هفتم بهمن ۵۷؛ روزی که بیرجند بوی شهادت گرفت
هفتم بهمن ۵۷ یکی از ماندگارترین روزهای تاریخ انقلاب اسلامی در بیرجند است؛ روزی که با تیراندازی مأموران رژیم پهلوی به سوی راهپیمایان، نوجوان ۱۴ سالهای به نام علی سندروس به شهادت رسید و نامش در حافظه انقلاب ثبت شد.
خبرگزاری فارس- خراسان جنوبی، هفتمین روز از روزهای ملتهب انقلاب در بیرجند، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ روایتی زنده است که در حافظه شهر نفس میکشد. روایتی که هر کدام از حاضران آن اجتماع مردمی، گوشهای از آن را به یاد دارند. اما در میان همه این روایتها، صدای یک مادر، روایت را رنگی دیگر میبخشد؛ مادری که در هفتم بهمن ۱۳۵۷، فرزند ۱۴ سالهاش «علی سندروس» را تقدیم نهال نوپای انقلاب اسلامی کرد.۴۷ سال از آن روز گذشته است؛ روزهایی که مردان و زنان این سرزمین، جام افتخار پیروزی انقلاب را با خون خود پر کردند و آن را به آیندگان سپردند. امروز آن مدالهای افتخار، نه در ویترینها، که در قابهای ساده عکس، بر دیوار خانه پدران و مادران شهدا آویخته است؛ یادگاریهایی که هر کدام، سندی از عظمت یک انتخاباند.
خانهای که هنوز زنده است
خانه مادر شهید علی سندروس، یکی از همان مکانهایی است که زمان در آن متوقف شده. گوشهای دنج، با چند عکس، تسبیحی قدیمی و یادگاریهایی ساده، محل دیدار همیشگی مادر و پسر است. این گوشه خانه، برای مادر فقط چند قاب و خاطره نیست؛ تمام آرامش اوست. گویی علی، هنوز هم مهمان هر روزه این خانه است.مادر، با چشم دل، حضور فرزندش را حس میکند؛ حضوری آرام، بیصدا و لبخندزدن. خودش میگوید علی خوشبخت بود؛ شهادت نصیبش شد و حالا لحظهبهلحظه، مهمان دل مادر است.
زنی از جنس مبارزه
نرگس حسیننژاد، مادر شهید، اصالتاً مشهدی است و پس از ازدواج، ساکن بیرجند شد. زنی که سالها پیش از پیروزی انقلاب، طعم خفقان رژیم پهلوی را چشیده و با آگاهی و ایمان، پای در مسیر مبارزه گذاشته بود. حضور او در مسجد محل، شرکت در جلسات آگاهیبخش و همراهی کودکان خردسالش در راهپیماییها، بخشی از زندگی روزمرهاش شده بود.او میگوید: «ما اهل آزار حتی یک پشه هم نبودیم، اما ظلم که زیاد شد، دیگر نمیشد ساکت ماند.» همین باور، او را هر روز با فرزندانش به صف راهپیمایان میکشاند؛ آنقدر که برخی بهطعنه، این خانواده را «۱۳ امامی» مینامیدند.
شب قبل از حادثه
شب ششم بهمن، انگار حال و هوای خانه فرق داشت. تلفنی از یکی از روستاها به پدر علی زده شد؛ هشداری جدی: «فردا بیرون نروید، دستور تیراندازی صادر شده.» اما پاسخ پدر، کوتاه و قاطع بود: «به عهدی که باخدا بستهایم، پایبندیم؛ حتی اگر جانمان را بگیریند.»صبح هفتم بهمن، علی رفتارش با همیشه فرق داشت. زودتر بیدار شد، حمام رفت، سر سفره صبحانه نشست و گفت: «این لقمه آخری را بخورم و بروم.» انگار دلش خبر داشت.
راهپیمایی خونین
راهپیمایی از مسجد آیتی آغاز شد و قرار بود تا میدان شهدای امروز ادامه پیدا کند. هشدارها داده شده بود؛ گفته بودند شعارها را آرامتر بدهید، مقابل بیمارستان سکوت کنید. اما جمعیت، مصمم پیش میرفت.با رسیدن راهپیمایان به حوالی ساختمان مخابرات و ژاندارمری بیرجند، تیرهای هوایی شلیک شد. مردم به خانههای اطراف پناه بردند. در همان لحظات، علی برای محافظت از برادر کوچکش، سپر میشود و گلولهای به پهلوی نوجوان ۱۴ساله اصابت میکند.مادر میگوید: «وقتی صدای تیر دوم آمد، انگار به قلب من خورد. از حال رفتم.» علی را اجازه ندادند به بیمارستان منتقل کنند. ساعت ۱۱، علی سندروس به شهادت رسید؛ بیآنکه مادر بداند.
بغضی که ۴۵ سال مانده است
مادر، از لحظهای میگوید که بیخبر، به خانه بازگشت؛ خانهای که پر از جمعیت بود و فقط خودش نمیدانست چرا. بغضهایی که آن روز در گلویش نشست، هنوز هم با یاد علی تازه میشود.۴۵ سال است که مادر با همین بغضها زندگی میکند؛ بغضهایی که گاهی از پشت عینک، آرام روی گونههایش میریزند. عکسی از علی، بالای سر مادر، هنوز نگاهها را میدزدد؛ عکسی که بعدها فهمیدند همان روزهای انقلاب و توسط یکی از عکاسان آن دوران ثبت شده است.
گذشت، نقطه آرامش
پس از پیروزی انقلاب، عاملان تیراندازی محاکمه شدند، اما هیچکس مسئولیت شلیک گلوله به علی را نپذیرفت. پدر شهید، از همه گذشت. مادر میگوید تا پیشازاین گذشت، علی بارها به خوابش میآمد، نگران و بیقرار؛ اما پس از رضایت پدر، دیگر آن خوابها تکرار نشد.
علی؛ نوجوانی با دل بزرگ
مادر از علی میگوید؛ از نماز اول وقت، قرآن، غیرت دینی و دلنگرانیاش برای آینده ایران. از آرزویش برای حضور در ۱۲ بهمن و دیدار امام خمینی(ره)؛ آرزویی که ناتمام ماند، اما به جشنی بزرگتر ختم شد.امروز، ۴۷ سال بعد، مادر شهید علی سندروس همچنان پای عهد خود ایستاده است. قاب عکسها، یادگاریها و نام علی، بالای سرش، مایه آرامش اوست؛ و روایت هفتم بهمن، هنوز هم در این خانه، زنده و جاری است.#بیرجند#خراسان_جنوبی#هفتم_بهمن#انقلاب_اسلامی#شهدای_انقلاب#شهید_علی_سندروس#یاد_شهدا 10:12 - 8 بهمن 1404