معلمی که حتی در بیمارستان هم معلم ماند
«دخترهای گلم، سلام...» این جمله را با نفسهای بریده بریده میگوید، اما گرمای آن تا عمق جان ۳۰ دانشآموز دختر در لیلان مینشیند. خانم معلم این بار از پشت شیشههای بخش داخلی بیمارستان، زنگ عشق را به صدا درآورده است.
خبرگزاری فارس_تبریز: در گوشهای از سرزمین عشق و حماسه، آذربایجان شرقی، جایی که غیرت با نجابت گره خورده، روایتی تازه از ایثار رقم خورده است؛ روایتی که ثابت میکند عشق به معلمی، در رگها جاریست و تپش قلب یک معلم، حتی در سکوت بیمارستانها هم برای دانشآموزانش میتپد.اینجا سنگر تدریس است؛ نه چهار دیواری گچنشین یک کلاس، نه پشت میز چوبیِ آشنا. این بار سنگر، تخت سفید بیمارستان است و سرباز این میدان، معلمی از دیار لیلان.خانم شادی برزگ، آموزگار مهربان کلاس پنجم دبستان دخترانه شهید جنگی، این روزها در بیمارستان بستری است. تنش با درد دستوپنجه نرم میکند، اما روح بلندش قید عشق را نمیزند. او که حالا شاید توان راه رفتن ندارد، اما دلش برای قلمبهدست گرفتن شاگردانش تنگ شده است.او در آن فضای سفید و سرد بیمارستان، با دستانی که شاید رگِ سرمی در آن فرو رفته، گوشی را برمیدارد. نه برای عیادتکنندگانش، که برای چشمان منتظر شاگردانش. کلاس مجازی را راه میاندازد و صدای گرمش را از پشتِ ماسک بیماری، به گوش فرشتههای کوچک مدرسه میرساند.
سلام به دخترهای گلم، به قشنگهای کلاس پنجمی... این جمله را شاید با نفسهای بریده بریده بگوید، اما برای دانشآموزانش، این صدا، همان نوازش همیشگی یک معلم است. او ثابت کرد که معلمی، یک شغل نیست؛ یک "تعهد" است، یک "دلواپسی" است، یک "مادری" است که حتی تیغ تیز بیماری هم نمیتواند رشته آن را پاره کند.در روزهایی که دشمن با جنگ و بمباران، سعی در تعطیلی اندیشه و آگاهی دارد، این معلم لیلانی با دستان خالی اما قلبی سرشار از عشق، کلاسش را تعطیل نکرد. او به همه آموخت که آموزش تعطیل نیست، نه به خاطر کتاب و دفتر، که به خاطر نگاه پرامید فرداهایی که در کلاس درسش نشستهاند.این قصه، بلندترین درس زندگی را به شاگردانش داد: فرزندم! اگر روزی زمین خوردی، حتی اگر روی تخت بیماری هم بودی، برای ساختن فردایت دست از تلاش برندار!آفرین بر این فرشتهٔ زمینی که در هوای آلوده بیمارستان، عطر کلاس را پیچاند. ای کاش میشد برای همه معلمانی که حتی در سختترین لحظات، مشق عشق مینویسند، از جنس صبر و ایثار، مدالی ساخت. یادت گرامی باد ای معلم لیلانی، که سنگر عشق را خالی نگذاشتی...
05:43 - 24 اسفند 1404