کارِ بی‌صدا؛ درسی که همه می‌بینند، حسابش را کسی نمی‌کند
حواستون هست؟ از وقتی صبح چشم باز می‌کنیم، یک عالمه کارِ "بدون نام" دور و برمان را گرفته. قهوه‌ای که دم کشیده، لباسِ تمیزی که تنمان است، خانه‌ای که گردوخاکش گرفته شده. کسی برای این کارها فاکتور نمی‌دهد، حقوقِ آخرِ ماه نمی‌گیرد، و حتی گاهی خودِ ما هم فراموش می‌کنیم که اصلاً "کاری" انجام شده.این همان "کار نامرئی" است. کاری که بیشتر در خانه و توسط اعضای خانواده (اغلب زنان) انجام می‌شود، اما مزد و رقم و عددی به آن تعلق نمی‌گیرد.اما چرا این کار "نامرئی" است؟چون ما معمولاً فقط چیزهایی را "کار" می‌دانیم که پول در ازای آن ردوبدل شود. در حالی که اگر همین کارها را بیرون از خانه بخواهیم، باید بهای سنگینی بپردازیم:· آشپزی روزانه = هزینهٔ آشپز شخصی· نظافت و شست‌وشو = هزینهٔ خدمتکار· مراقبت از کودکان = هزینهٔ مربی و معلم· مدیریت خرید و امور خانه = هزینهٔ مدیر دفتر!اگر این خدمات را جمع بزنیم، می‌بینیم که خانه‌داری، یکی از بزرگ‌ترین بخش‌های اقتصاد هر کشور است، فقط حسابش جدا نیست! این کار، پایه و اساس اقتصاد را می‌سازد؛ چون نیروی کاری سالم و آماده به کار (مثل پدرها و مادرها) و نسل آینده (بچه‌ها) را پرورش و نگهداری می‌کند.پس چرا نادیده گرفته می‌شود؟· عادت شده: چون همیشه بوده، طبیعی به نظر می‌رسد.· عشقی است: چون با عشق و مسئولیت انجام می‌شود، بعضی‌ها فکر می‌کنند "کار" محسوب نمی‌شود.· جنسیتی شده: از قدیم به عنوان "وظیفهٔ طبیعی" زنان تلقی شده و ارزش مادی برایش قائل نشده‌اند.نتیجه این نادیده‌گیری چیست؟کسی که تمام یا بخش بزرگی از وقت و انرژی‌اش را صرف این کار می‌کند، ممکن است:
· از نظر اقتصادی کاملاً وابسته بماند.· فرصت‌های تحصیل و شغل بیرون را از دست بدهد.· احساس خستگی مفرط و بی‌ارزشی کند، چون تلاشش "دیده" نمی‌شود.حرف آخر:وقتی ارزش کاری به چشم دیده نشود، به مرور از آن قدردانی هم نمی‌شود. شاید وقتش رسیده که به این "کار بی‌صدا"، صدایی بدهیم. نه لزوماً برای اینکه دستمزد بگیرد، بلکه برای اینکه ارزش واقعی‌اش را ببینیم، تقسیم‌اش کنیم و از کسی که آن را انجام می‌دهد، صمیمانه و ملموس تشکر کنیم. این اولین قدم برای دیدنِ نامرئی‌هاست.
21:12 - 7 بهمن 1404
50 بازدید