شادی؛ خوشمزه‌ای بومی از دل مزارع کرمان

نامش «شادی» است؛ محصولی که در گویش محلی مردم کهنوج به لوبیای چشم‌بلبلی گفته می‌شود و در فصل پاییز، از مزارع کشاورزی جنوب کرمان راهی بازارهای محلی و آشپزخانه خانواده‌ها می‌شود. غذایی محلی و پرطرفدار که با موادی ساده تهیه می‌شود و برای مردم منطقه، طعمی آشنا و خاطره‌انگیز دارد.
به گزارش خبرگزاری فارس از کهنوج، در جنوب کرمان، برخی محصولات کشاورزی علاوه بر اهمیت اقتصادی، با فرهنگ و سبک زندگی مردم منطقه نیز پیوند خورده‌اند. لوبیای چشم‌بلبلی یکی از این محصولات است که مردم کهنوج آن را با نام محلی «شادی» می‌شناسند.این محصول بیشتر در روستاهای حومه جنوبی کهنوج نیز کشت می‌شود و بخشی از فعالیت کشاورزان منطقه را به خود اختصاص داده است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده از سوی یک کشاورز محلی، کاشت این محصول از نیمه تیرماه آغاز می‌شود و برداشت آن تا اواخر آذرماه ادامه دارد؛ دوره‌ای که کشاورزان برای تولید و عرضه محصول خود تلاش می‌کنند.
از دل زمین تا بازارهای محلیپشت هر محصول کشاورزی، تلاش کشاورزانی قرار دارد که برای آماده‌سازی زمین، کاشت، نگهداری و برداشت محصول هزینه می‌کنند. یکی از کشاورزان منطقه که در یک و نیم هکتار از زمین‌های خود «شادی» کشت می‌کند، می‌گوید هزینه تولید این محصول برای هر هکتار حدود ۴۰ میلیون تومان است. با عملکرد متوسط ۴ تن در هکتار، در صورت تحقق این میزان برداشت، از زمین یک و نیم هکتاری این کشاورز حدود ۶ تن محصول به دست می‌آید.
این کشاورز با اشاره به افزایش سطح کشت محصول در سال‌های اخیر، سودآوری را یکی از دلایل استقبال تولیدکنندگان می‌داند؛ با این حال، آفات و هزینه‌های مقابله با آن‌ها از جمله مشکلاتی است که کشاورزان با آن مواجه هستند.به گفته وی، قیمت فروش محصول نیز به میزان عرضه و تقاضا بستگی دارد و در طول فصل برداشت تغییر می‌کند. این کشاورز می‌گوید محصول خود را به بازارچه‌ها و دست‌فروشان محلی عرضه می‌کند؛ مسیری که «شادی» را از مزارع به دست مصرف‌کنندگان می‌رساند.
غذای محلی کهنوجی‌ها با طعم «شادی»اما داستان این محصول کشاورزی به بازار و زمین‌های زراعی ختم نمی‌شود؛ بخش جذاب‌تر ماجرا در آشپزخانه‌های مردم کهنوج شکل می‌گیرد، جایی که «شادی» به ماده اولیه غذایی محلی تبدیل می‌شود.غذایی که با این محصول تهیه می‌شود، در فرهنگ غذایی مردم منطقه جایگاه قابل‌توجهی دارد و با استقبال خانواده‌ها روبه‌رو است. برای تهیه این غذای محلی از موادی مانند نمک، فلفل، روغن و لیموترش استفاده می‌شود؛ ترکیبی ساده که در کنار محصول اصلی، طعمی متناسب با ذائقه مردم منطقه ایجاد می‌کند.
این غذا برای بسیاری از علاقه‌مندان به خوراک‌های محلی، تنها یک وعده غذایی نیست، بلکه بخشی از فرهنگ غذایی منطقه و یادآور شیوه‌های پخت‌وپز رایج در میان خانواده‌های کهنوجی است.آشنایی با این غذا، فرصتی برای شناخت بخشی از سبک زندگی مردم جنوب کرمان فراهم می‌کند؛ منطقه‌ای که تنوع محصولات کشاورزی آن در کنار شیوه‌های بومی طبخ غذا، ظرفیت روایت‌های جذاب فرهنگی و اقتصادی را دارد.
«شادی»؛ فرصتی برای معرفی ظرفیت‌های بومی کهنوجمحصولات کشاورزی هر منطقه زمانی بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند که علاوه بر معرفی ویژگی‌های تولیدی آن‌ها، فرهنگ مصرف و کاربردشان نیز شناخته شود.«شادی» از جمله محصولاتی است که می‌توان آن را از دو منظر کشاورزی و فرهنگ غذایی بررسی کرد؛ محصولی که در مزارع کشت می‌شود، در بازارهای محلی به فروش می‌رسد و در نهایت به غذایی محبوب در میان خانواده‌های منطقه تبدیل می‌شود.#کشاورزی#کهنوج#جنوب_کرمان
09:37 - 25 مهر 1405

2 بازنشر3 واکنش
22٫2 هزار بازدید