنها امنیت اسرائیل را پایدار نمیسازد، بلکه روند فرسایش توان امنیتی و اقتصادی این رژیم را تسریع کرده و سرعت اضمحلال راهبردی آن را افزایش میدهد.تهدید به حمله برای توقف پیشرفت هستهای صلحآمیز ایران، در حالی تکرار میشود که جمهوری اسلامی بهطور مستمر پایبندی خود به تعهدات بینالمللی را ثابت کرده است. این دروغپردازی هستهای، ابزاری برای سرپوش گذاشتن بر جنایات روزمره علیه مردم فلسطین و سیاست آپارتاید در سرزمینهای اشغالی است—رویکردی که اسرائیل را به انزوا و تقابل گستردهتر با جهان جنوب و بخش فزایندهای از افکار عمومی غرب کشانده است.از منظر آیندهپژوهی سیاسی، ادامه سیاست جنگافروزی و حذف فیزیکی رهبران جبهه مقاومت، تنها به تقویت انسجام داخلی ایران و همافزایی محور مقاومت خواهد انجامید. این روند، در کنار تحولات ژئوپلیتیک و تضعیف حمایتهای بیقید و شرط برخی قدرتهای بزرگ، میتواند چرخه فرسایشی را به نقطه بیبازگشت اضمحلال اسرائیل برساند.
پیام ایران روشن و راهبردی است: امنیت منطقه در گرو پایان تهدید، احترام به حقوق ملتها و حرکت به سوی ساختارهای چندجانبه همکاری است. تلآویو اگر همچنان مسیر کنونی را ادامه دهد، باید آماده باشد که در برابر تحولات راهبردی آینده، نه به عنوان یک بازیگر مسلط، بلکه به مثابه یک پدیده رو به زوال در حافظه تاریخی منطقه شناخته شود.
20:36 - 29 شهریور 1404
66 بازدید
