لذت از تجاوز دشمن!
در گذر تاریخ، ملتها بارها با هجمهها و تجاوزهای خارجی مواجه شدهاند، تجاوزهایی که میتوانستند به نابودی هویت، استقلال و امنیت یک کشور منجر شوند. اما در ایران، داستانی دیگر در جریان است. اینکه بخشی از جریانات سیاسی، بهویژه جریان اصلاحات، نهتنها از این تجاوزها بهشدت بیمناک نمیشوند، بلکه گویی نوعی لذت و رضایت از آن میبرند. لذتی عجیب و آزاردهنده که به نظر میرسد درک آن بدون فهم عمیق از منطق سیاسی و روانشناسی اجتماعی این جریان ممکن نیست. این جریان، با نگرشی که برخی آن را «سازش و نرمش با دشمن» مینامند، به جای دفاع از خاک، اقتصاد و عزت ملی، خود را در مقام یک شاهد منفعل قرار داده و حتی گاه، هجمه دشمن را فرصتی برای تقویت جایگاه خود تلقی میکند. تحلیلی ساده از سخنان، مواضع و سیاستهای آنان نشان میدهد که تجاوز دشمن به کشور، چه در قالب فشار اقتصادی، تحریمهای ظالمانه یا جنگ روانی، تبدیل به ابزاری برای نمایش قدرت نرم و سیاسی آنان شده است. آنها گویی از این فضا لذت میبرند! لذتی که از منظر ملی و امنیتی خیانتآمیز است اما از نگاه سیاسی، نوعی بهرهبرداری از ضعف برای تثبیت موقعیت و مشروعیت خود به حساب میآید. این رفتار، نه فقط خطرناک، بلکه تلخ و تأسفآور است. چراکه برخلاف منافع ملت و امنیت ملی، بر پایه منطق دشمنپسند شکل میگیرد. در نگاه تحلیلی، این لذت نه به معنای رضایت روانی، بلکه تجلی یک خط مشی استراتژیک است. خط مشیای که به نام اصلاحات و مدرنسازی، در واقع زمینه را برای نفوذ و تضعیف اقتدار ملی فراهم میکند.
هر تضعیف اقتصادی، سیاسی و فرهنگی که به بهانه «اصلاحات» پذیرفته میشود، زمینهای برای مشروعیتبخشی به دخالتهای خارجی ایجاد میکند. اما نکته اساسی و تکاندهنده این است که این جریان، در ذهن خود، بهنوعی به قهرمان میدان سیاست و مذاکره با طرف مقابل تبدیل شده است، گویی تنها آنها میدانند که چگونه باید با فشار خارجی برخورد کرد. واقعیت اما خلاف این تصویر است و ملت ایران از فشار و تجاوز دشمن آسیب دیده و هر گونه بهرهبرداری سیاسی از این آسیب، نه نشانه توانمندی، که نشان ضعف و انحراف است. از منظر ژورنالیستی و تحلیلی، رفتار اصلاحطلبان در این زمینه نمونهای بارز از «خودتحقیری سیاسی» است. وضعیتی که در آن، لذت از تجاوز غربیها به کشور به ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی و حزبی تبدیل میشود. این پدیده، نهتنها به تضعیف اقتدار ملی میانجامد، بلکه باعث شکافهای عمیق در اعتماد مردم به حاکمیت و سیاستمداران میشود. همه اینها در حالی رخ میدهد که تاریخ پر از تجربههای مقاومت، ایستادگی و پاسداری از استقلال است. رهبران و چهرههای شاخص ایران، از امام خمینی (ره) تا شهدای مدافع وطن و...، نشان دادند که عزت ملی و امنیت کشور، قابل معامله نیست و هیچ لذتی نمیتواند جایگاه تجاوز دشمن به کشور را توجیه کند. این یادداشت، بیش از هر چیز، یک هشدار است. لذت بردن از تجاوز دشمن، هر چند در ظاهر سیاسی و تاکتیکی جلوه کند، در باطن خیانتی آشکار به ملت و تاریخ است. این لذت، چه آشکار و چه پنهان، خطرناک است، چون میتواند به تضعیف بنیانهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی کشور منجر شود و مشروعیت دشمن را در ذهن برخی جریانهای داخلی تثبیت کند.
در پایان، پرسشی اساسی باقی میماند. آیا اصلاحطلبان خواهند توانست در مسیر واقعی مصالح ملی قدم بردارند یا تا زمانی که لذت از تجاوز دشمن به کشور را تجربه میکنند، به مسیر خطرناک خود ادامه خواهند داد؟ پاسخ به این پرسش، نهتنها سرنوشت یک جریان، بلکه سرنوشت بقا، امنیت، عزت و استقلال یک ملت را رقم خواهد زد.
01:25 - 24 اسفند 1404