«إبراهيم؛ نماد ایستادگی در برابر تهدید تبعید»
آیهٔ سیزدهم سورهٔ إبراهيم، اوج رویارویی حق و باطل را به تصویر می‌کشد؛ جایی که کافران، پیامبران خود را به تبعید یا بازگشت به آیین باطل تهدید می‌کنند و پاسخ الهی، وعدهٔ نابودی ستمکاران است. این تقابل، الگویی تکرارشونده در تاریخ رسالت است.نخست، منطق تهدید را ببینیم. کافران نمی‌گویند «دلیل شما نادرست است»؛ می‌گویند «یا از سرزمین ما بیرون بروید، یا به آیین ما بازگردید». این نشان می‌دهد وقتی استدلال فرو می‌ریزد، زور جای آن را می‌گیرد. فرعون نیز با موسی چنین کرد و قریش با پیامبر اسلام چنین قصدی داشت. تاریخ گواهی می‌دهد تهدید به تبعید، ابزار همیشگی قدرت در برابر ندای اصلاح است.دوم، پاسخ الهی در «فَأَوْحَىٰ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ» نهفته است. خداوند با پیامبرانش سخن می‌گوید و آنان را تنها نمی‌گذارد. این وحی، هم تسلی است و هم اعلام جنگ به ظالمان: «لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ». سنّت الهی بر آن است که ظلم، خودویرانگر است؛ چنان‌که فرعون غرق شد و قریش در برابر فتح مکه سر فرود آورد.سوم، این آیه به مؤمنان امروز چه می‌آموزد؟ هر که در راه حق ایستاد، باید آمادهٔ فشار، تهمت و تهدید باشد. اما وعدهٔ الهی تغییرناپذیر است: پیروزی نهایی از آنِ تقواپیشگان است. تهدید دشمن، پایان راه نیست؛ آغاز تحقق وعدهٔ خداست.پس بیایید بپرسیم: ما در برابر تهدیدهای امروزِ حق‌کشان، به کدام وعده تکیه می‌کنیم؟ پاسخ همان است که إبراهيم به ما آموخت: به وعدهٔ «لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ» ایمان داشته باشیم و استوار بمانیم.
00:05 - 12 مهر 1405
57 بازدید