از من می پرسند عشق بهتر است یا دوست داشتنمی گویم:دوست داشتن، خواستنِ خیرِ دیگری‌ست، بی‌آنکه او را مالکِ خود بدانی یا خود را مالکِ او.یعنی دیگری را همان‌گونه که هست ببینی؛ با زیبایی‌ها، ضعف‌ها و تناقض‌هایش، بی‌آنکه مسئولِ نجات، تغییر یا کامل‌کردنش باشی.دوست داشتنِ سالم، گشودگی‌ست نه وابستگی؛آزادی‌ست نه تملک؛حضور است نه کنترل.یعنی بتوانی کنار کسی بمانی، بی‌آنکه خودت را گم کنی؛و اگر روزی رفتنش حقیقتِ زندگی شد، دوست داشتنت به نفرت و انتقام تبدیل نشود.دوست داشتن، انتخابِ آگاهانه‌ی خیرِ مشترک است؛جایی که «من» و «تو» در عشق حل نمی‌شویم،بلکه هر دو، در کنار هم، بیشتر خودِ حقیقی‌مان می‌شویم.شاید در نهایت، دوست داشتن یعنی:«تو را می‌بینم، همان‌گونه که هستی؛ آزادت می‌گذارم، همان‌گونه که هستم؛ و تا وقتی کنار همیم، بودنِ من و تو را به سوی روشنایی می‌برم به سمت و سوی خدا.»#بنیاد_جهانی_سبک_زندگی_سالم #بنیاد_ملی_سبک_زندگی_سالم#پروفسور_علی_کرمی
08:03 - 17 شهریور 1405
2088 بازدید